Britten zijn om: een tweede Kyoto-periode

Wel of geen Kyoto. Volgens velen was dat de cruciale vraag op de klimaattop in Kopenhagen. Het nee van de rijke landen tegen voortzetting van het enige internationale klimaatakkoord dat er is, leidde tot woede bij de arme landen. Die blokkeerden daarom een serieuze deal. VN-klimaatchef Yvo de Boer zei het laatst zo in een gesprek dat ik met hem had:

Stel je voor dat je een ontwikkelingsland bent en ik kom naar je toe en zeg: ik wil dat je nu onder de marktprijs je huis verkoopt. En daarna moet je een koopcontract tekenen voor een woning die je nog niet gezien hebt. Dat is de situatie waarin ontwikkelingslanden verkeren.

In het gesprek zei De Boer ook dat een aantal rijke landen inmiddels door hebben dat ontwikkelingslanden het Kyoto-protocol nooit zullen loslaten, zolang ze er niet zeker van zijn dat er iets beters voor in de plaats komt. In het protocol is bindend vastgelegd dat in 2012 een nieuwe periode begint met nieuwe reductiedoelstellingen.

De komende jaren zal daarom volgens De Boer zowel over het Kyoto-protocol als over een nieuw verdrag op basis van het Kopenhagen-akkoord onderhandeld moeten worden. Hij sluit niet uit dat de geïndustrialiseerde landen hun reductiegetallen op twee plekken tegelijk moeten publiceren. De Boer: ‘Onder Kyoto en onder een nieuw verdrag dat Amerika aan boord brengt en ook ontwikkelingslanden tot een zekere inspanning verplicht.’

De Britten waren deze week de eersten die bereid zijn de patstelling te doorbreken door een tweede Kyoto-periode te accepteren (lees hier). ‘We willen niet dat een technisch meningsverschil over één of twee verdragen het onderhandelingsproces lamlegt’, zei minister Ed Miliband. Zo kunnen we een einde maken aan de mythe dat de rijke landen van Kyoto afwillen, voegde hij eraan toe.

Het lijkt een slimme zet. Want Miliband voert zo ook de druk op China weer verder op. Voorwaarde voor zijn acceptatie van Kyoto is namelijk dat ontwikkelingslanden meedoen aan een nieuw bindend verdrag. Daar zullen ook hun ‘binnenlandse acties’ in worden opgenomen. Lees The Guardian:

We are asking that developing countries internationalise in a legally binding agreement the actions they take domestically […] We would not envisage developing countries being subject to any punitive compliance measures.

Daarmee wordt de muur geslecht die in het Kyoto-protocol juist werd opgeworpen tussen landen met en zonder verplichtingen. Of zoals de Financial Times schrijft: Peking wordt gedwongen te kiezen tussen afwijzing van het zo gewenste Kyoto-protocol en ondertekening van een juridisch bindend verdrag.

Geplaatst in: