Ja hoor, de gebakken peren
,,De koffiejuffrouw serveert veldsla met peer, walnoten en roquefort”, las ik zaterdag in een stuk in deze krant waarin het verschil tussen bestuurders en managers, of is het het verschil tussen bestuurders oude stijl en bestuurders nieuwe stijl, duidelijk werd gemaakt door een rondgang te maken langs de terughoudende, nette, goed maar niet excessief verdienende oud-bestuurders van grote bedrijven en banken.
Het is misschien flauw om te zeggen: „je bent wat je eet”, maar ik vond het wel een tekenend gerecht voor nette, verstandige mensen die midden in de wereld staan zonder er zich door te laten meeslepen. Het is niet krankzinnig vernieuwend, maar wel elegant en van deze tijd zonder hip te zijn.
Het was helemaal een interessant stuk trouwens, ook al door de modes in bedrijfsvoering die er even in werden opgesomd: in de jaren zeventig sociaal, winst maken was smerig, in de jaren tachtig moest iedereen ondernemer zijn, inclusief de overheid, in de jaren negentig was er maar één ding dat ertoe deed: dat de aandeelhouders tevreden waren. Van dat laatste plukken we nu de wrange vruchten, de aandeelhouders, inclusief de leidinggevenden die zelf ook aandeelhouder werden, wilden maar één ding: meer.
De vraag is natuurlijk wat de nieuwe mode wordt. Niet alleen op het gebied van bedrijfsvoering, ook op het gebied van salades. In wonen en eten zijn modes al snel veel heviger dan in bedrijfsvoeren, omdat iedereen na een poosje altijd weer snakt naar iets nieuws. De nostalgietrend is al een poos aan de gang, de woorden ‘eerlijk’ en ‘puur’ horen we in de keuken nu al jaren. Maar met zulke woorden erbij blijk je alles te kunnen maken wat je maar wilt, van een salade met gebakken peren tot schuim van rookworst, want dan heb je toch de echte eerlijke smaak van ambachtelijke rookworst.
Los van de mode is het nu winter (lekker! echt koud!) en eten we dus dikke soepen en gebraad enzo. Maar na een poosje snak je altijd naar iets dat niet gestoofd is. Naar salades. Niets zo moeilijk als wintersalades, want al die dingen die ’s zomers gewoon door wat te raspen en te snijden vanzelf in salade veranderen, zijn er nu niet. Niet als je een beetje rekening wilt houden met het seizoen. Het lijkt me daarom het beste om deze week behalve gestoofde dingen, ook geregeld een salade aan te bieden.
Deze keer dus die ouderwets nette en toch goede salade. Met symbolische gebakken peren.
Voor 6 personen
Dressing:
1 el witte wijnazijn
1 dessertlepel mosterd
1/2 dessertlepel appelstroop of bessengelei o.i.d
2 el notenolie
2 el olijfolie.
Sla:
1 rode ui
3 peren
1,5 ons gemengde sla
75 gr. walnoten
1 ons blauwe kaas
Meng de ingrediënten voor de vinaigrette door elkaar, eerst de azijn en de mosterd, dan de stroop, dan in een dun straaltje, goed kloppend met een vork, de twee soorten olie. Het wordt een mooie lobbige vinaigrette.
Snijd de rode ui in halve ringen. Bak die even, bestrooid met peper en zout, in wat olijfolie. Leg op een schoteltje.
Schil de peren, snijd ze in dunne parten en bak die in dezelfde koekepan in een nieuw klein scheutje olie tot ze lichtbruin zijn.
Hussel intussen de groene blaadjes met de dressing door elkaar. Breek de halve walnoten nog eens doormidden. Hussel ze door de sla. Snijd het stukje blauwe kaas in blokjes.
Leg de gebakken peren bovenop de sla, daaroverheen de rode ui, bestrooi het geheel met de blauwe kaas.
Ik had nog ribollita en dat was ideaal; eerst die vloeibare stamppotsoep, en dan een bordje van deze zoet-hartige sla. En geheel vegetarisch, daar heeft de mens ook wel eens behoefte aan.
