Vrije plaatsen

Het is middag en ik ga naar de film. Her en der in de zaal zitten zo’n vijftien mensen. Vlak voor de film begint loopt een man zoekend, kijkend op zijn kaartje, ‘mijn’ rij in. „Dat is mijn stoel”, zegt hij , en wijst op de stoel naast mij. „Het zijn toch vrije plaatsen”, zeg ik, een beetje geërgerd dat iemand in een halflege zaal uitgerekend pal naast me gaat zitten.

Om beleefd weg te kunnen komen, zeg ik: „Ik zal even kijken waar ik eigenlijk moet zitten”, en ik pak mijn kaartje. Maar de stoel op mijn kaartje is die waarop ik zit.

Wat een toeval. Misschien heeft het lot wat moois voor me in petto? Dat valt tegen, halverwege de film valt de man snurkend in slaap.