*

Betalen voor de Amazone :: nrc.nl

Betalen voor de Amazone

Demonstrant voor het behoud van de regenwouden tijdens het sociaal forum in Brazilië (Foto AFP)

Demonstrant voor het behoud van de regenwouden tijdens het sociaal forum in Brazilië (Foto AFP)

Brazilië herhaalt het op iedere klimaattop. Het land wil betaald worden voor het behouden van het Amazone-gebied. Nu kan Brazilië de kostbare grond eigenlijk maar op één manier te gelde maken: door het hout te verkopen en de vrijkomende grond open te stellen voor sojateelt, voor de palmolieteelt (voor die ‘milieuvriendelijke’ biobrandstoffen) en voor winning van olie en andere delfstoffen.

De gevolgen van deze activiteiten zijn desastreus voor het gebied. De wereld zou er zeer bij zijn gebaat als het regenwoud onaangeroerd bleef. Omdat er een immense hoeveelheid koolstof ligt opgeslagen. Dat wil zeggen, dat er door de bossen kooldioxide wordt gebonden en onttrokken aan de atmosfeer. Daarvoor zullen we dus moeten betalen.

De vraag is alleen hoeveel. Wat is de opslagcapaciteit voor broeikasgassen van het Amazone-gebied eigenlijk waard? Kan die prijs worden vastgesteld? Kan worden berekend hoeveel er op korte termijn wordt verdiend met rigoureuze houtkap en hoeveel op lange termijn door dat niet te doen? En, misschien wel de belangrijkste vraag, valt er voor de lokale bevolking op een andere manier geld te verdienen aan de opbrengsten van het bos?

Uit het WNF-rapport (klik voor vergroting)

In het zojuist verschenen rapport Keeping the Amazon Forests standing maakt de Nederlandse afdeling van het Wereld Natuurfonds een inventarisatie van deze problemen.  Het WNF wijst erop dat Nederland met zijn bio-industrie een bijzondere verantwoordelijkheid heeft. Nederland importeert jaarlijks de sojateelt van 25, 3 miljoen hectare landbouwgrond in het Braziliaanse Amazone-gebied.

Geplaatst in:
Lees meer over:
Amazone

2 reacties op 'Betalen voor de Amazone'

Bert Huisman

Ik ben zelf in brazilie geweest en het is een bijzonder rijk land waar echter de rijkdom verkeerd verdeeld is. Het oerwoud is op zichzelf al een enorme rijkdom, het wordt alleen verkeerd gebruikt.
Dat wij daar nog weer extra voor moeten betalen is volgens mij onzin. In brazilie zouden ze zelf eens moeten kijken hoe ze de zaken anders aanpakken.
Dwz. met oog voor ecologie en mens.

