Siberië staat al maanden in brand
Siberië brandt, al langer dan een maand. Satellietbeelden van NASA tonen gebieden in het noorden van Rusland waar grote branden woekeren, als gevolg van de extreme hitte en aanhoudende droogte van deze zomer. De Russische autoriteiten, die zeggen de branden te bestrijden met 20.000 brandweerlieden en 4.000 voertuigen, hebben het vuur tot nu toe niet onder controle gekregen.
Het gaat vooral om veengebieden, die met name in de eerste helft van de vorige eeuw zijn drooggelegd om de turf te gebruiken als brandstof. De gebieden zijn daarna nooit meer onder water gezet, waardoor de vlammen nu min of meer vrij spel hebben.
Bij de veenbranden komen grote hoeveelheden kooldioxide vrij. NASA schrijft op zijn website:
‘The fires burning in Russia will have worldwide effects as the torched peat bogs whose layers consist of dead plant materials will end up releasing large quantities of carbon dioxide into the air accelerating the greenhouse effect and making the air nearly unbreathable. Record numbers of fires in the summer of 2010 drew attention to this damaging situation.’
Dat is echter niet waarom ik hier over de branden schrijf. De situatie in Siberië laat namelijk ook goed zien hoe klimaatverandering in de praktijk werkt. Laten we voor het gemak even veronderstellen dat het inderdaad klimaatverandering is, die de hitte laat toenemen en zorgt voor een gebrek aan neerslag – er zijn redenen om dat aan te nemen, maar dat is even niet de discussie.
De opwarming wordt een probleem, als beleidsmakers die negeren. Toen Rusland stopte met turfsteken, hadden ze de veengebieden niet aan hun lot moeten overlaten, maar weer onder water moeten zetten. Ook bij beheer van de grond, de verhouding tussen bos en landbouwgrond (om ook iets positiefs te melden: hier een artikel over de ‘kansen’ van Siberië door klimaatverandering), was het verstandig geweest om rekening te houden met langere periodes van droogte.
Verder zou het goed zijn om bij de organisatie van de brandweer uit te gaan van een toenemend aantal bos- en veenbranden. Het tegendeel is gebeurd, blijkt uit een artikel van het Russische persbureau RIA Novosti. De brandbestrijding en het bosmanagement zijn zo georganiseerd, dat het moeilijker wordt om branden efficiënt te bestrijden. Zelfs van de bosbranden in 2010, die heel dicht bij Moskou kwamen, hebben de autoriteiten niets geleerd (lees ook artikelen in de Siberian Times en op de website van het Russische Wereldnatuurfonds).
Adaptatie zou Siberië hebben geholpen. Ontkenning is misschien wel het grootste risico voor klimaatverandering.


