Wetenschappers geloven niet in klimaatcrisis

In een column afgelopen vrijdag in NRC Handelsblad beschrijft Thierry Baudet een bijeenkomst waarin oud-politicus, schrijver en natuurkundige Jan Terlouw een lezing gaf over klimaatverandering:

Na minutenlang te hebben gewaarschuwd voor terugkeer van de „onrust” en de „rampen” die de aarde zo’n 55 miljoen jaar geleden zouden hebben geteisterd, gaf Terlouw toe: „Het is helemaal niet zeker dat het misgaat. Maar laat er nou eens een kans bestaan dat het waar is? Als een ingenieur zegt dat er een kans is van 10 procent dat zijn brug instort, dan rijdt niemand toch over die brug heen? En als de brug instort, dan is het toch dood door schuld? Door te weinig te doen aan de uitstoot van CO₂ maken onze politici zich schuldig aan dood door schuld!”

Vervolgens verzamelt Baudet zijn eigen feiten om de zorgen over klimaat te relativeren. Zo schrijft hij:

Omstreeks 1850 eindigde dus een ‘kleine ijstijd’ en begon een klimatologische terugkeer naar de periode van vóór 1300. Met name tussen 1910 en 1940 zette de opwarming in. Dat was ruim voordat er door de mensgrote hoeveelheden ‘broeikasgassen’ de atmosfeer in werden geslingerd. Het klopt dat tussen 1975 en 2000 een tweede opwarmingsfase plaatshad. Maar de afgelopen tien jaar is die opwarming weer gestagneerd (terwijl de CO₂-uitstoot groter was dan ooit).
Nu blijkt uit onderzoek dat CO₂ inderdaad wel enig effect heeft op het klimaat, maar het is volstrekt onduidelijk hoeveel. Vanwege de klimatologische terugkeer naar hoe het op aarde was vóór 1300, is de opwarming van de afgelopen eeuw gemakkelijk aan andere factoren toe te schrijven. Enige bijdrage aan deze ontwikkeling door CO₂-toename is weliswaar aannemelijk, maar het precieze wat en hoe weten we eenvoudigweg niet, en of het een probleem is al helemaal niet.

Volgens Baudet zijn de ‘krankzinnige bedragen’ die nu aan klimaatbeleid worden besteed weggegooid geld, waar veel andere, nuttiger dingen mee gedaan zouden kunnen worden.
Vandaag wijdt de opinieredactie van de krant een hele pagina aan reacties, onder anderen van Terlouw zelf. Hij schrijft dat Baudet tijdens de bijeenkomst zei niet te geloven in de klimaatcrisis. Natuurlijk niet, aldus Terlouw: ‘Geen enkele wetenschapper gelooft in de klimaatcrisis, wetenschappers proberen door onderzoek te weten te komen hoe groot de kans is dat het klimaat door toedoen van menselijk handelen aan het veranderen is. […] Van iedere serieuze wetenschapper is twijfel een handelsmerk, een uitgangspunt, iets waarover niet gediscussieerd hoeft te worden.’
Terlouw herinnert aan het IPCC, dat ervan uitgaat dat een stijging van twee graden Celsius niet meer te voorkomen is, maar tegen een verdere stijging is wellicht nog wel iets te doen. ‘De politiek hoort dat serieus te nemen’, luidt de kern van Terlouws betoog. ‘Duurzame energie gebruiken is technisch eenvoudig. Economisch is het lastiger, maar niet onmogelijk’.
Wouter van Dieren, directeur van het milieuadviesbureau IMSA, schrijft in een wat minder omfloerste reactie op Baudets betoog onder andere:

Volgens Baudet mogen we niet meegaan met zulke apocalyptische visioenen als het broeikaseffect, onder andere omdat de geestdrijverij van de klimaatalarmisten heeft geleid tot wel 80 miljard dollar aan onderzoek en ontwikkeling, en dat vindt hij een krankzinnig bedrag. Hij vergist zich: we besteden wereldwijd jaarlijks al een veelvoud hiervan. Om Nederland boven water te houden is tot 2100 100 miljard euro nodig. Daar is niets krankzinnigs aan. Dat de ijskappen smelten, de zeespiegel stijgt en het klimaat en het weer in de war zijn, wat je allemaal kunt meten en dus weten, dat hoort niet bij het wereldbeeld van deze rechtsfilosoof.