Interieur

Ik ga één keer per jaar voor controle naar het Medisch Centrum waar ik een beenmergtransplantatie onderging. Voor het eerst kom ik in de poli sneldiagnostiek. Hoe mooi deze ook is geworden, je komt hier omdat je kanker hebt, of hebt gehad. Al is bij mij alles verdwenen, op het uur u blijft het spannend.

Al wachtend verbaas ik mij over het prachtige interieur met hier en daar zithoeken met hoge leuningen voor wat privacy. Dan wordt mijnheer X geroepen; pas na drie keer komt X achter zo’n wand vandaan. Hij geeft een hand aan zijn arts die lachend zegt: „Ja, u zat nét in mijn dode hoek!”