Klimaat- en armoedebeleid hebben elkaar nodig
Zonnecellen in Yulin, in de provincie Shaanxi (Foto AP)
China bereikt langzaam maar zeker de grenzen van zijn groei. Een toenemende industriële productie is niet onhaalbaar maar onwenselijk, zeggen Chinese toppolitici. Hun argument: het zou te grote schade berokkenen aan klimaat en milieu.
Afgelopen weekeinde waarschuwde premier Wen Jiabao dat de economische groei in het komende vijfjarenplan (2011-2015) niet boven de 7 procent zou moeten uitkomen (zie ook hier). In een modieuze chat met Chinese internetters zei de premier:
‘We’ll never seek high economic growth rate and big size at the price of environment, as that would result in unsustainable growth featuring industrial overcapacity and intensive resource consumption.’
En:
‘We absolutely cannot again sacrifice the environment as the cost for high-speed growth, to have blind development, and in that way to create over-capacity and put greater pressure on the environment and resources. That economic development is unsustainable.’
De Chinese autoriteiten mikken op meer energie-efficiency. In korte tijd zijn zo’n 2.000 hoogovens, cementfabrieken en andere energieslurpende bedrijven gesloten. Toch is de vraag naar energie het afgelopen decennium met ongeveer 220 procent gestegen, blijkt uit cijfers van de Tsinghua universiteit, bij een gemiddelde jaarlijkse economische groei van ongeveer 10 procent. Alleen al sinds 2006 is driekwart van de extra steenkool en bijna tweederde van de extra olie die de wereld gebruikt om aan zijn energiebehoefte te voldoen opgeslokt door China.
Dat kan zo niet langer, waarschuwde gisteren minister van Milieu Zhou Shengxian:
‘In China’s thousands of years of civilization, the conflict between humanity and nature has never been as serious as it is today. [ …] The depletion, deterioration and exhaustion of resources and the deterioration of the environment have become serious bottlenecks constraining economic and social development.’
Volgens Zhou is het noodzakelijk om bij nieuwe projecten vanaf het begin rekening te houden met de gevolgen voor klimaatverandering en voor het milieu, anders ‘zullen we een pijnlijke prijs betalen en onherstelbare schade veroorzaken’. Hij spreekt van een acuut conflict tussen de mensheid en de natuur (hier en hier meer nieuws).
Het is de vraag of Zhou bij het komende congres, als het nieuwe vijfjarenplan wordt vastgesteld, helemaal zijn zin krijgt. China neemt weliswaar milieuverontreiniging en de gevolgen van de opwarming van de aarde heel serieus. Maar het land wijst ook steeds op de noodzaak van een forse economische groei om de armoede in het land te verminderen. Het laat opnieuw zien, zoals al zo vaak is gezegd, dat armoede en klimaatverandering alleen gezamenlijk kunnen worden bestreden.