Jitso Keizer

De grenzen van Brazilie zijn verscheiden generaties terug nogal op losse manier bepaald. Men schreef markering op de kaart zonder overal zelf ter plekke te zijn geweest. Wij hoeven daar en elders niet vast te blijven houden aan die kunstmatige lijnen. Want gelijk Antarctica onder internationale controle staat en mensenvrij gehouden wordt zijn het Amazone-oerwoud, delen van Noordamerika en Oost-Siberie, de Himalaya, de Sahara, het Dreamland van de Australische Aboriginals los te maken van staten terwille van ongestoorde wilde flora en fauna.
Op kleinere schaal kunnen grenslijnen veranderen in grenszones zonder menselijke activiteiten, zodat bijvoorbeeld de beer weer heer wordt op de Golan en de leeuw zal brullen in de Sinai.
Omdat de wereldbevolking nog steeds toeneemt en het niet raadzaam is vruchtbare grond te verminderen door woningbouw zullen er nieuwe metropolen nodig zijn, liefst aan de rand van de woestijn nabij zee.
Voor hetzelfde geld dat verdichting van de Randstad kost kunnen tegenover de Canarische Eilanden drie nieuwe grote steden gebouwd worden. De grote stad biedt huisvesting, werk en recreatie. Met het afvalwater maak je dan bovendien een groene ring rondom. In de Benelux zijn er een miljoen Marokkanen die hier willen blijven maar niet hun oude paspoort wensen op te geven. Is het dan redelijk om in ruil een tienduizend vierkante kilometer woestijngrond te verlangen voor zulke drie nieuwe steden, waarvan eentje bij ons Rijk onder onze wetgeving zal vallen en de beide andere aan Marokko en de West-Saharanen geschonken worden? Tuinbouwers zullen er minder CO2 vervuiling veroorzaken dan in het Westland en bij het overvolle Aalsmeer. Vermeerdering van het Rijk op deze manier is idem mogelijk, evt. tegen betaling, in de halfwoestijn tegenover de Antillen en wie wil beweren dat het niet voor alle betrokkenen heilzaam kan uitpakken?
Je kunt haast geen tuintje of een plek voor je boot meer krijgen in de Randstad en als er in ons land gebouwd moet worden dan wellicht geconcentreerd in een nieuwe metropool tussen de grote rivieren met een vliegveld op een open vlakte er midden in. Zo’n Rondstad kan zelfs autovrij worden met automatische gondels op een vijf meter boven het maaiveld voor vervoer van twee passagiers of een vrachtje. Aan de randen van het land zijn ook wel enige mogelijkheden, zoals een “sierra”-(windbrekend)-stad boven de Eemshaven, nederzettingen langs fraaie baaien tussen de haven van Scheveningen en de Rijnmonding (de 2e Maasvlakte is een onding omdat de bestaande goede dijk overbodig wordt en heel veel, zoals een elektrische centrale prima en mooi in zee te bouwen valt als schildvulkaan of caldera met binnenstrand), alsook een dorpen- en buitensgordel op eilanden in het voor vogels en vissen overmatig grote IJselmeer.

De vraag is nu wie Brazilie duidelijk maakt dat het ons Amazone-oerwoud kwijt raakt, dat men zich moet concentreren op betere inrichting van de te behouden kustzone.
Voor rijke mensen zijn staatsgrenzen al haast geen barrieres meer. Arbeidend werken zij dikwijls samen over nationale grenzen heen. De bestaande administratie van bepaalde gebieden is hier en daar nog wel hinderend maar regeringen worden steeds meer gedwongen tot openheid. Dat kan helemaal verkeerd aflopen zoals wanneer rijke Duitsers de pampas van Argentinie opkopen, louter om hun bezitsdrang bot te vieren. Betalen voor het behoud van oerwoud lijkt evenmin fris. Beter is daarom het voor menselijke occupatie toegankelijke gebied in te perken via internationale overeenkomsten en regelgeving. Wat doet flappentapper Willem eigenlijk in Antarctica?

Een grote opgave voor ons is hoe het dierenrijk mee te laten profiteren van de door techniek ontstane welvaart. De beesten hun domein laten behouden is het eerste wat nodig is. En ze teruggeven waar door ons teveel ingepikt werd. Een goed voorbeeld van dit laatste is het ongeoogst laten van met graan ingezaaide akkers, zoals reeds in Groningen en Limburg verwerkelijkt.
Maar ook het vee behoeft meer luxe dan mogelijk is in de bio-industrie: Het sabbathsgebod, ook geldig voor deze schepselen, behelst ontspannen rondscharrelen in een natuurlijke omgeving. Ons denken krijgt swing met eenvoudige regels zoals: Elk dier onder controle van de mens zal over voldoende natuurlijke buitenruimte beschikken om tenminste drie seconden achtereen voluit te rennen, vliegen of zwemmen.
Bij elk kunstmatig verhard oppervlak, het zij erf, straat of dak boven een gebouw zal hoog opgaand geboomte aangeplant worden ter compensatie van voor de Natuur verloren gegane vruchtbare aarde.
Elk dier zal zijn natuurlijke gang gaan. En elke boer zal een deel van zijn akker verzorgen ten behoeve van het wild.