Valentijnsdageten voor één
Sommige dingen zijn een misverstand. Valentijnsdag bijvoorbeeld. Eigenlijk is Valentijnsdag niet één misverstand maar een heleboel bij elkaar. Ten eerste is er natuurlijk de vergissing van Valentijnsdag zelf, althans de vergissing dat dat iets is dat wij vieren. Dat vieren wij niet. Nooit gedaan. Amerikaanse flauwekul die door de commercie met hartjes in de ogen flink aangeblazen wordt.
Die hartjes zijn ook een misverstand, vooral als volwassenen daarmee in de weer gaan. Een volwassen mens betuigt geen liefde middels een hartje. En het laatste en minstens zo afgrijselijke misverstand is dat als het om liefde gaat alles zoet moet zijn.
Wie het over liefde heeft praat niet per se over zoete hapjes. Liefde kan erg bitter zijn. En zout van tranen is de liefde soms, maar ook vrolijk pittig met rode pepers, en liefde kan op garnalen lijken en op een droog stuk brood met olijven, gegeten in de schaduw.
Bovendien is al dat vertoon van ‘we zijn zo leuk met z’n tweeën’ ook een beetje misselijkmakend. Sommige mensen zijn graag alleen. Sommige mensen zijn ongaarne alleen en dan zou juist iets lekkers enorm op z’n plaats zijn en dat hoeft dan niet zoet en hartvormig te zijn.
Koken voor jezelf is niet ieders favoriete bezigheid, maar zeker is dat je je beter voelt als je het wel doet. En als je toch kookt, kun je net zo goed iets maken dat echt lekker is. En wie zichzelf eens wil verwennen hoeft ook niet per se vreselijk zuinig te zijn: voor één persoon zijn allerlei dingen heel betaalbaar die voor z’n vieren een fortuin kosten.
Maar ja, het is óók een misverstand dat iets lekkers altijd duur zou moeten zijn.
Wat bijvoorbeeld heerlijk is als je alleen bent is een gegrilde tonijnsteak met kruidenboter en aardappeltjes uit de oven, bij voorkeur gebakken in een gietijzeren, geëmailleerde ovenschaal, die geeft het beste resultaat heb ik de laatste tijd gemerkt.
Wat ook heerlijk is als je het jezelf eens leuk wilt maken is eerst een kommetje soep, romige knolselderiesoep bijvoorbeeld, en dan, mmm! o wat krijg ik daar zin in: steak tartare. Zelf de biefstuk hakken en die lekker aanmaken met kappertjes en uitjes en peterselie en wat azijn en olie en tabasco en een rauwe eierdooier (nee, op ik-verwen-mezelf dag doen we niet aan salmonella).
Of spaghetti met vongole natuurlijk en dan lekker luidkeels slurpen en met de schelpen rammelen en niemand die zegt: maak niet zo’n herrie.
Dus, solokoks, jaag de rode hartjes de deur uit, zet mooie bloemen neer, en maak iets heerlijks. Bijvoorbeeld deze tonijn in goddelijke ‘antiboise’, een bijna rauwe provençaalse saus, waarin, voor het winterse en hartige wat katenspek zit. Verantwoorde witte tonijn is een heel goed idee.
Tonijn in antiboise (voor 1 persoon)
- 1 moot tonijn van 200 gram
- 1 vleestomaat
- 2 sjalotjes, gesnipperd
- 1 dl olijfolie
- 0,3 dl balsamicoazijn
- 1 el pijnboompitten
- 1 el kappertjes
- 1 plak katenspek
- wat basilicumblaadjes
Ontvel de tomaat en haal de zaadjes eruit. Snipper het sjalotje, rooster de pijnboompitten. Gril de tonijn 3 minuten aan iedere kant.
Bak het in stukjes gesneden spek zachtjes een beetje uit en voeg dan alle andere ingrediënten toe: de tomaat, de olie, de balsamico, de kappertjes het sjalotje en de basilicum en laat het geheel niet warmer dan lauwwarm worden.
Bestrooi de tonijn met peper en zout en giet de saus erover, of leg de tonijn in de saus, en bestrooi met de pijnboompitten.
