*

Precisie is dringend gewenst :: nrc.nl

Precisie is dringend gewenst


Door de orkaan Katrina groeide in de VS de belangstelling voor klimaat (Foto AFP)

Met toenemende verbazing heb ik een aantal van de reacties gelezen op mijn blogje over John Houghton. Als klimaatwetenschappers net zo met de feiten omgingen en net zo slordig waren in hun observaties en sommige van de reageerders, zou het IPCC al lang zijn verdwenen.

Zo meent Michael Abramoff het citaat te hebben gevonden (hier): ‘If we want a good environmental policy in the future we’ll have to have a disaster.’ Maar dat is iets wezenlijk anders dan ‘Unless we announce disasters, no one will listen’. In het ene geval gaat het om iets dat gebeurt, in het andere om iets dat wetenschappers (zo nodig tegen beter weten in) voorspellen. Ook door deze triomfantelijke blogger wordt dat onderscheid verdoezeld om het inhoudelijke verschil goed te praten.

Houghton heeft wellicht gelijk dat mensen na een natuurramp meer bezorgd zijn over hoe de wereld omgaat met het klimaat (ook als een rechtstreeks verband tussen die ramp en klimaatverandering niet kan worden aangetoond). Maar in het spookcitaat wordt gesuggereerd dat deze klimaatwetenschapper bereid is de waarheid geweld aan te doen om mensen over te halen klimaatbeleid te steunen – in die context wordt het citaat ook steeds gebruikt.

Wat dat betreft is scepticus Benny Peiser iets guller in het erkennen van de fout, ook al vindt hij het Houghton’s eigen schuld dat de misvatting kon ontstaan:

‘For many years, the Houghton ‘quote’ has been published in numerous books and articles. I took Sir John’s failure to challenge it hitherto as a tacit admission that the ‘quote’ was accurate and reflected his view on climate policy. Now that he has publicly disowned the statement, I will certainly refrain from using it.’

Vergeleken daarmee maakt deze reageerder het wel heel bont: ‘Of hij deze woorden nu wel of niet heeft gebruikt: het rondzingend advies wordt goed gebruikt.’ Kennelijk hoeven sceptici het niet zo nauw te nemen met de feiten om hun doel te bereiken.

Bij een onderwerp dat inmiddels zo gevoelig ligt, is precisie dringend gewenst. Dat geldt ook voor degene die over minister Cramer zegt: “Maar ze heeft wel duidelijk gemaakt dat haar eigen ‘geloof’ nu ook wankelt.’ Ze ‘accepteert geen enkele fout meer’. Met andere woorden ze is niet meer 100 % goedgelovig.” Een typisch geval van wensdenken, dunkt me. Dit schreef minister Cramer onlangs in een opiniestuk in NRC Handelsblad:

We leven in een internetmaatschappij met mondige mensen. Wetenschappers hebben zich tot die realiteit te verhouden. Volstaan met ‘wij hebben de wijsheid in pacht’ werkt niet meer. Maar het omgekeerde zeggen, ‘het klimaatpanel bestaat uit boeven’, is ook je reinste onzin. En op basis van de geconstateerde slordigheden concluderen dat het hele IPCC-rapport niet deugt, is een grove belediging van alle 1.200 klimaatinstituten wereldwijd die aan het rapport hebben bijgedragen.

Over ruim een week gaat de discussie weer verder.

Geplaatst in:

10 reacties op 'Precisie is dringend gewenst'

J.W.Stumpel

“Ik ben resoluut: ik duld geen fouten meer. Daarmee doel ik op de slordigheden die in het vierde rapport van het IPCC geslopen zijn.”

Dit waren de openingszinnen van het opiniestuk van minister Cramer in de NRC. Misschien (en zelfs waarschijnlijk) is zij nog wel 99% goedgelovig, maar in ieder geval niet meer 100%. Mijn observatie was niet gespeend van precisie, lijkt me. Maar wensdenken was het natuurlijk wel. Mijn wens is inderdaad dat dit land niet langer door goedgelovigen geregeerd wordt.

Tja, en Houghton: die heeft blijbaar een oud-testamentisch godsbeeld. Neemt de NRC dat tegenwoordig, in een beleidsdiscussie, serieus? Wees dan eerlijk en verander het motto in “tenebrae et servitudo”.

Dick Veldkamp

#1 Goedgelovig?

Het gaat helemaal niet om geloof, het gaat om het evalueren van het bewijsmateriaal. Inmiddels zijn er bibliotheken vol bewijs dat de theorie (het feit, eigenlijk) ondersteunt dat de aarde snel opwarmt, dat dat door menselijk handelen komt, en dat dat onaangename consequenties zal hebben. Er zou een revolutie in de natuurkunde nodig zijn als zou blijken dat het dumpen van een gigaton CO2 in de atmosfeer NIET top opwarming zou leiden.

