Crisisklopper

Om 22.00 uur zit ik alleen in het poligebouw te werken voor de crisisdienst in het psychiatrisch ziekenhuis. Ineens geklop op mijn raam. Buiten staat een onbekende jongeman te gebaren. Op zijn gezicht afgaand is hij niet gevaarlijk, maar ik kies er toch voor om door te werken. Helaas gaat hij niet weg, en na een tijd klopt hij weer. Deze keer heeft hij iets in zijn hand. Een mobieltje met op het scherm: „Ben flexpool-werker voor de nachtdienst en kom niet binnen.” Opgelucht maar toch voorzichtig bel ik de desbetreffende afdeling of ze hun verloren medewerker willen komen halen.