Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De mystiek van pasta kneden

Een kennis vertelde ooit eens dat zij er maar niet in slaagde om goede pasta te maken. De hare viel altijd uit elkaar. Toen ik informeerde wat ze dan deed klonk alles heel normaal: meel van harde tarwe (dubbel 0), eieren. En een scheutje olie. Dat laatste is omstreden, zoals over alles waar ruzie over gemaakt kán worden in culiland ook ruzie gemaakt wordt, compleet met standpunten die zo onverbiddelijk zijn dat gelovigen er nog een puntje aan kunnen zuigen. Hoe dan ook, daar kon het moeilijk aan liggen, aan dat drupje olie. De methode dan? Nee, zei ze, ze kneedde, ze liet rusten, en dan deed ze met de pastamangel wat daarmee gedaan moest worden.

Hm. Maar toen we het een keer samen zouden doen werd het ineens duidelijk: ze kneedde niet genoeg. Maar een paar minuten. Geen tien. Zelf pasta maken is een werkje van niets en je hebt er ook weinig bijzonders voor nodig, maar dat ene wel: het geduld om minstens tien minuten te kneden. Aan het begin daarvan lijken tien minuten heel lang. Maar ze zijn zo om, en het is een fijn gevoel aan de handen, dat steeds soepeler deeg dat meelevend wordt terwijl je bezig bent. Kneden heeft iets bijna mystieks: deeg en kneder worden als het ware één.

In het weekend is er vaak meer tijd om te koken en het ligt voor de hand om dan lekker te gaan stoven met rode wijn, maar zelf pasta maken voor deze verrukkelijke ravioliflapjes is ook fijn. Dan kun je trouwens voor daarna altijd nog stoven.

Reuzenravioli met champignons

pasta:

  • 265 gr. witte tarwebloem
  • 3 eieren
  • snufje zout


vulling:

  • 4 ons kastanjechampignons
  • 2 el olijfolie
  • 1 plak zachte geitenkaas van ongeveer 2 centimeter dik
  • 100 gr boter
  • 24 blaadjes salie
  • evt.een drupje truffelolie

Zeef de bloem op een schoon werkblad. Maak een kuiltje in het midden en giet daar de licht geklopte eieren in. Roer snel met een vinger de bloem door de eieren tot alles vermengd is en vorm een samenhangend deeg. Bestrooi het werkblad met bloem en kneed de deegbal 10 tot 15 minuten. Laat het deeg afgedekt met plasticfolie of een doek een uur rusten.

Verdeel het deeg in vier porties. Zet de pastamachine op de wijdste stand. Plet één portie zodanig dat hij door de mangel kan. Bestuif het deeg met bloem, bestuif ook het werkblad waarop de pastamachine staat met bloem. Haal het deeg door de mangel op een steeds kleinere stand tot de één na dunste.

Hak de champignons fijn en bak ze zo’n drie minuten in de olijfolie. Laat ze wat afkoelen. Prak de geitenkaas fijn en roer er de champignons door. Maal er veel peper over.

Verdeel de pastavellen in 24 vierkanten van ongeveer tien bij tien centimeter. Leg op twaalf vellen een eetlepel vulling, leg er de twaalf andere vellen bovenop en plak de randjes goed aan elkaar door ze even nat te maken.

Zet een grote pan water op en laat daar voorzichtig de ravioli in zakken, waarschijnlijk moet het in twee porties. Leg de al gekookte op een groot diep bord met een bord er weer op om ze warm te houden. De ravioli zijn gaar als ze boven komen drijven.

Smelt intussen de boter in een steelpannetje en doe daar de salieblaadjes bij. Laat bakken tot de boter goudbruin is en de salieblaadjes iets knapperig. Leg de ravioli op warme borden en giet er de salieboter over. Laat er eventueel een paar drupjes truffelolie op vallen, maar écht zuinig anders overheerst het alles en dat is jammer.

Geplaatst in:
Hoofdgerecht
Lees meer over:
boter
ei
geitenkaas
kastanjechampignon
salie
truffelolie
witte tarwebloem

5 reacties op 'De mystiek van pasta kneden'

Diet Scholten

Geen reactie op dit recept, maar een vraag aan Marjoleine de Vos:
kun je een keer schrijven over hoe je gevulde gnocchi maakt? ooit gegeten in Bevagna, om nooit meer te vergeten!
alvast bedankt!

Marjolijn

Hoewel de nieuwe kookrubriek mij niet tegenvalt (veel recepten zijn een leuke uitvalsbasis voor eigen interpretatie en geklooi) kan ik het mij voorstellen dat er mensen zijn die naar het oude trio terugverlangen. Florine Boucher valt in ieder geval 1 keer in de week weer te genieten. Kijk op http://www.florineboucher.nl/ en schrijf je in op haar nieuwsbrief!

Elly van Niekerk

Even een reactie op het recept/stukje van Marjoleine Vos in “De thuiskok” dd. 20-02) over het zelf pasta maken.

U noemt het meel van harde tarwe, het type 00, maar dat is niet juist. Het type 00 (zero zero) is juist het meel van de zachte tarwe (grano tenero)

Ikzelf doe het altijd zo: Ruim de helft meel van harde tarwe (grano duro), aanvullen met het meel van de zachte tarwe (OO), een klein scheutje olijfolie, 1 ei pp., ook wat water en wat zout. Ik kneed ook erg lang, vind het een heerlijk werkje. Dit is dus de eierpasta. Maar ik maak ook met de hand vormpjes, b.v. de zuiditaliaanse cavatelli, dan neem ik alleen meel van harde tarwe met water.
Dit ook voor strozzapreti, een tussen de handen gedraaid, langwerpig vormpje.
Ik maak al 7 jaar zelf pasta, maar natuurlijk lang niet alle keren dat we pasta eten per week, en dat is vaak, soms wel 5 a 6 keer p.w.!

inge huizing

een vraagje,
waar kun je die meelsoorten kopen?
in de supermarkt hebben ze gewone heel goedkope bloem en patent bloem. is die van harde tarwe of juist niet?
groet,
inge

Marian Hoekendijk

Door dit stukje mijn pastemachine weer te voor schijn gehaald en toch weer eens proberen. Bij eerdere pogingen vond ik het resultaat gummi-achtig en te hard. Samen met zoonlief RUIM 15 min. staan kneden.Heb de ingredienten uit je recept gebruikt, bij het kneden werd de pasta al erg taai. Ik werd zeker niet EEN met het deeg! Heb je een advies voor mij, het moet toch eens gaan lukken!
Groet,
Marian