De ‘sceptici’ negeren al dit bewijs, en blijven hardnekkig geloven (hier is het woord wel op zijn plaats) dat er niets aan de hand is.

W.J. van Hoek

“Ik ben resoluut: ik duld geen fouten meer.”

De woorden van minister Cramer vind ik op z’n zachtst gezegd opmerkelijk. Met een dergelijke uitspraak serveert ze naar mijn mening namelijk al per direct het gehele IPCC af.

Er is volgens mij een groot verschil in de definitie van ‘fout’ tussen de politieke en de wetenschappelijke zin van het woord. Ik vraag me af wat ze precies bedoelt met een dergelijke uitspraak. Een slordigheid is in de eerste plaats wat anders dan een fout. Een foute handeling of een foute zinsnede is in het klimaatdebat namelijk, net als een slordige handeling of slordige zinsnede. slechts een waardeoordeel gebleken en niet een definitief feit. Het is jammer, maar het gebeurt. Het klimaatdebat is verworden tot een debat over waarden die we aan enige slordigheden en/of fouten geven. Als politicus zoals minister Cramer kun je wellicht niet anders, maar als wetenschapper zal men zich hier niet toe moeten verlagen. Het is jammer dat ook dit laatste gebeurt, maar het feit dat de menselijke omgang met de aarde principieel op het spel staat maakt het laatste onvermijdelijk.

Het is onvermijdelijk dat wetenschappers zich krachttermen permitteren om duidelijk te maken wat er waarschijnlijk aan de hand is. Het is het logische gevolg van het feit dat wetenschappers en politici in de tussentijd wel altijd garant moeten staan voor het oplossen van grote problemen en niet steeds mogen verzanden in een discussie waarin slechts het recht van degene met de grootste mond geldt. Als er een wetenschappelijk probleem is, wordt dit conform de wetenschappelijke standaarden opgelost. Als er een politiek probleem is, dan wordt dit conform de politieke standaarden opgelost. Ik denk dat het goed is dat we als mensheid ons daarop beroepen als we iets niet weten. Dat is wat naar mijn mening op zijn minst het dichtst bij een zinnige, werkbare en oplossingsgerichte werkelijkheid in de buurt komt.

Met vriendelijke groet,
W.J. van Hoek

C. Veenstra

Zie ook:

IPCC errors: facts and spin

Attacks on the Intergovernmental Panel on Climate Change Obscure Real Science

Drs.A.van Ziel

Min. Cramer’s genuanceerde visie op wetenschappers en het IPCC is prijzenswaardig. IPCC’ers zijn niet perse boeven. Een en ander zit subtieler in elkaar. Als we dat zouden willen begrijpen zouden we lering kunnen trekken uit de ervaringen van Prof. Henk Tennekes, een briljante wetenschapper met internationale faam vanwege zijn doorwrochte werk op klimaatgebied.
Hoe kon hij “de eerste klimaatbanneling” worden?
Citaat uit interview ‘Het Gelijk van Henk Tennekes’: “Als toenmalig directeur beleidsontwikkeling bij het KNMI gooide Henk Tennekes de knuppel in het hoenderhok. Pas nou op voor zoveel ongefundeerde stelligheid over klimaat! “Mijn rol als onderzoeksdirecteur werd door de mensen om me heen primair beleefd als degene die zorgt voor de volgende nóg grotere computer. Maar ik wilde doordringen tot de kern van het probleem. Zijn die modellen waarmee we voorspellen wel betrouwbaar? Dat vond men niet leuk. Zoeken naar de waarheid? Ben je bedonderd! Als dat betekent dat je moet erkennen dat modelberekeningen tekort schieten. Da’s veel te gevaarlijk.”
Hij stelde aan de orde dat de klimaatmodellen pas waarde hebben als we kunnen aantonen dat wat ze meten hout snijdt. Een waarheid als een koe, good science, maar een zeer ongewenst kijk. Hem werd onmiddelijk te kennen gegeven dat hij zijn baan zou verliezen.
Het consequent buitensluiten van een (vaak zeer wetenschappelijke) benadering zodra deze leidt tot politiek ongewenste resultaten is een fenomeen dat we helaas de laatste decennia(?) steeds vaker mogen observeren. Wetenschap is alles behalve waardenvrij, zeker igv. financiering door consortia e.a. die belang hebben bij de uitkomst. (bvb.Farmaceutische industrie )
Wat we ons af zouden moeten vragen is wie had er belang bij het kreeren van angst, wie heeft er belang bij het neerzetten van CO2 als de grote boosdoener (die CO2 echt niet is zodra we maar stoppen met het kappen van regenwouden, bossen en bomen, ook een hard wetenschappelijk feit dat we niet horen) wie heeft er belang bij het doen alsof er geen overvloedige natuurlijke energiebronnen zijn? Wie o wie? Werden de goedmoedige klimaatbeschermers in Kopenhagen gebruikt voor een heel andere agenda?? Was het niet erg vreemd dat zoveel NGO’s en actieve betrokkenen buitengesloten werden op grove wijze?
Wordt het niet tijd dat we deze vragen gaan beantwoorden?
Dus avanti de onderste steen moet boven!

