*

Weer een spoor in het klimaatdebat? :: nrc.nl

Weer een spoor in het klimaatdebat?

Marie McLane

Klimaatonderzoek op Groenland. (Foto AP)

Het is geen gedurfde voorspelling om te zeggen dat 2011 niet de doorbraak zal brengen in het internationale klimaatoverleg. De partijen ontmoeten elkaar regelmatig – zoals deze week weer in Panama (lees hier en hier meer). Maar ondanks een enkel optimistisch geluid, wordt er amper vooruitgang geboekt.

Het Kyoto-protocol is het grote struikelblok. Dit verdrag loopt eind volgend jaar af en de tijd voor vernieuwing begint dus te dringen. Want wat gebeurt er met de juridische status van afspraken op basis van ‘Kyoto’, als het oude en het nieuwe verdrag niet naadloos in elkaar overlopen?

Toch ziet het er niet naar uit dat er tijdig een oplossing komt, ook niet op de klimaattop in Durban (lees hier wat eraan vooraf ging) aan het eind van het jaar.

Noorwegen en Australië hebben daarom een nieuw plan. Ze zullen het zelf niet gauw zo noemen, maar in feite pleiten ze voor een ‘time out’: stop met pogingen om zo snel mogelijk (het streven is nu 2013) een nieuw akkoord te formuleren. Kies in plaats daarvan 2015 als einddatum voor een klimaatverdrag.

De vorige keer dat de agenda in het klimaatdebat ter discussie stond, leidde dat prompt tot een geheel nieuw ‘spoor’ van onderhandelingen. Ineens werd er, behalve over een nieuw Kyoto-protocol, ook onderhandeld over een verdrag voor de lange termijn. Die twee sporen leiden op een technisch/ambtelijk niveau een heel eigen leven.

Wat de Noren en Australiërs voorstellen betekent in feite het afschaffen van Kyoto. Om vervolgens alle landen, behalve de allerarmsten, fris naar de zaak laten kijken en hun verantwoordelijkheid te laten nemen.

Maar de onderhandelingen zitten inmiddels zo diep in de modder, dat het uitgesloten lijkt dat de partijen die frisse blik zullen kunnen opbrengen.

 

 

3 reacties op 'Weer een spoor in het klimaatdebat?'

H.N Geraedts

Paul Luttikhuis:

U heeft op een punt in hoogste maten gelijk: de verschillende onderhandelingssporen leiden op en technisch/ambtelijk niveau een heel eigen leven.

Vooral een internationaal ambtelijk [en heel kostbaar] leven, dat weinig of niets meer te maken heeft met de politieke of economische werkelijkheid zoals die zich de laatste jaren ontwikkeld heeft.

Japan, India, China, de VS en Canada hebben te kennen gegeven auberhaupt niet meer mee te doen. Dat is bij elkaar zo’n 30% van de wereldbevolking en ruim meer dan 50% van het globale BNP. Zo kan men -zonder er eens de BRICs bij te halen- in de faillite en insolvente EU rustig door blijven zeggen dat het om sociale en morele redenen anders moet, maar dat zal gegeven de huidge omstandigheden niet zo maar een, twee, drie gebeuren. En koud bezien, waarschijnlijk niet binnen enige overzienbare tijd.

Kortom, het oude Kyotospoor is dood [R.I.P], en er is van een realitisch alternatief spoor, geen spoor te bekennen.

Berend van Bon

Allemaal verspilde energie en onnodige CO2 uitstoot. Zolang er goedkoop winbare olie voorradig is zal dat toch als CO2 in de atmosfeer eindigen. Dus stop nu maar met Kyoto en eventuele volgende verdragen, pas als de olie (bijna) op is gaan we serieus over alternatieven praten.

Arie

Inderdaad, dat is de “predictable truth” die zogenaamd groene politici niet toe durven geven. Stel dat er mondiaal heel strenge milieumaatregelen worden genomen, dan duurt het 5 of 10 jaar langer voordat alle olie ‘op’ is (olie raakt natuurlijk nooit op, maar wordt te schaars om te verstoken). Deze tijdspanne is voor het klimaat te verwaarlozen, en betekent alleen maar een zware financiële belasting in vooral het Westen. Politici en ambtenaren hier zijn helaas verslaafd aan morele stokken om burgers financieel mee te slaan, en AGW is in onze ontkerkelijkte samenleving de nieuwste ‘zondeval’.