Ovenvers en heel eerlijk
Woorden willen nog wel eens van lading veranderen. ‘Vers’ bijvoorbeeld, dat ooit niet meer dan een beschrijving was: verse groenten, in tegenstelling tot groenten uit blik. Nu is ‘vers’ een kwaliteitsaanduiding, een wervend woord dat met de daadwerkelijk versheid van een product niet zo veel meer te maken heeft. ‘Dagverse melk’ heet de melk in onze pakken, alsof-ie er vanochtend nog in gedaan is, zo uit de koe.
‘Vers’ is de soep uit zakken, vers, nee wat zeg ik: ‘ovenvers’ is het fabrieksbrood dat in de supermarkt wordt afgebakken. Zelfs bouillonblokjes zitten barstensvol verse groenten.
Dat willen we horen blijkbaar. ‘Vers’ geeft een goed gevoel. Pas als we het e-nummer gidsje van Corinne Couget erbij halen, Wat zit er in uw eten? De gids die ervoor zorgt dat u zich niet langer vergiftigt, laten we tot ons doordringen wat er allemaal toegevoegd moet worden om die langdurige versheid van de mayonaise, de jam, de bouillon enz. te bewerkstelligen.
‘Puur’ is ook zo’n woord. Alle restaurantkoks koken puur. En eerlijk. Dat wil zeggen: ze koken puur, met eerlijke ingrediënten. Je hebt ook heel oneerlijke ingrediënten. En het is waar, die weet je zo te verzinnen: broodverbeteraars, rijsmiddelen (behalve gewone eerlijke gist, zuurdesem en bakpoeder), emulgatoren, conserveringsmiddelen.
Sommige productnamen worden ook zo’n woord. Een latte bijvoorbeeld. Eerst dronken we koffie met melk, toen koffie verkeerd en nu caffè latte. En die latte is losgekomen van de caffè – in het tijdschrift Delicious. las ik iemand zwijmelen over het nieuwe theedrinken en daar kwam ook een latte in voor. En er zijn vast al koks die een latte van witlof maken. Latte is meer van nu dan capuccino. Die is lichtelijk passé.
Ik las laatst ook een ander nieuw woord: gastroseksueel. Dat schijnt echt een begrip aan het worden te zijn. Iemand met een seksuele voorkeur voor de maag zou je zeggen, dus voor eten, maar zo is het niet. De gastroseksueel wil niet zijn wil doen met toebereide waren, maar is een man (het zijn altijd mannen) die vrouwen het bed in kookt. Ik voorspel dat woord geen toekomst.
Een waarschuwing voor gastroseksuelen, al dan niet in spe: maak niet de hier onder beschreven schotel. De aardpeer die er royaal in verwerkt is, wil bij sommige mensen wel winderigheid veroorzaken en dat gaat niet samen met gastroseksuele bedoelingen.
Voor het overige is-ie vers, puur en eerlijk.
Citroen-aardperen uit de oven (voor 4 personen)
- 1 pond vastkokende aardappelen
- 1 kilo aardperen
- 1 citroen
- flinke dot tijm
- klein blikje citroenolijven
- 30 gram (zoute) boter
Verwarm de oven voor op 200 graden. Snijd de geboende maar niet geschilde aardappelen doormidden en kook ze ongeveer tien minuten, ze moeten iets zachter zijn maar niet gaar. Schil intussen de aardperen en snijd ze in plakjes. Koel de aardappelen even onder de kraan en snijd ze ook in plakjes, niet superdun, gewone plakjes. Snijd een citroen in dunne plakjes.
Schik de aardappel, aardpeer en citroenplakjes in een beboterde ovenvaste schaal, bestrooi met zout en veel versgemalen peper. Snijd citroenolijven in plakjes en hak royaal tijm, verdeel dat over en tussen de aardperen en aardappel, verdeel klontjes boter over het geheel en zet het met folie afgedekt 20 minuten in de oven. Haal het folie of het deksel weg en bak nog een kwartier.
Een eerlijke salade met knapperige elementen kan er goed bij, maar ook een vers worstje wil wel.
