Zo win je de schaatswedstrijd
Om zich voor te bereiden op de marathon op natuurijs had Sjoerd Huisman, de kampioen van gisteren, 50 kilometer geschaatst, nog wat op de roeitrainer gezeten en verder alles normaal.
En: „goed eten natuurlijk”. Wie dat eten dan maakte? „Ja dat is moeders.” Zijn moeder weet precies wat een schaatser nodig heeft. Die kookt gewoon vanzelf het goede eten. En dat goede eten was? Een pan pasta.
Merkwaardig is dat toch, dat er nog maar één koolhydratenleverancier lijkt te bestaan, en dat is pasta. Arme vroegere schaatsers, die dat woord nog niet eens kenden. Kan me niet herinneren dat er vroeger erg hoog werd opgegeven van een bord elleboogjesmacaroni, maar misschien was dat wel zo hoor. Om een of andere reden associeer je de Elfstedentocht, en een schaatsmarathon komt daarbij in de buurt, eerder met boerenkool en worst, net als Unox zelf trouwens die weer flink aan het sponsoren was. We gaan toch geen Unoxworst eten hoor, sorry. Als er rookworst gegeten moet worden, dan van de slager.
En hoewel ik van de week erg lekker pasta heb gegeten met een restje haas dat ik tot ragout had verwerkt, de saus opgefrist met biologische kerstomaatjes die nergens anders goed voor waren, want wel biologisch maar niet speciaal lekker, vond ik het eigenlijk een beetje jammer van die kou om weer gewoon pasta te gaan eten.
Tot ik ineens dacht aan een pasta die sprekend lijkt op een stamppot maar toch heel anders is. Van Florine Boucher. En het is terecht dunkt me om haar hier te eren voor al die jaren inspirerende recepten. Dit is de pastaversie van andijviestamppot, heel heerlijk, heel winters, Italiaans en misschien zelfs wel goed genoeg om er een marathon op te winnen.
Al denk ik dat Sjoerd z’n moeder iets met gehakt gedaan zal hebben en tomatensaus, iets met veel vlees in ieder geval en veel saus. Misschien wel zoiets dat we vroeger, oh walgelijke jaren, een ‘prutje’ noemde. Bah! Zo zal Sjoerd z’n moeder het niet noemen denk ik. Spaghetti met saus, dat klinkt goed.
Sjoerd was er niet overdreven mededeelzaam over, eigenlijk leek het alsof de verantwoordelijkheid voor zijn voeding gewoon geheel bij zijn moeder lag en dat hij vond dat wat zij bood goed was. Zijn moeder is onderdeel van zijn team. Lijkt me eigenlijk best leuk, om de moeder van een schaatskampioen of een schaatskampioen in spe te zijn en met je eten een hoger doel na te streven dan gewoon ‘lekker’. Winnende maaltijden!
Andijvie-orechiette met spek (4 pers.)
1 krop andijvie
300 gr. orechiette (een soort halve dopjes pasta)
stukje pancetta, ong. 2 ons
1 teentje knoflook
1 theelepel chilivlokken
Zet een grote pan water op voor de orechiette. Snij de pancetta in kleine dobbelsteentjes en bak die zachtjes in een scheut olijfolie – spek moet altijd lang en rustig bakken, niet hard en snel, dan smelt het niet lekker en wordt het ook niet goed knapperig. Hak een teentje knoflook in dunne reepjes, laat dat, met een theelepeltje chilivlokken vijf minuten meebakken met het spek.
Kook de orechiette met een scheut olijfolie en een flinke snuf zout zolang als het pak zegt dat het moet. Hak de andijvie (gebruik een goed scherp mes, anders wordt de groente meer gekneusd dan gesneden en dan verlies je veel smaak).
Giet de pasta af, vang wat van het kookwater op. Meng de andijvie en het spek-pepermengsel door de pasta, plus een paar lepels kookvocht. Laat kort doorwarmen (de andijvie mag iets verwelken) en proef op peper en zout.
Zoals wel vaker: er kan kaas over, maar verplicht is dat helemaal niet.