Bedankt

Onze tienerdochters zijn behoorlijk zelfstandig. Toch hebben ze nog regelmatig onze hulp nodig. Meestal wordt die als vanzelfsprekend ervaren. Vandaag moest de oudste naar het ziekenhuis om een foto van haar hand te laten maken. Even geleden had ze hollend om een trein te halen haar hand geblesseerd. Ik ging mee. Als we weer thuiskomen en ze uit de auto wil stappen, zegt ze: „Bedankt.” Enigszins beduusd door deze blijk van dankbaarheid, mompel ik iets over vanzelfsprekendheid. Waarop ze antwoordt: „Nee, bedankt dat je zo geparkeerd hebt dat ik er niet uit kan.”