Wie betaalt de verhuizing van Kivalina?
Als een fabriek het water in een rivier vervuilt en mensen even verderop daarvan ernstige gevolgen ondervinden, is het de normaalste zaak van de wereld dat er schadevergoeding wordt betaald. Maar wat gebeurt er, als kolencentrales met hun CO2-uitstoot de aarde opwarmen en een dorpje in Alaska daardoor moet worden verplaatst?
Dit is precies wat ze zich in Kivalina afvragen:
The Kivalina coast is protected by Arctic sea ice that is present during the fall, winter and spring. The sea ice, which attaches to the Kivalina coast, acts as a barrier against the coastal storms and waves that affect the coast of the Chukchi Sea. As a result of global warming, however, the sea ice now attaches to the Kivalina coast later in the year and breaks up earlier and is thinner and less extensive than before, thus subjecting Kivalina to coastal storm waves and surges. The resulting erosion has now reached the point where Kivalina is becoming uninhabitable. Plaintiffs allege that as a result, the Village will have to be relocated, at a cost estimated to range from $95 to $400 million.
Het is een fragment uit de aanklacht van de ruim 400 inwoners van het Inuit-dorpje in Alaska. Volgens de Amerikaanse overheid kan het dorp daar niet blijven liggen. Er is inmiddels een plek gevonden waar de bewoners naartoe kunnen. Zelf hebben ze een ander gebied in gedachte, maar verhuizen moeten ze (lees hier en hier). Deze week ontsnapte Kivalina opnieuw ternauwernood aan een zoveelste zware stormen.
De bewoners hebben hun zaak al eerder aan de rechter heeft voorgelegd (zie het blogje dat ik daar destijds over schreef). Die oordeelde toen dat justitie zich niet kan mengen in een onderwerp, zoals klimaatverandering, waarover politiek volop wordt gedebatteerd. De bewoners namen echter geen genoegen met die conclusie en gingen in beroep.
De hoorzitting afgelopen maandag leverde geen spektakel op. De argumentatie was soms wel erg juridisch, maar daarmee niet oninteressant. Een van de discussiepunten is of het spoor werkelijk terug te leiden moet zijn tot een specifieke vervuiler om die aan te klagen (traceability). Een argument voor de klagers is, dat er inmiddels voldoende alternatieven zijn, om de ernstige klimaatvervuiling te voorkomen:
The time has long passed in which carbon dioxide emissions are considered an inevitable product of electricity generation. A vast array of options to reduce carbon dioxide emissions from the electricity generation process have emerged. Renewable energies such as solar, wind, geothermal, and biomass are obvious alternatives to fossil fuel combustion, as they have continued their modest market penetrations, and as the costs of these technologies have continued their historical downward cost trajectories.
De verdediging van de aangeklaagde elektriciteitsmaatschappijen en mijnbouwbedrijven stelt dat broeikasgassen alleen schade veroorzaken als alle miljarden ‘uitstoters’ over een periode van tientallen jaren bij elkaar worden opgeteld. En een van de drie rechters vraagt zich af of hijzelf, in de ogen van de advocaat van de bewoners van Kivalina, niet medeschuldig is omdat hij met de auto naar de rechtszaal is gekomen.
Het lijkt voor de inwoners van Kivalina bij voorbaat een verloren zaak. Toch zal er in de toekomst ongetwijfeld vaker over verantwoordelijkheden en compensatieregelingen worden gesproken. Zoals het grote herverzekeringsbedrijf Swiss Re in een rapport schrijft:
Climate change will continue to expose local communities to the mounting challenges – and costs – of protecting lives and assets against extreme weather and other climate-related risks. These range from more frequent and severe storms, floods, droughts and other natural disasters to sea level rise, crop failures, and water shortages. Science can give some clues about the changes in climate which will force societies to adapt. But national and local decision-makers will still have to make policy and investment choices under a large degree of uncertainty and cater for a variety of future climate impacts.
