Rusland zoekt hete lucht

USA-RUSSIA/ENVIRONMENT

Russisch klimaatonderoek (Foto Reuters)

Voor Rusland en Oekraïne is het Kyoto-protocol altijd heel aantrekkelijk geweest. Ze doen er dan ook alles aan om de voordelen ervan te behouden. Hoe dat zit valt te lezen in het nieuwste rapport van het Planbureau voor de Leefomgeving. Dat rapport is geschreven in opdracht van het ministerie van VROM en evalueert de wetenschappelijke kennis op het gebied van klimaat en de internationale voorstellen voor een nieuw klimaatakkoord.

Rusland en andere voormalige Sovjet-republieken hebben in het verleden veel geld verdiend aan het ijkjaar voor het Kyoto-protocol, 1990. Dat lag voor het moment dat in het land het oude Sovjet-systeem economisch instortte. Met die instorting verdween ook veel van de zwaar, vervuilende industrie en daarmee ook veel van de bijbehorende uitstoot van kooldioxide. De rechten voor die uitstoot konden dus mooi te gelde worden gemaakt.

Dat houden we zo, moeten Rusland en Oekraïne gedacht hebben. Dus toen ze hun doelstellingen voor de reductie van CO2 voor de periode vanaf 2020 bekendmaakten, legden ze die een stuk hoger dan de verwachte uitstoot zelf. Dat levert op termijn een mooi zakcentje op. Hete lucht noemen ze dat.

Verder heeft het planbureau, dat in het rapport alle belangrijke onderwerpen die in de onderhandelingen een rol spelen laat passeren,  becijferd dat als nu alle doelstelling bij elkaar worden opgeteld, we nog ver af zijn wat het IPCC nodig acht. Alle de voorstellen bij elkaar leveren een reductie op in 2020 van 10 tot 15 procent ten opzichte van 1990. Behalve de voorstellen van Rusland en Oekraïne, komen ook die van Canada daarbij slecht uit de bus.

pbl-rapport

Grafiek uit rapport (klik voor vergroting)

4 reacties op 'Rusland zoekt hete lucht'

Lennart van der Linde

Inderdaad zijn we nog ver af van wat het IPCC in 2007 nodig achtte. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en weten we dat er nog veel meer nodig is. Zo snel mogelijk terug naar 350 ppm ipv stabiliseren op 450 ppm, zo luidt het devies van Jim Hansen, Paul Crutzen, John Shellnhuber, Rajendra Pachauri, Nicholas Stern, Al Gore, Jacqueline McGlade, Ban Ki-Moon, en steeds meer anderen, waaronder ruim 90 ontwikkelingslanden. Volgens een recent rapport van 8 economen is dit technisch en economisch ook goed te doen:

http://www.grist.org/article/the-economics-of-350/

Het zou nuttig zijn als het PBL ook hierover snel met een rapport zou komen. Intussen wordt op 24 okt wereldwijd actie gevoerd voor 350 ppm, ook in Amsterdam:

http://www.350.org/amsterdam

En twee dagen later zal 350 ppm ongetwijfeld ook ter sprake komen bij de grote bijeenkomst van de Club van Rome, ook in Amsterdam:

http://www.clubofrome.at/2009/amsterdam/index.html

Jim Hansen zelf zal daar ook bij zijn.

Hans Labohm

Even voor alle duidelijkheid: Rusland heeft verklaard in 2020 30% (!) méér CO2 te willen uitstoten dan in 1990. Tja, zo gaan die dingen op weg naar Kyoto II.

Overigens Kyoto II is wèl bezig weg te zinken in het drijfzand van de realiteit van de grimmige internationale verhoudingen.

http://www.dagelijksestandaard.nl/2009/10/08/kyoto-ii-verdwijnt-in-drijfzand/

Slecht nieuws dus voor de ‘cheer leaders’ van Kopenhagen. Het wordt dus niks.

peter klein

Lennart,

In amsterdam-
´Tuurlijk in amsterdam.
Amsterdam is het centrum van de wereld..

toch..?

…immers…..?

Amsterdam en haar bestuur vind ik het grootste centrum van procinciale maakbaren en idealistisch gestoorden. Áls ze maar op de kaart staat…

Terug naar klimaatwetenschap:´Alle de voorstellen bij elkaar leveren een reductie op in 2020 van 10 tot 15 procent ten opzichte van 1990.´
Prima!
Er is nl geen klimaatprobleem.
Wetenschap moet ´deugen´. En ´alarmisme´ deugt niet..

simple as that

W.J. van Hoek

De positie van Rusland in politieke onderhandelingen voor het Kopenhagen protocol is een lastige. De uitgangspunten zijn niet zozeer voor Rusland, maar wel voor de mondiale gang van zaken desastreus. Zoals de heer van der Linde onderstreept is de CO2 concentratie van 450 ppmv zelfs achterhaald. De realiteit is echter, zoals de heer Labohm stelt, dat de internationale verhoudingen grimmig zijn. De internationale politieke arena is jammerlijk genoeg niet in staat om op mondiaal niveau te denken over een tijdschaal die langer reikt dan enkele jaren. Kunnen we vaststellen dat hoewel de mens een zeer intelligent organisme is, zij simpelweg niet in staat is de complexiteit van een fenomeen als antropogene klimaatverandering te verpakken in actie en reactie. Zouden we zijn aangekomen bij de grens van het collectieve intellectuele vermogen van de mens? Ik vrees van wel, al hoop ik het niet.