Vis kopen met aanwijzingen
Onlangs was het ‘de week van de zee’. Dat is een initiatief van de Stichting Noordzee die zich al jaren inzet voor een beter beheer van de visbestanden. Stichting Noordzee geeft ook de ‘viswijzer’ uit, een lijst waarop in de kleuren groen, geel en rood wordt aan gegeven welke vissen je mag eten. Je mag alles natuurlijk, maar in het belang van gezonde vispopulaties laat je de ‘rode’ vissen liggen. Nu is het vrijwel ondoenlijk om van elke vis te weten hoe die ervoor staat, vooral omdat er nogal eens wisselingen zijn in de toestand.
Zo zijn delen van de kabeljauw populaties weer gezond, zodat kabeljauw eten niet meer grenst aan het misdadige, maar dan hangt het er wel helemaal vanaf wélke kabeljauw je eet.
De viswijzer bericht gunstig, groen, over kabeljauw uit de Barentszee, gevangen met lijnen of bodemtrawl.
Fijn zo. Maar op de markt staat niets over de vangstmethode en de visman reageert altijd wat onwillig en matig geïnformeerd als je er naar vraagt. Er staat trouwens ook niet ‘Barentszee’ bij de vis, maar zoiets vaags als ‘noordelijk deel Atlantische oceaan’. Tja. De kabeljauw uit de Noordzee heeft rood. De IJslandse kabeljauw geel, als-ie met lijnen gevangen is, en rood indien een trawler ‘m heeft opgevist.
Daar sta je dan met je viswijzer.
Natuurlijk is de wereld ingewikkeld en zou het weinig zin hebben als de Stichting Noordzee ging doen alsof dat niet zo was. Maar het werkt ontmoedigend. Je kijkt naar zo’n stal en je hebt net even niet de complete viswijzer bij je maar alleen nog zo’n klein oud kaartje waarop de meeste vissen helemaal niet staan. En dan weet je het niet meer en van de weeromstuit denk je: Stik. Andere mensen kopen er ook maar op los. Die eten dan lekker dorade, terwijl ik dat niet mag. En vervolgens denk je weer: ja, als niemand er om geeft, zelfs ik niet, dan komt het nóóit goed. Tanden op elkaar. Laat de dorade liggen. Neem die heek! Maar hoe zit het ook weer met heek?
Met heek zit het vreselijk ingewikkeld. Er is noordelijke en zuidelijke, maar uit de viswijzer kom je al niet eens te weten wat dat betekent. En dan hangt het er ook van af hoe de heek gevangen is.
Mul dan, die is zo lekker. De rode mulletjes zagen er stralend uit, heldere oogjes, rood onder hun kieuwdekseltjes. Mul is een ‘zomervis’ – vissen hebben bij dit alles ook nog eens seizoenen – dus je doet er denk je geen kwaad mee.
Mul heeft oranje, zag ik bij thuiskomst. Nu ja, ik had ze al gekocht en de visman gevraagd om naar vermogen de levertjes erin te laten zitten bij het schoonmaken want de mullenlever is een zeer delicaat stukje verrukking. Hij had sympathiek zijn best gedaan en ik bakte de visjes in heel hete olie nadat ik ze goed door de gezouten bloem had gehaald.
Ze waren echt wel lekker. Maar toch niet zo zacht en vers als ik ze onlangs nog gegeten had in een mediterraan land en dus kan een sausje erbij geen kwaad.
Rode mul met citroensaus (voor 4 personen)
- 4 rode mullen
- bloem
voor de saus:
- ¼ zoute citroen (Marokkaanse winkels)
- 2 eetlepels witte wijnazijn
- 100 ml citroenolijfolie
- 2 fijngesneden lente-uitjes
Bak de mulletjes zoals gezegd en meng voor de saus alle ingrediënten – van de citroen alleen de schil – kort door elkaar in een keukenmachine of hak ze fijn en meng ze gewoon.
Eet er in een hete oven (220 graden) gebakken aardappelen bij die als dikke patatten in de lengte in vieren gesneden zijn en met olie ingewreven.
Een zomervisje, wat u zegt.
