Obama biedt hoop, of niet
Laten we het over Amerika hebben. VN-topman Yvo de Boer noemt in een interview de komst van Barack Obama bemoedigend voor het internationale klimaatdebat. En wie de onderstaande videoboodschap van Obama hoort, begrijpt waarom menigeen blij is dat George Bush het Witte Huis verlaat:
Maar ligt het wel zo simpel? The New York Times analyseerde dat Obama niet alleen hardnekkige bestrijders van klimaatverandering in zijn team heeft opgenomen, maar bijvoorbeeld ook Larry Summers als degene die de economie moet vlot trekken. En Summers is alles behalve een voorstander van snelle actie tegen het broeikaseffect.
Toch kan het bijna niet anders of de machtswisseling in Washington heeft grote gevolgen voor het internationale klimaatbeleid. Verdwenen lijkt de aarzeling die George Bush zo lang heeft volgehouden. Eerst was het onduidelijk of klimaatverandering werkelijk zo erg was. Later gebruikte hij het feit dat ontwikkelingslanden (nog) geen actie hoeven te ondernemen als een reden om zelf niks te doen.
En toen de nog-net-president in het laatste jaar eindelijk besloot om klimaatverandering serieus te nemen, stelde hij zoveel voorwaarden (alleen als China en India meedoen, geen verplichtingen en ieder land moest zelf maar zien), dat niemand er veel vertrouwen in had:
Of Obama is staat is de hoge verwachtingen die hij heeft gewekt waar te maken valt nog te bezien. Voorzichtigheid is geboden. Zo legt Steven Chu, Nobelprijswinnaar die in het verleden steenkool een gevaar voor de wereld heeft genoemd, nu hij als minister van Energie het beleid moet vormgeven iets meer aarzeling in zijn woorden. Dit zei hij eerst:
Maar de man die als vrije wetenschapper een hoge olieprijs nog noodzakelijk noemde om de wereld te redden vond deze week, tijdens een hoorzitting voorafgaand aan zijn benoeming, een hoge olieprijs juist een bedreiging voor de Amerikaanse economie. Waar hoorden we dat eerder?
