Yeah, meat free Monday
Hij kijkt er heel trouwhartig bij, Paul McCartney, terwijl hij op de bank zit met zijn gitaar en ons met alle overtuiging die hij kan opbrengen toezingt: ,,Yes Meat Free Monday, yeah it’s a fun day, and its happening around the world”. De wat ongemakkelijk kijkende types om hem heen worden aangemoedigd om ook dit fraaie lied te zingen, maar je ziet dat er nog wat schort aan de overtuiging. Het is wel fun maar zó fun nu ook weer niet. Het filmpje staat op You Tube en het is ruim 18000 keer bekeken, wat voor Paul McCartney niet bepaald een succes mag heten. Voor iets dat happens all around the world lijkt me de belangstelling zelfs nogal aan de magere kant.
Het idee is natuurlijk sympathiek: als iedereen één dag in de week geen vlees zou eten zou dat enorm schelen in de hoeveelheid vlees die geconsumeerd werd en dus in de hoeveelheid dieren die we er op na houden en dus in de hoeveelheid broeikasgassen, want niet alleen produceren die dieren zelf gassen, maar ook worden ten behoeve van veevoeder hele bossen gekapt die juist CO2 absorberen, dus het mes snijdt aan twee verkeerde kanten.
Eén dag in de week geen vlees is ook bepaald niet overvraagd dunkt me. Maar waarom het nu weer de maandag moet zijn? Niemand vindt maandag een fun day volgens mij, en als je er ook geen vlees op mag eten wordt het er niet funnier op. Het zou beter zijn, dat wil zeggen aanmoedigender, als het niet een vleesvrije dag zou heten maar juist een positieve naam had, zoals vrijdag visdag is en woensdag gehaktdag. Maandag soepdag, of maandag aardappeldag.
Laatst, ik was alleen thuis, kreeg ik ineens een heel duidelijk visioen van waar ik trek in zou hebben: tartiflette.
Dat is een feestelijke naam voor iets wat schandalig lekker is en snel klaar en niet om over op te scheppen behalve als je er een Elzassisch gezicht bij trekt en zegt dat het een Frans streekgerecht is. ’t Komt neer op aardappelen met zure room en kaas uit de oven. En uien. Als het geen meat free Monday is, kun je er ook nog wat stukjes spek bij uitbakken, maar dat hoeft niet. Al worden veel dingen met spek wel net ietsje lekkerder. En van spek gebruik je altijd weinig. Een bakje goede biologische spekblokjes in huis en je eet vanzelf bijna geen vlees meer, omdat je je eten af en toe lekker hartig opkrikt met die spekjes.
Ik at in mijn eentje gewoon drie aardappelen op deze manier, maar dat zal wel niet aan te raden zijn. Beetje sla erbij, klaar.
Tartiflette (voor 1 persoon)
- 3 aardappelen
- 1 sjalotje
- klontje boter
- evt. 1 el spekblokjes
- 2 el crème fraîche
- 2 el geraspte kaas (bij voorkeur Franse: comté of gruyère)
Verwarm de oven voor op 200 graden. Schil de aardappelen of boen ze af en snijd ze in plakken. Stoom die, met zout bestrooid, een minuut of zes, zeven, dan zijn ze vrijwel gaar. Hak het sjalotje fijn en bak het in een koekenpannetje lichtbruin, eventueel met het spek.
Vet een ovenschaaltje in en leg er de aardappelplakjes in. Giet de uien en het spek erover, maal er peper overheen en hussel even goed door.
Rasp de kaas en vermeng die met de zure room. Schep dat mengsel door en over de aardappelen. Zet een kwartier in de oven, tot de kaas gesmolten en draderig is en de aardappelen helemaal gaar en het heerlijk ruikt en schrans het dan gewoon gulzig naar binnen.
Oh ja: glaasje Elzassische wijn erbij.
