Zoete Chinese Muur
Er zijn dit jaar zoveel walnoten, schreef een lezeres. En of ik dan niet iets met walnoten kon doen. Normaal gesproken zeg je dan ja en dan denk je heel gewone dingen als eend met walnotensaus, walnotentaart, vin de noix – oh nee dat moet juist van onrijpe walnoten gemaakt worden en die zijn er nog niet of al niet meer, net hoe je het bekijkt. Wat dan nog meer? Salade met walnoten, Waldorfsalade eh… Dan ga je zoeken.
Maar het punt is dat ik nu een Chinese periode doormaak.
Kennen de Chinezen walnoten?
Jawel. Sommige mensen schijnen zelfs beweerd te hebben dat de walnoten daarvandaan komen, maar daarover bestaat, begrijp ik uit DeDikkeVanDam, niet bepaald overeenstemming.
Nu is het zo, besef ik heel goed, dat ik wel heel leuk Chinees aan het doen ben, maar dat dat weinig zoetigheid oplevert. Niet dat dat per se erg is, de wereld heeft ruimschoots genoeg zoetigheid voorhanden, maar veel mensen willen altíjd zoetigheid eten. Er zijn mensen, ik ken er verschillende, die liefst bij het ontbijt al met toetjes beginnen en die met liefde een heerlijke gebakken kaasboterham overslaan en in plaats daarvan een stuk chocoladetaart eten.
Onbegrijpelijk.
Maar hoe onbegrijpelijk ook, de hartige eters lijken wel degelijk een minderheid te zijn. Je hebt hele landen waar je ’s ochtends niets anders kunt krijgen dan jam of honing! Verschrikkelijk. Toen ik eens in Tunesië was, ook zo’n land, zocht ik ’s ochtends net zo lang tot er ergens een sandwichtent was gevonden die al open was en bijvoorbeeld tonijnsandwich met harissa wilde klaarmaken. Mmm! Mijn broer stond er met een van afkeer vertrokken gezicht naast terwijl hij een hap nam van zijn zoete bladerdeeg ding.
Dus ik bedoel maar, de scheidslijnen lopen dwars door de leukste familieleden.
Keren we nu terug naar de walnoten. Mijn immer betrouwbare gids op het Chinese kookpad Ching-He Huang biedt ook hier uitkomst: een toetje dat ze ,,Grote Chinese Muur met groene thee-ijs en gekonfijte walnoten” noemt. Een heel Chinees klinkende naam. Enorm veel zoden aan de dijk zal het niet zetten voor wie omkomt in de walnoten, want je verbruikt maar 200 gram per twee personen, maar goed. Het is een beginnetje. En dat groene thee-ijs lijkt zo’n leuk idee, al is groene thee meestal saai, hoe hip het nu ook is.
Groene thee-ijs met gekonfijte walnoten (voor 2 personen)
IJs:
- 6 el Longjintheeblaadjes of andere groene theeblaadjes, grof gehakt
- 9 dl slagroom
- 100g suiker
Gekonfijte walnoten:
- 200g walnoten
- 450 g stroop
- 2 el gele basterdsuiker
Verhit de room met de suiker en theeblaadjes op half hoog vuur en roer tot de suiker is opgelost. Laat afkoelen en draai tot ijs in de ijsmachine of zet in de vriezer en roer elk uur zeer krachtig om met een vork.
Verwarm de oven op 200 kort voor het opdienen.
Rooster de walnoten inde koekenpan 1 minuut. Voeg de stroop toe en roer tot de walnoten met een dun laagje zijn bedekt. Bekleed een kleine braadslee met bakpapier, doe de stroopwalnoten erin en bestrooi met basterdsuiker. Zet 3 à 4 minuten in de oven tot de basterdsuiker is gesmolten. Laat ietsje afkoelen, de siroop wordt kleverig en de walnoten plakken aan elkaar.
Maak van de walnoten op de bordjes een soort muur en leg er bolletjes thee-ijs naast.
Bekijk hoe Ching-He Huang dit gerecht bereidt:
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=YRyDXraucis[/youtube]
