En wat doen we zonder gas?
Nog steeds geen gas uit Rusland. Gelukkig zijn wij er niet van afhankelijk, maar we zijn geen eiland natuurlijk en het is ook niet modern om als land dingen voor jezelf te houden of te regelen. Wat als wij straks ook zonder gas komen te zitten?
Je bent je er deze dagen enorm van bewust hoe vaak je het gas aandraait, hoe lekker de verwarming brandt dankzij de energiezuinige hoogrendementsketel, en ook dat energiezuinig toch betekent dat er energie moet zijn. Of het nu gas is of elektriciteit, elke vorm van energiestaking zal onvermijdelijk gevolgen hebben voor de aanvoer van voedsel en de verwarming in huis.
Eten en warmte, dat zijn twee dingen waar je niet zonder kunt. Toch hoor je op de televisie types van de Gasunie verzekeren dat wij hier een soort gasrotonde worden en dat Rusland een zeer betrouwbare handelspartner is en dat het in de toekomst alleen maar beter wordt.
Steeds weer ook hoor je dat consumenten willen kunnen kiezen terwijl je helemaal niemand kent die zijn energie wil kiezen, iedereen wil gewoon dat die veilig en betrouwbaar geleverd wordt. Liefst onder staatstoezicht, zodat we ook groene stroom krijgen en we zonder reclamepraatjes en ondoorgrondelijke tariefconstructies kunnen weten dat het goed zit. Dat we gewoon kunnen blijven koken en eten.
Lof dus nu, een wintergroente, zeg ik nog maar eens even. Het is niet makkelijk om te weten wat er in het seizoen is als alles het hele jaar door (dankzij voldoende energie) aangeleverd wordt.
Lofstruikjes groeien uit de grote penwortels van de cichoreisoort die lof kan produceren. Die wortels worden van hun plant ontdaan en in de herfst onder een laag aarde of doek bedekt. Ze staan heel dicht tegen elkaar aan in het donker, wat een lief gezicht is, en dan produceren ze die witte struikjes. Alleen als het donker is trouwens, anders worden de struikjes groen en bitterder. Vroeger waren ze heel bitter, nu niet meer zo, dat is eruit gekweekt.
Las laatst trouwens dat salades van bittere groenten vaak worden gecombineerd met hartige dressings of andere zoute ingrediënten, omdat zout onze gewaarwording van bitter vermindert.
Desgevraagd zou je gemakkelijk volhouden dat zout en bitter nu juist géén goede combinatie is: te veel van het hevige. Maar als je er even over nadenkt weet je dat het zo is: ietwat bittere andijvie is lekker met spekjes, zoute amandelen zijn verrukkelijk, en lof eten we dolgraag met lekkere zoute gesmolten kaas of kaassaus.
Of, zoals nu, met serranoham. En dan grillen we de lof – dat kan altijd, ook als we geen gas meer hebben, gewoon boven een vuurtje. Bitter en zout en koud, rijm je als vanzelf, denkend aan een energieloze toekomst. Brr.
Gegrilde witlof met Serranoham (4 personen)
4 struikjes witlof
1,5 ons serranoham
6 eetlepels sherryazijn
1/2 teentje knoflook
de blaadjes van een paar takjes tijm
3 eetlepels olijfolie
fijngehakte peterselie
Stamp het teentje knoflook met een paar korrels zeezout en de tijm fijn in een vijzel. Verwarm de sherryazijn kort, tot die net stroperig wordt.
Giet de warme azijn in de vijzel, doe daar ook de olie bij en roer goed. Laat even staan.
Snijd de lofstruikjes in de lengte in vieren en grill ze op een grilpan lichtbruin met leuke streepjes. Het oog wil ook wat.
Hak intussen de peterselie. Schik op elk bordje wat plakjes serranoham, leg er de gegrilde lof bij, giet er wat dressing over uit en bestrooi het geheel met peterselie. Meteen opdienen, als het nog lauwwarm is, dat is het lekkerst. Maar koud kan ook.
