*

Het economisch-groene dilemma :: nrc.nl

Het economisch-groene dilemma

Premier Rudd licht zijn stimuleringsplan toe (Foto AP)

Premier Rudd licht zijn stimuleringsplan toe (Foto AP)

De economische crisis wil dat we consumeren, maar de klimaatcrisis wil dat we ons matigen. Dit is een lastig probleem voor politici die mede door hun groene beloftes aan de macht zijn gekomen. Mede, want de meeste kiezers laten zich als het erop aankomt vooral leiden door economische zorgen.

Kevin Rudd, de Australische premier, heeft het dilemma opgelost door een beetje groene consumptie aan zijn economische stimuleringsplan toe te voegen. Hij biedt 2,2 miljoen Australische huishoudens gratis dakisolatie aan. Volgens de Sydney Morning Herald betekent dat een besparing van 4,9 miljoen ton kooldioxide per jaar – dat is alsof je een miljoen auto’s van de weg haalt.

Australische milieugroepen zijn, hoe kan het ook anders, ontevreden. ABC-news zette hun reacties op een rijtje: een doekje voor het bloeden, er worden niet of nauwelijks ‘groene banen’ gecreëerd, niet geïnvesteerd in duurzame energie, niet geïnvesteerd in nieuwe energie-infrastructuur.

Geplaatst in:
Lees meer over:
Australië
Rudd

4 reacties op 'Het economisch-groene dilemma'

Frans

Ecologie en economie zijn per definitie niet verzoenbaar, de overbevolking is de grootste ramp die de planeet ondergaat, en tegelijkertijd verwachten de mensen een economische groei die alleen maar bewerkstelligd kan worden door een groeiende bevolking. Net als pyramide spelletjes kan dat slechts een beperkte tijd goedgaan.

Val Crets

Ik zou reuze graag zien dat een groep mensen zich organiseren, de bestaande milieuclubs wegens disfunctioneren opzij zetten, en de policiti dwingen hierin man en paard te noemen.

Er is zelfs nog geen begin (!) van een politiek debat over de verhouding tussen menselijk levenspatroon en milieu/natuur/klimaat. Tot nu toe wordt het bestaande levenspatroon volledig gespaard. Alleen als het niet te veel moeite kost, worden hier en daar maatregelen genomen. Ingrijpen in het persoonlijke levenspatroon heet een politieke doodzonde. Zie bijvoorbeeld regulering roken en alcohol.

Nu bestaat nog enige ruimte om mensen aan te zetten tot eigen initiatief. Want dat werkt altijd beter dan overheidsdwang. Daarvoor dienen voorwaarden te worden gecreeerd. Die voorwaarden schitteren door afwezigheid.

Hoe kan het zijn dat de twee bekendste milieuclubs: Natuur en Milieu en Milieudefensie niet in het middelpunt van dit debat staan? Hoe kan het zijn dat deze clubs zich in het defensief laten dringen over hun subsidie besteding? Hun profiel en hun morele reputatie is tergend zwak. Gerommel in de marge met een actie voor spaarlampen. Lieve Hemel!

Het werkelijke conflict komt in de politieke besluiten niet tot uitdrukking. Milieubesluiten worden steevast verkocht als win-win situatie, en ondertussen blijft het veelal bussiness-as-usual.

Er wordt nog steeds intensief geadverteerd voor absurd goedkope vliegvakanties. Ik zie geen mens die hun autogebruik kritisch tegen het licht houdt. Winkels die in winterweer hun deuren wagenwijd open zetten. Horeca met terrasverwarming. Open koeling in supermarkt. Deze lijst kan heel lang worden gemaakt.

Bij de milieurechter sneuvelt de ene milieuvergunning na de ander omdat de bedrijven ondermaats technieken toepassen, mét instemming van de overheid.

Milieu is nog altijd niets meer dan een vrijblijvend goed doel: daar houden enkelen zich mee bezig in hun vrije tijd, en nog wat kneuzen bij de milieuorganisaties. Voor zover er mensen hierin wel serieus werken, weten die zich niet sterk politiek te manifesteren.

Voor zover er wettelijke eisen door de overheid worden gesteld, zijn die het een product van politieke besluitvorming. Ze hebben weinig om het lijf, en/of worden slecht nageleefd. En het bedrijfsleven weet dat donders goed. En ze houden hun mond. Omdat het op korte termijn toch geld kost.

Er ligt hierin zo gruwelijk veel werk te wachten.

Bastiaan

We kunnen vaststellen dat zowel Nederland als de rest van de wereld is gehersenspoeld. De CO2 gehaltes van de wereld zijn vele malen hoger geweest, dat bewijs ligt diep in het ijs van de noord pool. Toch bleef de noordelijke ijszee volledig bevroren. Bovendien is het gas genaamd methaan een ongeveer zeventienduizend maal krachtiger “broeikasgas” dan CO2. Iets of iemand (*kuch* Al Gore *kuch*) heeft de mensen in de afgelopen twee decennia de juiste richting op laten kijken. Een richting waar “schonere” vervuiling niet langer wordt gezien als vervuiling. Limiteren van emissie is geen oplossing! Laten we de wereld dom zijn? JA, voor het economisch belang!

Val Crets

@ Bastiaan

Tja, daar heb je inderdaad ook mee te maken.
Mensen die met ogenschijnlijk wetenschappelijke argumentatie de mistmachine aanzetten.

Als met enkele zinnen de onderzoeksconlusies van talloze wetenschappers worden weggewuifd, jarenlang wetenschappelijk onderzoek u kennelijk niet kan overtuigen, rijst de vraag waar dan nog over gesproken kan worden?
U maakt met uw bijdrage het debat bij voorbaat verdacht. Die kennen we inmiddels: dat doet sterk denken aan de ontkenners van de relatie kanker-roken.