Droger door klimaat, precies 37 procent
Het bericht van persbureau Reuters wekt enige verbazing: de toenemende droogte wereldwijd komt voor 37 procent door klimaatverandering. Wat schieten we hiermee op? Dat de wereld vaker kampt met droogte, kunnen we meten. Dat veranderingen in het klimaat daar iets mee te maken hebben, is heel waarschijnlijk.
Hoogleraar Peter Baines uit Melbourne heeft het onderzocht en concludeert dat 37 procent komt door klimaatverandering. Verder vertelt hij aan de journalist van Reuters te verwachten dat dit in de toekomst meer zal worden, vooral in delen van de VS, het zuidoosten van Australië, grote gebieden in equatoriaal Afrika en het hoogland van de Andes. In het Amazonegebied en het noordwesten van Australië wordt het juist natter.
Het probleem van het bericht zit hem in die 37 procent. Die suggereert een precisie, die moeilijk waar te maken is. Misschien wel in de statistische wereld en niet in de ‘echte’. Dat betekent natuurlijk niet dat de trend die Baines signaleert niet zou bestaan. Maar de vraag is of verslaggeving in kranten van dit soort onderzoek, met niet meer context dan een enkel citaatje van de onderzoeker, wel zo zinvol is.
Zelf vond ik het bericht op de website van de New Scientist meer de moeite waard. Daarin vertelt Katey Walter over haar ervaring met permafrost in het Arctisch gebied. Twee jaar geleden schreef ze in het tijdschrift Nature een artikel over manieren om de hoeveelheid methaan te meten die vrijkomt doordat de permanent bevroren bodem smelt.
Onlangs keerde ze terug naar het gebied en ze schrok zich een ongeluk. De meren in Siberië (een teken van het smelten) die ze voor haar onderzoek had gebruikt zijn vijf keer zo groot geworden, zegt Walter. Het gaat hier niet om cijfers, maar om wat je ziet gebeuren. Al zijn de cijfers erachter natuurlijk belangrijk, net als de eerdere constatering in wetenschappelijk onderzoek dat de temperatuur in het Arctisch gebied sneller stijgt dan elders – met grote gevolgen voor de permafrost.


