Hu Jintao versus Barack Obama

Het verschil tussen de toespraken van de Amerikaanse president Barack Obama en zijn Chinese ambtgenoot Hu Jintao tijdens het klimaattopje van dinsdag in New York was opvallend. Hu had weinig woorden nodig (ongeveer 600 op basis in Engelse vertaling) om relatief veel te zeggen, Obama had veel woorden (ruim 1.500) nodig om niet zo heel veel nieuws te melden.

Hoewel Obama dramatische vergezichten schetste en sprak over de lange, moeizame weg naar een oplossing van het probleem, maakte hij niet zo heel erg duidelijk waar die weg wat hem betreft naartoe leidt. In vergelijking daarmee was de rede van Hu een toonbeeld van helderheid.

Na een korte inleidende opmerking over de enorme impact van klimaatverandering voor ‘het overleven en de ontwikkeling van de mensheid’ werd Hu meteen praktisch. Met als belangrijkste boodschap dat de koolstofintensiteit bij de energieopwekking in China omlaag moet.

Verplichtingen wil Hu niet op zich nemen, althans hij wil zich er niet op vastleggen. En veel maatregelen zijn het resultaat van welbegrepen eigenbelang. Maar door koolstofintensiteit een onderdeel van China’s beleid te maken, erkent Hu voor het eerst dat zijn land de  uitstoot van kooldioxide moet aanpakken.

Heleen de Coninck, onderzoeker bij Energieonderzoek Centrum Nederland, acht ondanks dit Chinese gebaar de kans dat er in Kopenhagen een akkoord wordt gesloten vrij klein. De Coninck is vorige week gepromoveerd op een onderzoek naar het belang van technologie voor een betekenisvol klimaatakkoord. In een interview dat ik eerder deze week (zie de krant van woensdag) met haar had, legt ze uit dat landen alleen internationale akkoorden sluiten als het ook iets oplevert.

Een nieuw emissiereductieakkoord, dat de kern moet vormen van een Kopenhagen-protocol, kost rijke landen veel geld, terwijl het ze voorlopig weinig oplevert, omdat de gevolgen van de opwarming van de aarde in de rijke landen veel minder voelbaar zullen zijn dat in de arme landen.

Naar aanleiding van haar promotie had ECN vorige week een symposium over technologie als sleutel voor een klimaatakkoord. Een van de sprekers was Robert Socolow, professor aan de universiteit van Princeton (Hier een cv en links naar recente artikelen). Twee opmerkingen van Socolow, die van prikkelende stellingen houdt, wil ik de lezer niet onthouden. Over de VS zei hij: het druist tegen de Amerikaanse mentaliteit in om geld van rijk naar arm door te sluizen. En over emissiereducties: er zijn eigenlijk twee China’s, het rijke China verschuilt zich achter het arme.

Interessant is in dit verband een artikel, waaraan Socolow en De Coninck beiden hebben meegewerkt, waarin gezocht wordt naar een oplossing voor dit probleem.

Geplaatst in: