Tuna melt: toedeledokie!
Mijn allereerste ‘tuna melt’ gegeten. In een Ierse Pub. Als je eenmaal in een Ierse Pub zit kun je net zo goed alle normale zekerheden loslaten, dacht ik. Een van die zekerheden was, ongezien, of eigenlijk dus ongegeten, dat een sandwich waarbij iemand het idee had gehad om kaas te smelten over tonijn, een smerige en zinloze uitvinding was die te allen tijde gemeden diende te worden.
Dat was een vooroordeel, zeker. Veel vooroordelen, en zelfs veel oordelen, althans in de loop der tijd ontwikkelde standpunten die je voor beproefde oordelen bent gaan houden, blijken redelijk makkelijk ontzenuwd te kunnen worden. Er hoeft alleen maar iemand te komen die het anders ziet en dan blijkt het ook best anders gezien te kunnen worden.
Het terras waar je van je zelf niet mag gaan zitten omdat het daar vroeger wel leuk was en nu niet meer, blijkt, als je met iemand anders bent, toch eigenlijk nu ook nog best leuk.
De zanger die je verafschuwt, heeft, nu hij onverwacht ten gehore wordt gebracht, toch eigenlijk wel een leuke stem.
Zelfs een dagje Zandvoort kan een vrolijke ervaring blijken..Maar een tuna melt kan ik niemand aanraden.
Het is gewoon nergens goed voor om kaas op tonijn te smelten, zelfs niet als het kaas is (in dit geval plastic cheddar) die wat smaak betreft niet veel schade aanricht.
Toen dat vooroordeel eenmaal bevestigd was, kon ik ’s avonds met overtuiging een serieus standpunt tot volledig houdbaar verklaren: dat alles wat uit een groentetuin wordt geplukt en kort daarna op je bord komt, enorm veel lekkerder smaakt dan wat al dagen, zo geen weken dapper zijn leven ligt te verlengen.
Je denkt soms: „dat is maar weer zo’n modieus ideetje van mij, je proeft het verschil nauwelijks, allemaal verbeelding” – maar krijg je eens aardappelen of sla uit eigen tuin, dan voel je meteen dat het geen verbeelding is.
Sla en aardappelen zijn een heel goed voorbeeld. Die slappe zakjes met dooie blaadjes die we voor sla zijn gaan houden, zijn echt waardeloos als je ze vergelijkt met verse pluksla. En verse pluksla is iets dat onder ieders handbereik ligt.
Een flinke bloempot, of een leeg appelkistje is genoeg om een prettige hoeveelheid in te zaaien.
De sla vraagt weinig, komt snel op en geeft meer vreugde dan je je met de beste wil van de wereld kunt voorstellen als je welwillend een tuna melt zit te eten omdat je toch in een Irish Pub bent.
Eet die sla bij deze allereenvoudigste maar overweldigend lekkere aardappelen.
Verse pluksla met aardappelen (voor 2 personen)
- 4 nicola of roseval aardappelen in de schil
- 1 bolletje knoflook
- zeezout
- tijm
- zure room
- verse pluksla
Verwarm de oven voor op 180 graden. Snijd de bovenkant van het bolletje knoflook, giet er een drupje olie op en pak de hele bol in folie. Zet in de oven.
Vul een ovenschaaltje met zeezout. Druk er de schoongeboende aardappelen in zodat ze tot driekwart in het zout zitten. Schik wat tijm tegen de aardappelen aan. Zet ze, een veertig minuten na de knoflook, ook in de oven. Prik na twintig minuten – het gaat snel met dat goedgeleidende zout.
Klop de zure room los en doe die in een schaaltje. Haal de knoflook uit het folie en zet op tafel met de aardappelen en de sla. Combineer dit alles al etende.
