Dit doe ik nooit meer
Nu moeten jullie even goed kijken voor dit over het eten gaat, zei de kokkin. Ze toonde ons een blad aluminiumfolie waarop kleine oranje schilletjes lagen. Het waren gekonfijte sinaasappelschilletjes uit de oven. Het was rotwerk geweest, zei ze, want je moet die schilletjes met suiker bestrooien en zorgen dat ze allemaal besuikerd zijn en niet onder elkaar gaan liggen, maar dat doen ze wel en ze willen aan je vingers kleven als je erin gaat husselen en aan het folie ook, zeker als ze dan warm worden, dan komen ze er niet meer van af. „Ik doe dit nooit meer”, zei ze met enige nadruk.
Daar waren we even stil van.
Nooit meer
In gedachten ging ieder van ons na welk gerecht eens maar nooit weer geweest was.
Schorseneren, waar je zulke afschuwelijke kleefvingers van krijgt en dan smaken ze vervolgens niet meer dan best aardig.
Gefrituurde eieren in deegkorst met tomatensaus – een eindeloos gedoe want probeer een glibberig gekookt ei maar eens in een korst te laten zitten, dat wil zo’n ei niet, en dan dat stinkfrituren en de saus leek nogal op ketchup.
Eigenlijk vind ik lasagne ook niet de moeite waard. Dat is vreselijk veel werk, je moet de bechamelsaus maken, en de gehaktlaag met tomatensaus, en als je pech en goede bedoelingen hebt ook nog een laag met groenten, en dan ga je die lasagnevellen koken en die kleven altijd direct tot een halfgaar blok aan elkaar, en dan moet je ze weer los zien te krijgen en als dat je dan allemaal eindelijk gelukt is dan heb je lasagne. Best lekker hoor.
En veel taarten zijn ook vooral werk, vooral als je ze doormidden moet snijden en er een crèmelaag tussen moet doen en dan elders weer fruit en room en schuim – maar soms heb je het ervoor over, dat geef ik toe, ik maak wel eens zoiets met lemon curd en eiwitschuim en inderdaad doormidden gesneden, van Nigella Lawson, en dat is echt een droomtaart. Eén keer per jaar.
Ja, ik voel wel dat je al spoedig in het rijk van de eigenaardige voorkeuren komt, want ik vind bijvoorbeeld walnoten blancheren voor een walnootknoflooksaus bij de eendenborst geen punt. Geduldig werk ik ze uit hun vliesjes. Maar steeds weer vouwen en kneden voor bladerdeeg? Overdreven – koop het maar. Of maak gewoon een zanddeegbodem.
Intussen had de kokkin die sliertjes over haar salade gestrooid en het geheel op tafel gezet. Ze had geen gelijk. Het was een salade waar je ontzaglijk veel moeite voor zou willen doen. Een klein robbertje knokken met sinaasappelschilletjes leek níéts te veel gevraagd.
Sla met gekonfijte schilletjes (zes personen)
- sap van een halve sinaasappel
- 5 el. olijfolie
- 1 el. witte wijnazijn
- peper en zout
- 2 ons gemengde sla
- 2 avocado’s, geschild en in stukjes
- 2 grapefruits in halve partjes
- schil van 1 sinaasappel
Maak de vinaigrette. Gebruik bij voorkeur een zesteur voor het trekken van de sinaasappelschilletjes, dat gaat makkelijk, snijd anders de schil heel dun af en snijd die in fijne reepjes.
Leg de schilletjes op bakpapier (dat is minder lastig dan folie) en bestrooi ze zo regelmatig mogelijk met suiker. Zet het geheel tien minuten in de oven op 170 graden en kijk of de schilletjes zacht en kleverig zijn geworden, zo niet, nog wat langer laten staan.
Meng de ingrediënten voor de sla door elkaar, haal de vliesjes van de grapefruitpartjes af. Hussel de sla met de vinaigrette en bestrooi met de sinaasappelschilletjes.
