Gewoon alleen borrelen
Sinds wanneer is het eigenlijk zo dat bij elkaar eten zoiets gewoons is? Als mijn ouders vroeger mensen ontvingen kwamen die helemaal niet eten. Die kwamen op de koffie en na de koffie kregen ze een glaasje drank, en afhankelijk van hoe gezellig het allemaal was, werd er al of niet doorgeschonken. Soms denk ik: veel rustiger. Nu is mensen ontvangen toch altijd ook een hele hoop werk, hoe leuk dat werk dan ook is.
Aan de andere kant: eten moet je toch. En je hoeft nu niet meer zo eindeloos creatief te zijn met hapjes. Al was er een mooi vast repertoire dat altijd goed was – ik noem de roggebrood domino’s (gestapelde sneetjes roggebrood met veel kaasboter ertussen, in plakjes gesneden), de gevulde eieren, de cervelaatworst met een augurkje erin.
Eigenlijk zou ik die hapjes nog steeds best graag willen, maar ze zijn ontzaglijk oubollig nu en kunnen alleen nog maar gegeten worden ingebed in een geheel ironische avond. Nu moeten het altijd schalen zijn, met Italiaanse hammen en worsten waar je dan zelf uienjam bij hebt gemaakt of zo. Eigenlijk is het hapje gewoon min of meer vervangen door het voorgerecht, of door een pre-voorgerecht.
Het zij verre van mij om het gezamenlijk dineren aan te gaan vallen – dat is iets dat wel in de top drie van allerleukste activiteiten staat – maar het zou toch niet zo gek zijn als we heel soms ook eens niet dineerden. Gewoon na de borrel weer naar huis in plaats van altijd maar met elkaar mee te eten, of pas na het diner verschijnen, zonder honger, maar met wel zin in een fijn gesprek en misschien, later op de avond, een hapje.
Bij die borrel voor het eten serveren we natuurlijk wel iets leuks – en daarna eet je dan gewoon zelf stamppot, of iets anders dat niet ingewikkeld is en dat de drank in één keer volledig absorbeert zodat je ’s avonds nog kunt werken.
Hè wat klinkt dat braaf.
Laten we om te beginnen eens iets leuks doen met nootjes, die ik ooit ergens beschreven zag als ‘onze nationale zwakheid’. En later zei iemand eens, toen ik het over nootjes had, dat ze ordinair waren. Oepf. Maar bij een borrel (als je per ongeluk een gedestilleerd-drinker bent) smaken nootjes echt goed. Gewone pinda’s zijn dan al lekker, kleine pinda’s of vliespinda’s. Niet van die enge bleke jongens die naar witte bonen smaken die alle supermarkten om een of andere reden in hun luxe bakjes doen.
Ook uit de supermarkt hadden wij al een paar keer per ongeluk de ongezouten cashewnoten. Die zijn saai bij de borrel. Zout plakt niet aan noten als ze al kant en klaar zijn, dus zomaar wat zout erover strooien is zinloos. Daarom iets verzonnen waardoor de nootjes een, hoe noemen ze dat in restaurants, ‘huisgemaakt’ karakter krijgen. En nog onweerstaanbaarder worden dan ze toch al zijn.
Pittige cashewnoten (voor 4 personen)
- 2 ons ongezouten cashewnoten
- 1 tl chilivlokken
- 2 tl citroenpeper
- 1 dessertlepel korianderzaad
- 1 tl gedroogde oregano
- 2 snufjes fleur de sel
Warm de olie in een koekenpan en rooster daarin het korianderzaad. Doe de noten en de rest van de specerijen erbij, bestrooi met fleur de sel of Maldon zout – het gaat om de dunne vlokjes dat is lekker in dit verband – en bak de noten een minuut of drie. Let op dat niets verbrandt, dus roeren.
Leg de noten op een bord, of op keukenpapier en laat ze volledig afkoelen, warme noten zijn zacht en zachte noten zijn vies. Verder niets. In een schaaltje doen en een borrel inschenken.