John Bakker

5) Je hebt denk ik wel wat gelovigen op hun Ziel getrapt. Presto ! We leven in een zeer dynamische wereld. Nooit een groep uitsluiten van enige vorm van discussie zoals het IPCC doet, die doodsangsten uit staat dat hun wetenschappelijk onderzoek als onzin terecht wordt gesteld.

Ik heb de grootste moeite met het feit dat de IPCC een onderdeel is van de VN, de meest corrupte organisatie ter wereld, op zoek naar wereldmacht.
In NL hoor je niet zoveel over VN en corruptie. Als je het googled in het Nederlands vindt je haast niets. Probeer het eens in het Engels.

Frans Franken

@ Dick Veldkamp

Er voltrekt zich inderdaad een kleine revolutie in de atmosferische natuurkunde, waardoor blijkt dat meer CO2 in de atmosfeer niet tot opwarming leidt. De nog steeds onweerlegde theorie van Miskolczi (2004, 2007) leert dat bij toename van CO2, de atmosfeer zich aanpast door de hoeveelheid waterdamp te verkleinen, en zo het totale broeikaseffect constant houdt op 33K: zonder broeikasgassen zou de gemiddelde temperatuur -18C zijn, met broeikasgassen is hij +15C. De afname van de absolute luchtvochtigheid van de atmosfeer is over de laatste ca. 60 jaar gemeten, en bedraagt -1% – hetgeen exact het effect van de toegenomen hoeveelheid CO2 compenseert.
De meting van het absolute watergehalte levert het bewijs dat er inderdaad niets aan de hand is, zolang Miskolczi’s theorie niet is gefalsificeerd. Geen kwestie van geloof dus. De mens oefent met zijn uitstoot van CO2 geen invloed uit. De onderste laag van de atmosfeer is in de laatste decennia wel iets opgewarmd, zoals niet blijkt uit onbetrouwbare metingen met oppervlaktestations maar wel uit satellietmetingen; maar deze wellicht cyclische opwarming kan worden toegeschreven aan de zonne-activiteit, oceaanstromingen (PDO, AMO) en andere natuurlijke oorzaken.
Onze grootste zorg wat betreft het klimaat behoort niet opwarming te zijn, maar het naderende en onvermijdelijke begin van de volgende ijstijd. Jammer dat die extra CO2 in de lucht ons daar niet bij kan helpen.

http://miskolczi.webs.com/

Reinier Scheele

@7. Frans Franken. Of we naar een ijstijd toegaan? Dan zou er op de een of andere manier toch al een trendbreuk zichtbaar moeten zijn geworden? Als je naar de drie decadale golven kijkt sinds de metingen van 1851, dan zie je een langzaam oplopende trend die op zichzelf sterk golft. Althans als je het tienjarig verloop van de goed gedocumenteerde Atlantische orkaanfrequenties beziet. Deze volgen nogal consistent op de wereldtemperatuur. Overigens hoeft er voor 1965 (start satellietwaarnemingen) maar een enkele orkaan per seizoen buiten de scheepvaartroutes te zijn gevallen om helemaal geen oplopende trend te zien. Uiteraard blijven dan nog wel de drie decadale golven zichtbaar. Vorig jaar was er zo’n spookorkaan.
Normaal gesproken zit er weer een decadaal dal aan te komen rond 2030. Op zichzelf duidt dat niet op een trendbreuk. Wel als dat dal dieper uitvalt dan verwacht mag worden op grond van voorgaande temperatuurbewegingen. Sommigen vinden dat er nog 150 jaar aan metingen nodig zijn om iets zinnigs over de klimaatontwikkeling te kunnen zeggen.

alfred

Miskolczi niet weerlegd?

http://www.realclimate.org/index.php/archives/2008/03/the-global-cooling-mole/

http://www.realclimate.org/wiki/index.php?title=Ferenc_Miskolczi

Frans Franken

@8. Reinier Scheele
We zitten aan het einde van dit interglaciaal, het Holoceen. De vier laatste ijstijden en interglacialen verliepen zo regelmatig als een uurwerk. Vandaar dat over niet al te lange tijd de volgende ijstijd toch wel zal inzetten; wat best nog wel een paar eeuwen van marginale temperatuurfluctuaties zou kunnen duren, of misschien 150 jaar of daaromtrent.
@ 9. alfred
Niet echt weerlegd, nee. Zie antwoord op realclimate; als ik het goed heb door Zagoni:
http://miskolczi.webs.com/Answers_to_some_criticism.htm