Happy bankers

‘Spreek jij eigenlijk ooit happy bankers?’ informeerde hij in een email. ‘Door alleen losers aan het woord te laten geef jij lezers volgens mij een nogal vertekend beeld.’ Point taken, dacht ik. Het kan niet vaak genoeg benadrukt worden dat deze serie gaat over haute finance in Londen en niet over huis-, tuin- en keukenbankiers in Antwerpen of Groningen. En mogelijk spreek ik buitenproportioneel veel boze mensen – die stemmen waarschijnlijk namelijk eerder in met een interview dan happy bankers.

Jouw bankiers zijn zo negatief. Ze worden eruit gegooid en dan gaan ze uithuilen bij de media

Daar zaten we korte tijd later in een restaurant in Canary Wharf tussen de megabanken.

„Het competitie-element trekt me aan”, legde hij uit bij een salade. „Bij zakenbanken gaat het erom wat je kunt, niet wat je hebt gestudeerd. Ik ben gesjeesd maar niemand heeft mij ooit om een diploma gevraagd. Ik ben het type dat graag zwemt tussen de haaien en dan kijken of je overleeft, of je dat in je hebt.”

Hij rolde erin, zoals velen van zijn generatie zakenbankiers van 35 plus (de jongere generatie komt van topuniversiteiten en is veel meer een eenheidsworst). „Ik werkte voor een toeleveringsbedrijf, en toen al zag ik de zakenbankiers en dacht: daar wil ik bijhoren. Ze waren slimmer, scherper…” Zakenbankiers deden hem denken aan de commando’s tijdens zijn diensttijd, de elite eenheid waar hij door een lullige blessure niet bij mocht. Hij zei: „Vergelijk het leven van een huisdier met een dier in het wild. Een huisdier heeft veel minder stress en is vast een stuk gelukkiger. Toch ben ik liever een dier in het wild.”

We praatten over het „bijna narcotische” gevoel als je een grote deal binnenhaalt. „Met iedere grote deal stijgt de omzet van ons team en dat betekent voor mijn directe collega’s dat de kans op ontslagen afneemt – niet onbelangrijk in deze onzekere tijden.” Hij kucht even: „Dat moment dat je het gebouw binnenloopt terwijl je weet dat er die ochtend een felicitatie email is uitgegaan waarin staat hoe goed jij het hebt gedaan… Iedereen klampt je aan voor een gelukwens en e-mails stromen binnen. Op zo’n moment ben je echt in de wolken.”

Menig journalist zal dit herkennen, denk ik; de redactie oplopen terwijl jouw exclusieve verhaal vet op de voorpagina staat… Dit bedoelen journalisten als ze zeggen dat hun werk het leukste is dat je op aarde kunt doen, met je kleren aan.

Hij zei: „Jouw bankiers zijn zo negatief… Het is niet aardig om te zeggen maar ze hebben het gewoon niet gered. Ze worden eruit gegooid en dan gaan ze uithuilen bij de media. Tja. Jij moest eruit en je buurman niet. Omdat die beter was. Dat is natuurlijk niet leuk.”

Ik noteerde het allemaal in mijn opschrijfboekje en wilde zijn verhaal net op de Guardian website publiceren toen een nieuw e-mailtje binnenkwam: hij was zelf ontslagen. Er moest ingekrompen worden, legde hij uit, en zijn concurrenten hadden meer ervaring dan hij. We spraken opnieuw af en eerlijk is eerlijk, hij was onverminderd zelfverzekerd. Maar hij had ook nagedacht:

„Misschien had ik ergens al voorvoeld dat ik eruit zou vliegen, toen ik je de eerste keer sprak. Dat de beslissing al was genomen, ik dat onbewust had opgepikt, en m’n zorgen overschreeuwde? In ieder geval was ik tijdens ons eerste gesprek nog echt in de greep van het idee dat we ons lot in eigen handen hebben. Zolang je je werk goed doet, kan er niks slechts met je gebeuren, dat idee, en aangezien er niks slechts met me is gebeurd, moet dat wel betekenen dat ik goed bezig ben. Militairen denken ook zo; ik ga niet dood want ik maak nooit fouten. Maar ook de beste soldaat kan over een landmijn rijden.”

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief