Drie min één is helaas geen twee

asymmetrie

Het wordt vrij gemakkelijk gezegd. De economische crisis is goed voor het klimaat. Logisch, want de productie daalt en dus zal als vanzelf ook de uitstoot van broeikasgassen wel verminderen. Het is, zeggen beleidsmakers, niet iets om op te bouwen, want zodra de economie weer aantrekt zal de CO2-uitstoot weer toenemen.

Volgens Richard York van de universiteit van Oregon ligt het iets ingewikkelder. In een artikel in Nature Climate Change schrijft hij over ‘asymmetrische’ effect en van economische groei en krimp op de uitstoot van broeikasgassen. Uit zijn onderzoek (naar de periode 1990-2008) blijkt dat een economische groei van het bruto binnenlands product (BBP) met 1 procent leidt tot een stijging van de uitstoot met 0,733 procent. Een krimp van 1 procent leidt echter slechts tot een daling van de uitstoot met 0,430 procent.

Dat heeft gevolgen voor de verwachte uitstoot, zegt York. Daarvoor is het niet voldoende om alleen naar de economische groei te kijken. Maar ook naar hoe die tot stand is gekomen. Is de economie bijvoorbeeld in drie jaar lineair met 2 procent gestegen dan is de uitstoot aan het eind minder hoog dan wanneer die eerst 3 procent stijgt en dan 1 procent daalt. Drie min één is helaas geen twee.

‘There are various reasons that this may occur, but the asymmetry is probably due to the fact that economic growth produces durable goods, such as cars and energy-intensive homes, and infrastructure, such as manufacturing facilities and transportation networks, that are not removed by economic decline and that continue to contribute to CO2 emissions even after growth is curtailed.’

In een e-mail aan persbureau Reuters schreef York: ‘When economies decline, factories don't shut down immediately, people don't stop driving (although they may defer buying a new car)’.

Als relativering voegt York toe, dat hij onderzoek heeft gedaan naar ontwikkelingen op de korte termijn. De conclusies zeggen niet automatisch iets over de effecten van golfbewegingen in het BBP voor emissies op de lange termijn.

 

7 reacties op 'Drie min één is helaas geen twee'

Anton Bakker

Dat lijkt mij heel logisch dat 3% groei – 1% groei in BBP geen 2% groei in CO2 geeft. Daar hoef je geen econoom en klimaatdeskundige gelijkertijd voor te zijn.

Paul Luttikhuis

Beste Anton.
De rekensom is: de stijging van de uitstoot door 3 % groei min de daling van de uitstoot door 1 % krimp is niet hetzelfde als (namelijk meer dan) de stijging van de uitstoot door 2 procent groei. En dat heeft wel degelijk gevolgen voor de projecties van toekomstige emissies.
Paul

Sander van der Linden

Paul,

misschien off-topic en heb je het al behandeld in een eerder topic (ik ben niet in staat al jouw bijdragen te lezen), maar werp eens een blik op deze filmtrailer. Deze film is gemaakt om ‘het grote publiek’ kennis te laten nemen van wat er op dit moment in onze poolgebieden aan de hand is m.b.t. de afname van ijs.
Ik vind de trailer indrukwekkend maar dat is mijn persoonlijke mening. Kijk er eens naar en misschien biedt het je input voor een volgende column.

http://trailers.apple.com/trailers/independent/chasingice/

Groet,

Sander avn der Linden

Bob Brand

Beste Paul,

Dank je, dat is weer een heel interessante publicatie.

In de reacties op een vorig blogstuk werd het PBL 2012 rapport over CO2 emissies al even genoemd. Op blz. 28 kan je zien dat in veel landen de CO2 emissies (per capita) van 1990 t/m 2011 fors gedaald zijn, terwijl de economische groei aanzienlijk was:

VS: -12%
EU: -18%
Duitsland: -23%
UK: -27%
Nederland: -9%

Uitzondering zijn inderdaad die landen die economisch extreem snel gegroeid zijn, daar zijn CO2 emissies per hoofd van de bevolking juist enorm toegenomen:

China: +227%
India: +100%
Indonesia: +122%

Dit onderzoek van York zou je uit kunnen leggen als ondersteuning voor een zo gelijkmatig mogelijke (en gematigde) economische groei: de driehoek even rechts van de y-as met tussen de 0% en 2% jaarlijkse groei van GDP per persoon. Nulgroei zou dan ruwweg -1.8% aan CO2 emissies per persoon/per jaar betekenen (als gevolg van efficiëntere en schonere productieprocessen).

Economische krimp is dan per saldo nadelig: de besparing aan CO2 uitstoot is maar iets meer dan de helft van wat je aan emissies veroorzaakt bij het inlopen van die krimp.

Bob Brand

Excuses, dat moet natuurlijk zijn bovenaan blz. 29 van:

http://www.pbl.nl/sites/default/files/cms/publicaties/PBL_2012_Trends_in_global_CO2_emissions_500114022.pdf

:-)

Rinus van Wallenburg

Inderdaad, een interessante bijdrage over de asymmetrie tussen economische groei en krimp voor de mutaties in CO2 inde atmosfeer.
Die asymmetrie is duidelijk ook aanwezig in de belangstelling voor het klimaatprobleem. Momenteel gaat alle belangstelling uit naar werkloosheidspercentages, begrotingstekorten, recessie en noem maar op. Het klimaatprobleem is volledig weg uit de publieke belangstelling. Dat was in Nederland onder meer te zien in de verkiezingsdebatten en de vraagstelling van diverse stemwijzers. Bij de Amerikaanse verkiezingen is in de discussies het onderwerp afwezig.
Het is aannemelijk, dat bij economische groei de belangstelling voor het onderwerp toeneemt. Aannemelijk is ook, dat de golven in de belangstelling invloed hebben op de pogingen tot mitigatie, zij het met aanzienlijke vertraging.

hans paijmans

@Rinus: je hebt daar zeker een punt…

Paai

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief