Help! Daar komt de rentrée
Bijna elke dag denk je nu al: nazomer. Niet dat het niet nog heerlijk zacht weer is, het is heerlijk zacht weer. Maar de kleuren zijn veranderd, het licht is veranderd, de zomer van ‘het is volop zomer en dat duurt nog heel lang’, die is voorbij. Het is al bijna 1 september en iedereen weet: dan gaan we weer normaal doen. La rentrée noemen de Fransen dat. Terug naar het gewone leven.
Dan is het uit met de pret en ineens kijk je achterom naar de zomer. Wat was-ie fijn! Wat scheen de zon, wat viel de regen precies goed, wat waren we veel in de tuin, wat wandelden we heerlijk, wat waren de nachten licht, wat geurde en bloeide het! Wat waren we gelukkig! Weet je nog? Nog pas gisteren heet een roman van Maria Dermoût over een voorbije wereld en dat is precies het gevoel: het is voorbij, maar dat kan bijna niet, want daarnét was het er nog.
‘Het’, ja het, wat is dat. Wat heeft een mens toch veel onbestemde gevoelens. Vooral weemoed en melancholie sluipen zo makkelijk overal in.
Terwijl de nazomer, het gouden licht van september, een van de heerlijkste tijden van het jaar is. De dahlia’s gloeien, de oranje lampionnetjes lichten vrolijk op, overal warme kleuren en zachte nevels die de rimpeltjes in het gezicht van de zomer nog wat verbergen.
De wisseling van de seizoenen lijken altijd zo ontzaglijk existentieel. Kinderachtig is dat toch.
Enfin, we moeten eten en we eten dacht ik dan ook maar iets gloeiends en toch zomers, in de mooie warme kleuren van dit jaargetijde. Een visschotel van Moro die tot mijn vaste repertoire hoort, zo geurig en smakelijk en gezellig. Echt iets om op zaterdag te maken als je naar de markt bent geweest en dan met een paar mensen op te eten. Eerst een beetje leuk borrelen, met kwarteleitjes en reepjes groene paprika en ansjovistapenade en dan die visschotel die trouwens geheel vantevoren kan worden gemaakt op de vis na.
Hij gaat prima met brood erbij en een salade van venkel en grapefruit of van sperziebonen (nu ja, ik ben nu eenmaal verslaafd aan sperziebonensalade).
Visstoofpot met paprika en amandelen (voor 4 personen)
- 6 el olijfolie
- 1grote Spaanse ui, grofgehakt
- 2 knoflooktenen, gehakt
- 2 dessertlepels fijngehakte rozemarijn
- 3 (verse) laurierblaadjes
- 2 rode paprika’s in reepjes
- ½ tl Spaans paprikapoeder
- 1 blik tomaten, afgegoten en grofgehakt
- 150 ml witte wijn
- 100 ml visbouillon
- Een plukje saffraan
- 150 g geroosterde amandelen
- 650 g stevige witte vis (harder of zeebaars bijvoorbeeld)
- 500g venusschelpen
- evt. grofgehakte peterselie
Week de saffraan in een paar eetlepels kokend water. Neem een niet te diepe pan of zo’n aardewerk schotel die op het vuur kan en fruit de ui met wat zout in de olie boven matig vuur.
Doe na een kwartier de knoflook, de rozemarijn, het laurierblad (verse laurier is geuriger en een laurierplant is een leuke kamerplant) en de paprika toe.
Bak tenminste tien minuten, tot de paprika zacht is geworden. Doe de tomaten en het paprikapoeder erbij. (Spaanse paprikapoeder smaakt anders dan Hongaarse: rokerig, zoals chorizoworst smaakt. Het is voor dit gerecht wel een tamelijk essentiële smaak).
Giet er na tien minuten de witte wijn bij, laat even koken, dan de visbouillon en de saffraan erbij. Roer de amandelen erdoor en proef op peper en zout.
Pocheer tot slot de vis in het stoofvocht, met een deksel op de pan, ruim vijf minuten.
