Rafaël

Moe na het inrichten van de Rafaëltentoonstelling in het Teylers Museum zit ik in de wachtkamer van de dokter. Die is ongezellig: tl-licht, lelijk gekleurde stoelen. Een moeder en haar zoontje komen binnen en gaan zitten. Het jongetje draait onrustig op de schoot van zijn moeder. Ze kijkt vertederd naar hem. Hij gaat zijn gang zonder haar hand los te laten. Ik voel een schok: de karakteristieke lip, de geloken liefdevolle ogen, een zachte bescheiden houding, de moeder is sprekend de Madonna Colonna van Rafaël. Een warme gloed verdringt de tl-verlichting... moederliefde is eeuwig.