Greenpeace schrijft mee met het IPCC

Hoe kan het toch, vraagt de Britse milieujournalist Mark Lynas zich af, in een blog op de website van The Guardian, dat veel activisten klimaatverandering al jaren de grootste bedreiging voor de mensheid noemen en dat ze tegelijkertijd kernenergie afwijzen? Volgens hem is het een kwestie van ideologisch gemotiveerde wishful thinking (zie ook hier).

If the German greens really took climate change seriously, they would instead be pushing for a phase-out of coal – which generates by far the largest proportion of the country’s power and consequent carbon emissions – from Germany’s electricity grid. Instead, the new nuclear phase-out plan will see a hefty 11GW of new coal plants built in years to come, with an additional 5GW of new gas. The only way emissions from these plants could be controlled would be through “carbon capture and storage” (CCS) – yet Greenpeace in Germany has already mounted a successful scaremongering campaign against this new technology, helping to ensure that future fossil emissions will go into the atmosphere unabated.

In een column op zijn eigen website windt Lynas zich ook op over de studie van het IPCC over duurzame energie (die ik in een eerdere blog al even aanhaalde). Zijn verontwaardiging richt zich op Sven Teske, een deskundige op het gebied van duurzame energie die werkt voor Greenpeace. Teske was een van de hoofdauteurs van een hoofdstuk in het rapport (lees ook hier). En in dat hoofdstuk speelt een door Teske zelf geschreven rapport een prominente rol.

Eigenlijk is Lynas ook hier boos over het feit dat kernenergie in dit rapport  niet de rechtmatige plek krijgt die ze verdient bij de bestrijding van klimaatverandering. In plaats daarvan concludeert het IPCC dat in 2050 wel eens meer dan driekwart van alle energie afkomstig zou kunnen zijn uit hernieuwbare energie – althans dat blijkt uit het persbericht dat verscheen voordat het hele rapport voorhanden was.

De wereld zou te klein zijn geweest, schrijft Lynas, als Greenpeace had ontdekt dat bijvoorbeeld iemand van Exxon-Mobil had meegewerkt aan een IPCC-rapport. En het pijnlijke was dat de samenvatting voor beleidsmakers uitgerekend werd gepubliceerd tijdens een vergadering waarop het IPCC zijn eigen functioneren ter discussie stelde.

Lynas heeft nog wel een paar extra aanbevelingen voor het IPCC, waarvan volgens mij de belangrijkste zijn:

1. geen milieuactivisten en/of industriële medewerkers als auteur voor het IPCC
2. geen persberichten of ‘samenvattingen voor beleidsmakers’ publiceren voorafgaand aan het definitieve rapport
3. Iedere IPCC-auteur moet gescreend worden op mogelijke belangenverstrengelingen.

Donald Pols, Hoofd Klimaatprogramma van het Wereldnatuurfonds, vindt de commotie nogal overdreven. In een toelichtende mail schrijft hij onder andere dat de bedoeling van de  betreffende passage in het IPCC-rapport (hoofdstuk 10) was om geloofwaardige en peer-reviewed energiescenario’s te onderzoeken. Het omstreden scenario van Teske (te vinden op Energy (R)evolution) is volgens Pols wel degelijk peer-reviewed. In aanvulling op de 164 onderzochte scenario’s besloten de auteurs bovendien vier  interessante speciale aandacht te geven, op basis van vooraf vastgestelde criteria. Daaraan voldeed Teske’s werk.

En trouwens, zegt Pols in een telefonische toelichting, ik heb ook niemand gehoord toen oud-topman van Shell, Jeroen van der Veer, het topteam Energie is gaan leiden, dat onder andere moet nadenken over een transitie naar meer duurzame energie in Nederland. Was hij niet de man onder wiens leiding Shell stopte met investeringen in windenergie?

 

 

Geplaatst in: