Eerst vis, dan weer bramen
We hadden dat gesprek weer eens. Over hoe goedkoop je zou kunnen leven als je, later, een huis had met wat land. Je isoleerde dat huis goed natuurlijk en dan nam je zo’n op hout gestookte ketel die warmte opsloeg en het zuinig weer verdeelde. En zonnepanelen op het dak. En een moestuin – je hoeft er helemaal niet zoveel in te hebben om flink te kunnen eten. En een kasje natuurlijk.
En een paar schapen en af en toe liet je een lammetje slachten en je had ook kippen en een haan en je liet de kippen een deel van de eieren uitbroeden en dan verhardde je je zo dat je de haantjes tijdig slachtte. Zou wel moeilijk zijn met eigen haantjes. En je bakte zelf brood natuurlijk. En verder las je heel goede boeken, als je je ogen nog openhield, want het zou best doorwerken zijn. Ach, we droomden zo heerlijk. Intussen dronken we koffie in de zon met een stuk van de zoveelste pruimentaart erbij (de boom is nu bijna leeg, de hemel zij gedankt, gelukkig helpen de koolmeesjes ontzettend goed mee met het opmaken) en we vergaten voor het gemak even hoe twee pruimenbomen een mens al gek maken.
Een emmertje bramen kan al problemen opleveren als je nog bramenjam genoeg hebt van vorig jaar. En dit jaar zijn er werkelijk bramen in overvloed, heerlijke dikke sappige, ik schreef er laatst al over, maar het is nog lang niet voorbij. Ga naar buiten, o ga toch naar buiten.
Ik eet elke dag bij het ontbijt bramen in de yoghurt, die (de bramen dan) ik met heel weinig suiker heel kort opgekookt heb zodat de bramen intact blijven en er veel zoet bramensap bij is – even opwarmen, het blijkt steeds weer, doet bijna alle fruit goed. Voor aardbeien maak ik een uitzondering.
Bramentaart dan maar? Merkwaardig genoeg is dat in kookboeken helemaal geen populaire taart. Misschien omdat gekochte bramen zo flauw zijn. Of vinden de mensen bramen geheel ten onrechte niet zo geweldig lekker? Of te veel pitjes bevattende? Want dat is zo, je zit voortdurend met pitten tussen je tanden, reden misschien waarom Jane Grigson in haar fruitkookboek allerlei soorten bramengelei maakt, maar geen jam. Ze geeft wel het recept voor een appelbramentaart, maar dat is eigenlijk appeltaart met bramengelei eroverheen.
Je kunt ook gewoon een ouderwetse open taart maken, van een zanddeeg bodem die je blind bakt. Daarin stort je de opgekookte bramen waarin je een paar blaadjes gelatine (1 blaadje per deciliter vocht) opgelost hebt. Eventueel wat geslagen room erbij – heerlijk. Niet eens de moeite om een recept van te geven, dat is eigenlijk het fijnste koken.
Maken we daarvoor een visje, met tomaten, want we leefden immers zo goed als gratis.
Zeebaars met peterselieolie (voor 4 personen)
- 2 zeebaarzen, heel, ingewanden eruit
- 1 pond kerstomaatjes, doormidden gesneden
- broodkruim van 2 boterhammen
- 1 bosje peterselie
- 1 teentje knoflook
- rasp van 1 citroen
Maak peterselieolie door in een vijzel het teentje knoflook fijn te stampen met wat zout en daarna de peterselie fijn te stampen. Giet er olijfolie bij en roer goed door, rasp er wat citroenschil doorheen. Zet in de ijskast tot gebruik.
Verwarm de oven op 175 graden. Snij de zeebaars op de dikste stukken schuin in. Leg hem in een aardewerken ovenschaal en giet in de sneden wat van de peterselieolie, goed inwrijven.
Leg om de vis de tomaatjes die bestrooid worden met peper, zout, broodkruim en wat peterselieolie.
Zet alles 25 minuten in de oven.
