Voorbeeldige Filippijnen
Proef bij Manila met rijst die beter tegen zout water bestand is (Foto Reuters)
Zuidoost-Azië is een van de regio’s waar zeer waarschijnlijk grote klappen zullen vallen. Waar ze al regelmatig vallen, zeggen ze daar. De kans om getroffen te worden door een natuurramp is in die regio ongeveer vier keer zo groot als in Afrika en ongeveer 25 keer zo groot als in Europa en Noord-Amerika. En alles wijst erop dat het aantal natuurrampen in het gebied zal toenemen onder invloed van klimaatverandering.
De Filippijnse Loren Legarda, lid van de Senaat in haar land, wijst al jaren op de risico’s. Ze heeft daardoor bijgedragen aan de formulering van een klimaatbeleid dat nu voor andere landen in de regio, zoals Vietnam, als een voorbeeld dient. Ze was een belangrijke spreker op de conferentie in Hanoi over risico’s van natuurgeweld, mede georganiseerd door de VN-organisatie UNISDR (voor een internationale strategie voor Disaster Reduction).
Op die conferentie zei ze:
‘Climate change has already made its presence felt in our region. Extreme weather events, stronger typhoons, heavier rains, severe floods, and devastating droughts have become recurring events, a common concern for many countries in Asia.’
Het klimaatbeleid dat Legarda bepleit is vooral gericht op adaptatie want, zegt ze:
‘No conscientious leader would want to see the poor and most vulnerable constantly drawn back by disasters into abject poverty for lack of government action. No responsible politician would want the government to waste millions on public infrastructure that can be instantly destroyed by earthquakes and floods.’
Dat natuurgeweld eindigt in een natuurramp komt natuurlijk niet alleen door klimaatverandering, maar ook doordat mensen op gevaarlijke plekken gaan wonen of de natuur zodanig beschadigen dat ze daardoor onveilige situaties creëren. Maar klimaatverandering maakt die toch al onveilige plekken nog gevaarlijker en verergert de gevolgen van veel activiteiten.
De Filippijnen dienen misschien als voorbeeld voor Vietnam, maar ze hebben de zaak zelf ook nog lang niet op orde. Dat blijkt bijvoorbeeld uit dit enigszins cynische commentaar in de Manila Standard:
Meanwhile, communities now flooded in the Visayas, Mindanao, and Bicol regions will have to console themselves with the thought that the “plan” to save them from similar future calamities is just two months away from completion.
The deadline for a plan, as the law says, is in April; the deadline for its implementation, as events stand witness, was yesterday.
En als de plannen echt helemaal klaar zijn en wachten op uitvoering, ontbreekt wellicht het geld. Want van het klimaatfonds dat de rijke landen in 2009 in Kopenhagen hebben toegezegd komt tot nu toe nog niet zo veel terecht.
