Geestelijk gezond voedsel
„Een consument die bijvoorbeeld alleen voorgesneden groenten wil kopen en liever de winkel verlaat dan zijn of haar andijvie zelf te snijden, heeft overduidelijk een geestelijk probleem.” Stond in een stuk in Bouillon! magazine, het tijdschrift voor ‘fijne proevers’. Het artikel, geheel gewijd aan ‘psychogastronomie’ zou afkomstig zijn uit een Spaans blad voor psychotherapie.
De schrijvende psychotherapeut verklaart iedereen die eenzijdig eet, of die veel producten uit de bio-industrie eet, of eten dat lang getransporteerd is, verkeerd bewaard, chemisch opgehoogd enz. voor minder geestelijk gezond. Voedseleenzijdigheid, van het weigeren van spruitjes tot vegetarisme wordt als ‘psychopatogeen’ gezien.
Wetenschappelijk gezien lijkt het aanvechtbaar, maar we kunnen we wel sympathiseren met de auteur, omdat slecht eten, of het eten van slecht eten als u mij nog kunt volgen, voor niets en niemand goed is. Het geeft minder plezier op zijn minst en meer vervuiling en leed op zijn ergst.
We hadden bijvoorbeeld in het weekend een paar van die blikjes verantwoorde witte tonijn van Fishes gekocht (gewoon bij de supermarkt verkrijgbaar) (bravo supermarkt!). Als je dan toch eenmaal zo’n blikje hebt en in de kast staat nog een onverantwoord blikje dat je toch ook niet gaat weggooien, dan is het zinvol om ze even naast elkaar te proeven leek me, om te zien of verantwoorder behalve duurder ook lekkerder is.
Preciezen zullen tegenwerpen dat alleen blindproeven serieuze resultaten afwerpt en het is waar dat je dan niet afgeleid word door gewenste voorkeuren. Waarbij de vraag is wat er zo verkeerd is aan gewenste voorkeuren. Er zijn allerlei dingen die we ‘leren eten’, van elkaar en van de omstandigheden. Dus als je je kunt gaan verbeelden dat je op een verantwoorde manier geproduceerd voedsel veel lekkerder vindt dan de gangbare troep, dan is dat alleen maar winst: je eet met meer smaak en het is beter voor het milieu. En voor de geestelijke gezondheid.
Ja het is niet elke dag wetenschapsdag.
Voor wie benieuwd is naar de in het geheel niet significante resultaten van deze eenpersoons proeverij: de tonijn van Fishes was veel fijner van structuur en smaak. Fijner betekent ook: minder uitgesproken. De gangbare John West en Deep Blue tonijn smaakt krachtiger en vettiger.
Nu is het ook niet dezelfde tonijn die in die blikjes zit. De blikjes van Fishes bevatten witte tonijn, in de Deep Blue blikken zit skip jack tonijn en John West heeft alleen maar ‘tonijn’, maar dat is zeker geen witte.
Ons proefpanel was geheel gewonnen voor de fijne, smeuiige, verantwoorde witte tonijn. Ik meld het maar. En het proefpanel maakte daar een eenvoudige en elegante tonijnmousse van die met veldsla opgediend een smakelijk voorafje vormde.
Tonijnmousse 4 personen
- 3 blikjes witte tonijn met bijbehorende olie
- 2 el olijfolie
- ½ teentje knoflook
- 2 theelepels gedroogde oregano
- 10 roze peperkorrels
- 30 gram zachte boter
- sap en rasp van een halve citroen
Knoflook heel fijn hakken, peperkorrels fijnstampen in een vijzel of kraken onder de platte kant van een mes. Met alle andere ingrediënten in de keukenmachine doen en malen tot een fijn en luchtig geheel. Tenminste een uur in de ijskast laten staan om op te stijven en de smaken tot een geheel te laten worden.
Toast erbij. En niet vergeten dat een glaasje witte wijn ook heel goed is voor de geestelijke gezondheid.