*

Handel in hete lucht :: nrc.nl

Handel in hete lucht

Kolencentrale in Melbourne (Foto Reuters)

Kolencentrale in Melbourne (Foto Reuters)

Vijf miljard euro heeft het grote Duitse energieconcern RWE waarschijnlijk verdiend aan de handel in emissierechten. De Herald Tribune publiceerde in december vorig jaar een prachtige reconstructie van deze windhandel. Europa had de emissierechten met gulle hand uitgedeeld – niet alleen aan RWE, maar aan alle grote vervuilers.

Het had verschillende gevolgen: de prijs van de kooldioxide bleef laag, vieze bedrijven werden niet gestimuleerd om schoner te worden (het was veel goedkoper om hier en daar wat rechten bij te kopen). Het milieu werd er dus niet beter van. Lees ook het onderzoek dat Pointcarbon heeft uitgevoerd voor het Wereldnatuurfonds.

Toch pleit Brussel dezer dagen, in een visie op een nieuw wereldwijd klimaatakkoord, juist voor meer emissiehandel. Niet alleen in de eigen gelederen, maar ook daarbuiten. Intussen groeit de kritiek op de manier waarop de emissiehandel nu functioneert. Europa heeft in het verleden veel te veel emissierechten weggegeven. De recessie en de bijbehorende lage olieprijs en instortende wereldhandel, kunnen voor de emissiehandel voorlopig wel eens de genadeslag betekenen.

Prijs van kooldioxide en olie

Prijs van kooldioxide en olie

Critici waarschuwen al langer dat het systeem niet goed functioneert. Lees bijvoorbeeld dit artikel uit The New York Times van afgelopen zomer. Of dit kritische rapport van het Dag Hammerskjöld Centre. Dat belooft in december nog een interessant debat te worden op de klimaatconferentie in Kopenhagen.

Geplaatst in:
Lees meer over:
emissiehandel

1 reacties op 'Handel in hete lucht'

Sustainable

Elke keer als de carbon prijs te hoog of veel te laag wordt zijn er partijen die zeggen dat emissiehandel niet werkt. Het tegendeel lijkt eerder waar, de carbon prijs geeft richting aan investeringen en productie, meer nog dan vroeger een kolen tax. Kenmerkend hiervoor is dat partijen met enerzijds hele lage emissies, zoals EDF meer vocaal worden als ooit tevoren, zo ook de zware industrie dat zich beklaagde ten tijde van hele hoge prijzen zoals de €35 per emissierecht vorig jaar. De carbon prijs, tezamen met het groeiende bewustzijn en controle over de eigen emissies geeft wel degelijk sturing aan de ontwikkeling van de Europese economie. Wellicht is dit het belangwekkendste resultaat bereikt in de laatste vier jaar. In een zeer korte tijd hebben bedrijven een emissie boekhouding moeten opzetten, dat weer leidt tot financiele informatie op basis waarvan directies besluiten kunnen nemen. In veel gevallen zal dit leiden tot het bijstellen van investeringsplannen, en het aantrekken van nieuwe disciplines en expertise. Het systeem an sich behoeft geen dramatische herziening, behalve wellicht het oplossen van het distributiesysteem van emissierechten. Het verschil van met en zonder emissiehandel in termen van emissievolume is nu nog marginaal, nauwelijks meetbaar, echter dit is meer de resultante van lichte emissiereductie doelstellingen. Wat wel bedraagt is politieke moed om vanaf 2012 nog scherpere targets neer te zetten, i.e. minder emissierechten toekennen dan nu het geval is. Wellicht dat er dan toch nog een paar emissiebronnen bijkomen in het kader van energy security, zoals nieuw kolen, echter het emissiehandelssysteem als totaal zal minder uitstoten en haar bijdrage leveren aan de aanpak van het klimaatprobleem.