Uitzicht

Het is een zomerse dag in Utrecht. Terwijl ik naast park Lepelenburg mijn fiets van het slot haal, zie ik een man van middelbare leeftijd naast mij staan die zoekend het park instaart. Hij merkt dat ik naar hem kijk, en zegt semiverklarend, met een lichte triomf in zijn stem: „Ik woon daar, tegenover die twee bankjes waar vaak gedeald wordt. Geen fraai uitzicht.”

Ik knik, want inderdaad heb ik daar vaak een groepje ongure types zien zitten, maar vandaag zijn zij er blijkbaar niet. Hij vervolgt, nu met een kleine glimlach: „Ik heb gisteren de bankjes met schenkstroop ingesmeerd.”