Het grote gevaar van consensus
Het artikel komt van de beruchte (in ieder geval in kringen van de National Post) Universiteit van East Anglia, die van ‘climategate’. Als ze daar kennelijk ook al vinden dat er sprake is ‘misleiding’ door het IPCC, hoe erg zal het dan wel niet zijn. De link naar het artikel staat er keurig bij, dus heb ik het er maar eens op nageslagen. Het klopt wat de National Post schrijft, maar er wordt wel erg veel weggelaten. Een paar citaten zijn uit hun verband gerukt en de context wordt weggelaten. En woorden als vals en misleiding ben ik niet tegengekomen.
De auteurs proberen in hun betoog vooral de risico’s van de werkwijze van het IPCC in kaart te brengen. Ze hebben oog voor de lastige positie van het IPCC, als brug tussen wetenschapper en beleidsmaker, tussen onzekerheid en stabiele basis voor beleid. Nadelen én voordelen van het streven naar consensus worden beschreven. Er wordt een historisch perspectief aan toegevoegd en er wordt gekeken naar de culturele en sociologische verschillen in de manier waarop met de informatie van het IPCC wordt omgegaan.
Zo wijzen de auteurs er ook op dat het streven naar consensus kan leiden tot een onderschatting van klimaatverandering. Een voorbeeld: wetenschappers zijn het niet eens over de snelheid waarmee het ijs op Groenland smelt. Daardoor is de inschatting van de zeespiegelstijging, volgens sommigen, aan de voorzichtige kant.

