Appeltje te schillen

Veertien jaar is ze en bijna een jaar in Nederland.

Ze is intelligent en doet het goed op school. Wel moet ze nog wat bekender worden met de mores van dit land en dat kan nog wel eens botsen.

Ik schenk thee in, loop naar de kamer en zeg: „Kom er even bij zitten, want we hebben een appeltje te schillen.”

De scherpe kantjes zijn er bij mij al gauw af als ik zie dat ze met een bordje met twee appels en een schilmesje uit de keuken komt.