Schokbrekers

Na een avond stappen met een taxi huiswaarts. Terwijl de chauffeur – een oudere Amsterdammer – door de tunnel raast hoor ik gebonk bij de achterwielen. Ik vertel de man dat er vast iets mis is met zijn schokbrekers. En dat het belangrijk is dat hij dat na laat kijken: hij is verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn passagiers. De chauffeur geeft geen sjoege. Dus ga ik, koppig door de drankjes van die avond, door met te wijzen op het belang van deugdelijke auto tot we op onze bestemming zijn aangekomen. Ik vraag wat hij van me krijgt: „De zenuwen mevrouw.” Heb maar een goeie fooi gegeven.