Blokjes, blikjes en potten
Natuurlijk is het heel hoogstaand om alles altijd zelf te maken. Bouillons. Brood. Mayonaise. Pesto. Limonade. IJs. Ketchup. Er is geen eind aan wat je allemaal ook best zélf zou kunnen vervaardigen in plaats van je toevlucht te nemen tot potjes, blokjes en pakjes. En wie serieus genomen wil worden als kok doet dat ook allemaal braaf – toch? We gebruiken toch zeker nóóit bouillon uit een potje? Ik soms wel hoor. En dan komt het er op aan wélk potje je gebruikt. Er is smerig zoute bouillon die alles verknalt, maar er zijn er ook die je best in geval van nood kunt inzetten. Delacroix bijvoorbeeld vind ik wel geslaagd.
En bouillonblokjes? Ook nooit zeker? Ik bijna altijd. Twee maggiblokjes doen wonderen voor zelfgemaakte bouillon. Een maggiblokje kan ook een soep of saus net even ietsje meer pit geven – waarom mogen we allemaal wel van ons geloof paddestoelenbouillonblokjes gebruiken, ja daar zelfs een beetje druk en opgewonden over doen, en nooit een maggiblokje? Ik zou het niet weten. Het voordeel van zulke blokjes is evident: umami. Volheid van smaak. Natuurlijk moet je er niet heel veel van gebruiken, dat verpest de smaak nu juist. Maar een klein beetje, ter ondersteuning.
Wat uit pakken en blikjes komt is vaak vervaarlijk hoog op smaak en verpest het vermogen om subtielere en complexere smaken te onderscheiden. Dat is waarom we (‘we’ echte oprechte thuiskoks) het gebruik van pakken en blikken tot een minimum proberen te beperken, nog afgezien van de voedseladditieven.
Maar als iemand nu eens iets heel goeds in een potje heeft gedaan, dan moeten we niet zeuren vind ik. De lekkere ingeblikte witte tonijn van Fishes, of de eveneens heerlijke, lijngevangen tonijn die de Spaanse firma Ortiz in zijn blikjes doet, is echt fijn om in huis te hebben. De soep van de Kleinste soepfabriek (bij natuurwinkels te krijgen) is werkelijk geen straf. En toen ik laatst bij Marqt was, de Amsterdamse verssupermarkt, kocht ik ook de mayonaise die ik voortaan altijd in huis ga hebben.
De meeste mayonaise in potten is smerig zoet. En anders gewoon smerig tout court. Maar deze niet. ‘Franse Majoneis’ staat er op het etiket, en dat is geen aanbeveling, maar op de achterkant staat ‘mayonnaise au citron’ en dat klinkt al beter. Hij wordt gemaakt door Tons Mosterd & Heerlijkheden en bevat geen conserveringsmiddelen. Hij is, (even een likje nemen) – mmm ja – romig en fris en vol. Niet bitter want zonder olijfolie. Niet kartonnig, ik weet niet waardoor dat wordt veroorzaakt in andere mayonaises, misschien door rare eieren. Nu ja kortom. Via de website kun je achterhalen waar in de buurt je ‘m kunt krijgen.
Nu snel een voorgerechtje ermee maken waarover ik honderd jaar geleden las in een Frans tijdschrift en dat ‘canapés diva’ heette, op zichzelf al een reden.
Zorg voor geweldig biologisch spek, een rijpe avocado en goddelijke tomaten, dit alles op geroosterd eersteklas wittebrood.
Canapés diva (voor 4 personen)
- mayonaise
- 4 witte boterhammen
- 2 avocado’s
- 1 ons biologisch ontbijtspek
- 4 rijpe tomaten
Bak het spek krokant. Snijd de avocado in lengteplakken en besprenkel ‘m met wat citroensap en wat peper en zout. Snij de tomaten in plakjes. Smeer de heerlijke mayonaise op het geroosterde brood, daarop de plakjes avocado, daarop de tomaat, daaroverheen het krokante spek.
Ja dat is wel heel eenvoudig. Maar soms wil je iets dat heel eenvoudig en toch lekker is.
