Klimaatbeleid van Obama is mislukt, zegt Al Gore
Illustratie uit het artikel in Rolling Stone
Wat moet het heerlijk om, zoals Al Gore, zich publiekelijk af te kunnen vragen: ‘Is de klimaatcrisis een feit? Ja, natuurlijk.’ En vervolgens de extreme hitte, historische droogte, mega-overstromingen en smeltende ijsmassa’s van de afgelopen twaalf maand als bewijs aan te voeren. De oud-vicepresident en Nobelprijswinnaar schrijft met die zekerheid in zijn opinieverhaal in Rolling Stone, dat sinds vandaag online te lezen is.
Gore fileert de werkelijkheid niet met het vlijmscherpe mes van de wetenschapper die iedere uitspraak altijd weer voorziet van de bijbehorende aarzeling en onzekerheid (dat deed hij ook niet in zijn documentaire An Inconvenient Truth). Hij is evenmin op zoek, zoals rechtgeaarde journalisten, naar het enerzijds-anderzijds in het debat.
Nee, Gore is een activist. En die rol maakt zijn uitspraken in de ogen van velen, zowel voor- als tegenstanders, nou net zo twijfelachtig. Pleitbezorgers van een krachtig klimaatbeleid vinden vaak dat Gore met zijn gebrek aan nuancering de zaak geen goed doet. En sceptici moeten sowieso niks van hem hebben.
Toch zou het jammer zijn om zijn artikel, getiteld Climate of Denial, daarom maar meteen terzijde te leggen. Want het is een krachtig betoog, dat gaat over veel meer dan klimaat. Gore beschrijft de context van het klimaatbeleid van president Barack Obama. En hij zoekt een antwoord op de vraag hoe het toch kan dat Obama’s beleid in de praktijk nauwelijks verschilt van dat zijn voorganger George Bush – of, zoals Gore liever zegt: van het duo Bush-Cheney.
Over de wetenschap is hij kort: er is consensus.
It has been endorsed by every National Academy of science of every major country on the planet, every major professional scientific society related to the study of global warming and 98 percent of climate scientists throughout the world. In the latest and most authoritative study by 3,000 of the very best scientific experts in the world, the evidence was judged ‘unequivocal’.
Geestig is de manier waarop hij anticipeert op de voorspelbare reactie van de sceptici op deze passage. Hij richt zich vooral op de media, die in zijn visie al te gemakkelijk meegaan in de ontkenning. Hij beschrijft ze als bevooroordeelde scheidsrechters, die zich om de tuin laten leiden door ‘ontkenners en ideologen’ :
Admittedly, the contest over global warming is a challenge for the referee because it’s a tag-team match, a real free-for-all. In one corner of the ring are Science and Reason. In the other corner: Poisonous Polluters and Right-wing Ideologues.
The referee — in this analogy, the news media — seems confused about whether he is in the news business or the entertainment business. Is he responsible for ensuring a fair match? Or is he part of the show, selling tickets and building the audience?
Onder het mom van objectieve verslaggeving, laten media zich volgens Gore ringeloren, waardoor ze in feite juist een actieve rol spelen in de meningsvorming over klimaatverandering en bijdragen aan de ontkenning. Net zoals eerder in de aanloop naar de oorlog in Irak en naar de bankencrisis, kijken media te vaak de andere kant op. Kwaadwillende politici kunnen daardoor eenvoudig de publieke opinie bespelen:
We haven’t gone nuts — but the “conversation of democracy” has become so deeply dysfunctional that our ability to make intelligent collective decisions has been seriously impaired. Throughout American history, we relied on the vibrancy of our public square — and the quality of our democratic discourse — to make better decisions than most nations in the history of the world. But we are now routinely making really bad decisions that completely ignore the best available evidence of what is true and what is false.
In dit verziekte democratische debat valt het voor Obama niet mee om zijn klimaatbeleid gestalte te geven. Maar dat vindt Gore uiteindelijk geen excuus. Hij verwijt de president dat die niet het lef heeft gehad om zijn nek uit te steken.
Without presidential leadership that focuses intensely on making the public aware of the reality we face, nothing will change. The real power of any president, as Richard Neustadt wrote, is “the power to persuade.” Yet President Obama has never presented to the American people the magnitude of the climate crisis. He has simply not made the case for action. He has not defended the science against the ongoing, withering and dishonest attacks. Nor has he provided a presidential venue for the scientific community — including our own National Academy — to bring the reality of the science before the public.
Gore beseft dat zijn artikel schadelijk kan zijn voor Obama – tegenstanders van de president kunnen delen van de kritiek uit hun context halen en misbruiken. Maar uiteindelijk kan Gore maar één conclusie trekken: het klimaatbeleid van Barack Obama is, ondanks alle goede bedoelingen, mislukt.
