Kopenhagen is zo gek nog niet

Het Planbureau voor de Leefomgeving heeft de beloftes van het Kopenhagen-akkoord doorgerekend. Conclusie: het is zo gek nog niet. Als je alles bij elkaar optelt komen we nog maar 3 tot 5 gigaton CO₂-equivalent tekort. Toegegeven, dat is niet niks. Maar het relativeert wel de kritiek die er was op het resultaat van de conferentie in Kopenhagen.

Hoewel, er zijn nog allerlei redenen waarom de cijfers wel eens tegen kunnen vallen. In de VS heeft de Senaat nog niets goedgekeurd. Dus op die cijfers kunnen we niet zomaar rekenen. Veel landen hebben bovendien hun uiterste beloftes aan voorwaarden gebonden – alleen als de anderen ook veel doen, zullen zij volgen. En van veel vooruitgang in onderhandelingen is voorlopig geen sprake.

Zoals uit het blogje van gisteren al wel bleek lijkt zelfs Europa er niet gemakkelijk van te overtuigen dat ze een maximale inspanning moeten leveren. Daarnaast zit er nog veel ‘hot air’ in de emissiehandel. Rusland en Oekraïne hebben nog stapels emissierechten in de aanbieding, uit de tijd dat ze nog veel vervuilende bedrijven hadden die na de val het communisme grotendeels zijn gesloten. Die hot air kan het emissiehandelssysteem voor jaren onderuit halen.

Het zou helpen als bijvoorbeeld China en India al hun plannen binnen het kader van het Kopenhagen-akkoord zouden uitvoeren. Dat werkt op twee manieren: deze opkomende economieën doen veel meer dan ze in Kopenhagen hebben beloofd. En het zou het voor de geïndustrialiseerde landen moeilijker maken om onder hun maximale beloftes uit te komen.

Daarnaast zouden de internationale scheepvaart en de luchtvaart mee moeten doen aan het akkoord.

Voorlopig is het Kopenhagen-akkoord echter niet meer dan een stuk papier. En we moeten nog maar afwachten of het na Cancun aan het eind van het jaar meer is dan dat.