*

Het echte klimaatdebat is in Peking :: nrc.nl

Het echte klimaatdebat is in Peking

uitstoot kooldioxide China en VS (reuters, klik voor vergroting)

uitstoot kooldioxide China en VS (reuters, klik voor vergroting)

Terwijl in Bonn gepraat wordt over het ontwerpakkoord voor een nieuw klimaatverdrag, lijkt het echt klimaatgesprek dezer dagen in Peking plaats te vinden. Daar ontmoeten Amerikaanse toponderhandelaars, onder wie Todd Stern, hun Chinese collega’s.

Hoewel China en de VS steeds meer doordrongen raken van hun onderlinge afhankelijkheid, worden op dit moment nog vooral verwijten gemaakt. Beide landen vinden dat de ander meer zou moeten doen. Daarin is echter de toon van China (we hebben ‘een gemeenschappelijke maar verschillende verantwoordelijkheid’) op het eerste gezicht coöperatiever dan die van de VS. Zie ook deze analyse van Reuters (waaruit ook de grafiek hierboven komt).

Realistisch zijn de Chinezen ook, zoals blijkt uit hun commentaren. ”Een akkoord bereiken in Kopenhagen lijkt relatief eenvoudig”, zegt Guangsheng Gao van het Chinese Coördinatie Comité voor klimaatverandering, ”want niemand heeft belang bij een complete mislukking. Maar een effectief akkoord bereiken is veel moeilijker.”

Voorlopig houdt Todd Stern vast aan zijn eis dat ontwikkellingslanden moeten komen met ”nationale kwantificeerbare klimaatplannen waaraan ze zich ook daadwerkelijk houden”. China heeft een nuchter antwoord: de Amerikanen doen nu voorstellen voor een CO2-reductie tot 2020 die ze eigenlijk al in 2000 hadden moeten halen.

Bovendien, zegt de Chinese hoofdonderhandelaar Li Gao, luisteren de rijke landen niet naar de voorstellen van ontwikkelingslanden, noch als het gaat om hulp bij CO2-reductie, noch als het gaat om financiering van noodzakelijke aanpassing aan klimaatverandering en technologie voor een schonere energieproductie.

Geplaatst in:
Lees meer over:
China

6 reacties op 'Het echte klimaatdebat is in Peking'

Hans Labohm

Wat wil China nu werkelijk ten aanzien van het klimaatbeleid?

Lees:

CHINA DOESN’T GIVE A STUFF ABOUT GLOBAL WARMING: THANK GOD!

http://blogs.telegraph.co.uk/james_delingpole/blog/2009/06/10/china_doesnt_give_a_stuff_about_global_warming_thank_god

Anne Schram

Tja. Ik moet zeggen dat ik de zin van de eis van Tod Stern (“ontwikkelingslanden moeten komen met nationale kwantificeerbare klimaatplannen waaraan ze zich ook daadwerkelijk houden”) inzie. Ook het ontwikkelingsland waarin ik woon vraagt van ontwikkelde landen financiële steun in de strijd tegen klimaatverandering, maar zelf doen ze nauwelijks iets om bijvoorbeeld het kappen van bossen of dynamietvissen tegen te gaan. Sterker nog: bosrijke gebieden worden verkocht aan buitenlandse bedrijven die er plantages willen beginnen, en dynamietvissers die op heterdaad betrapt worden, laat de politie dezelfde dag nog vrij. Enige medewerking van ontwikkelingslanden zou toch wel verwacht mogen worden, in ruil voor onze miljoenen. Aan de andere kant is het belangrijkste dát er maatregelen komen.

Wim Slooten

Centraal in het internationale overleg over het klimaat staat de kwestie van concurrentie of samenwerking. Het zal ieder wel duidelijk zijn dat zonder internationale samenwerking we weinig verder komen in de richting van een echte oplossing. We zijn echter zo gewend eerst onze eigen belangen voorop te stellen dat samenwerking slechts moeizaam op gang komt. Vandaar het getouwtrek tussen de rijke landen en de ontwikkelingslanden wie opdraait voor de noodzakelijke investeringen in de ontwikkelingslanden. Het is helemaal niet vanzelfsprekend dat de sterkste schouders ook de zwaarste lasten dragen. Stel dat de ander voordelen krijgt, stel dat de ander een betere concurrentiepositie krijgt….. Als we zover konden komen om echt samen te werken, dan was de oplossing van het klimaatprobleem dichtbij. De technische en economische vraagstukken die hiermee samenhangen zijn allemaal op te lossen, maar het vraagt samenwerking. Nodig is een besef dat de mensheid één is, dat het belang van het geheel het belang is van alle delen. Volgens mij zie je nu onder de bevolking een polarisatie ontstaan van aan de ene kant mensen die opkomen voor een beter milieu, meer samenwerking en aan de andere kant mensen die zich ingraven in angst en inertie en alles bij het oude willen laten en het eigen belang laten prevaleren. Deze polarisatie zie je overal in de wereld terug, bijvoorbeeld bij verkiezingen. De recente EU-verkiezingen in Nederland zijn hiervan een voorbeeld. Ik hoop en verwacht dat de krachten van samenwerking uiteindelijk de overhand gaan krijgen en dat de opkomst van reactionaire krachten slechts tijdelijk is.

Hans Labohm

Wim Slooten,

Wat is volgens jou het klimaat’probleem’?

peter klein

Het wordt wel eenvoudig voor de chinezen denk ik.

Die hebben ook wetenschappers, die zich meer dan de amerikanen interesseren voor bv de russische wetenschap. Ze hebben vele contacten met de australiers. En uit dat alles zal vooral scepsis voortkomen.

En tegen de amnerikanenn hoeven ze alleen maar te zeggen: ga eerst mnaar eens zélf de gore pledge allen ondertekenen, dan praten we verder:

http://epw.senate.gov/public/index.cfm?FuseAction=Minority.Pledge

Uitgeluld!

Paul Metz

De bijgeleverde grafiek van Reuters zou ook van de Amerikaanse overheid afkomstig kunnen zijn. Deze is namelijk nogal suggestief: de emissies van de VS en China worden alleen absoluut vergeleken en niet per hoofd van de bevolking. Zulke per capita cijfers zijn gangbaarder, want het vervuilen van het milieu is ieder mens evenveel toegestaan.
Ook in de onderste tabel valt op dat de EU-landen alleen apart worden genoemd en niet ook als eenheid. De EU zou dan zichtbaar de derde grote partij bij deze onderhandelingen zijn, hetgeen Amerika en China lijken te willen negeren – en de EU zelf ook ?