Niets liever dan falsificaties

Klimaatverandering vormt in toenemende mate een bedreiging voor stroomopwekking. Centrales die gebruik maken van hitte, zoals de meeste centrales op fossiele brandstoffen en kerncentrales, kunnen in de problemen komen als er te weinig koelwater is, of als het water te warm is om voor goede koeling te zorgen. Dat is de conclusie van een artikel in het nieuwste nummer van Nature Climate Change. Volgens onderzoeker Dennis Lettenmaier moeten we ons vertrouwen op de beschikbaarheid van koeling herzien. Lettenmaier:

‘The worst-case scenarios in the Southeast come from heat waves where you need the power for air conditioning [...] If you have really high power demand and the river temperature's too high so you need to shut your power plant down, you have a problem.’

In de afgelopen jaren zijn er verschillende voorbeelden geweest van energiecentrales die als gevolg van watertekorten en tijdens hittegolven (waarvan er volgens dit artikel in hetzelfde Nature Climate Change meer zullen komen) moesten worden afgesloten. Het wordt daarom de hoogste tijd om bij de bouw van nieuwe centrales hiermee rekening te houden. Maar het probleem zal niet gemakkelijk zijn op te lossen. The New York Times schrijft:

Wind generation might not help much, because the wind usually does not blow much in hot weather. Solar photovoltaic cells could help, but they do not generate much in the last hour before sunset, and not at all after that. That is the period in which many utilities experience peak demand, as people return home from work and turn on air-conditioners, television sets and ovens.

Voordat u nu meteen reageert en wijst op zin en onzin van de onderzoeken die ik hier aanhaal, zou ik nog even doorlezen. Want een uwer wees mij onlangs op een interessant onderzoek van Ed Yong naar betrouwbaarheid van wetenschap. Aanleiding voor het verhaal is onder andere het gedoe rond sociaalpsycholoog Diederik Stapel.

Het grootste deel van dat artikel heeft dan ook niets met klimaatverandering te maken, maar aan het eind staat de volgende interessante grafiek, die laat zien hoe hoog het percentage is van onderzoeken op bepaalde wetenschappelijke terreinen die leiden tot een bevestiging van de hypothese.

Wat blijkt? Klimaat en ecologie scoren opvallend goed. Het beeld dat klimaatwetenschappers dus voortdurend zoeken naar bevestiging van hun  eigen theorieën (bijvoorbeeld om meer geld binnen te halen voor hun onderzoek), en die van hun medestanders, wordt in ieder geval in deze grafiek niet bevestigd. Er zijn weinig disciplines waar het aantal falsificaties van een hypothese zo hoog ligt.

En nu we dan toch bezig zijn, ook nog even deze studie in Nature Climate Change. Wie mocht denken dat polarisatie in het klimaatdebat het gevolg is van een gebrek aan kennis, vergist zich.

This result suggests that public divisions over climate change stem not from the public’s incomprehension of science but from a distinctive conflict of interest: between the personal interest individuals have in forming beliefs in line with those held by others with whom they share close ties and the collective one they all share in making use of the best available science to promote common welfare.

Zo. Dan is nu het woord aan u.