*

Moeder :: nrc.nl

Moeder

In mijn auto wacht ik voor het rode stoplicht bij een berucht en gevaarlijk kruispunt in mijn dorp. Van links schiet een fietser plotseling met hoge snelheid het kruispunt over.

Gevaarlijk maar behendig zigzaggend tussen het razende verkeer, zich weinig aantrekkend van de overige weggebruikers. Alsof hij het dagelijks doet.

Het is een jongen, ik schat hem een jaar of dertien, met een tennisracket in de hand en een vrolijke grijns op z’n gezicht. Ik hoor mezelf hardop denken: „Jongen toch, als je moeder dat zou zien!”

Ik kijk nog eens goed terwijl de knul voor mijn auto wegschiet… Mijn zoon!

Eveline Vermeulen

66 reacties op 'Moeder'

Moi

Zal ik me afvragen waarom het zolang duurt voor Eveline haar zoon herkent? Ach, het maakt het verhaal wel leuker. Nu rest wel de vraag: heeft Eveline haar zoon erop aangesproken? En hoe reageerde de jongen?
Al met al een aardig ikje, niet super maar naar mijn mening zeker beter dan het gemiddelde ikje.

frederique

Sorry, maar dit geloof ik echt niet.

Ee

Stille wens direct vervuld! Leuk ikje.

msro de kort uit goirle

leuk! en zeer herkenbaar.

b de bla

“Wie is toch die vrouw, die elke zondag het vlees komt snijden?”

FLEX

Leuk ikje! Herkenbaar ook…

kareltje

Daar sta je dan als opvoeder, onmachtig in je automobiel zittend. Ben je hem boos achterna gereden om hem met zijn eigen racket eens flink…….?? Voortaan lopen naar de tennisles?
Of treur je dat alle goedbedoelde woorden door de nietsontziende puberhormonen teniet worden gedaan?

De Schrijvende Advocaat

DSA wijst mevrouw Vermeulen door naar meneer Swaab die kortgeleden in de krant een stukje over pubers (en met name hun hersenen) schreef. U zult er nog een poosje mee moeten leven dat u zijn prefontale cortex moet spelen, want die is nog wat onderontwikkeld. M.a.w. jongetjes van een jaar of 13 kennen nog maar weinig verantwoordelijkheidsgevoel. Iets waar u geen last van heeft, zo te lezen.

Verder meent DSA dat sedert Einstein al bekend is dat tijd een relatief iets is. Dus is het helemaal niet vreemd dat een fietser een kruispunt overschiet en even later toch nog voor een auto op datzelfde kruispunt weg kan schieten. En dat mevrouw Vermeulen op haar gemak een uitgebreide observatie kan doen, van een situatie die toch niet zo heel lang kan duren. DSA meent dat mevrouw Vermeulen het publiek uitdaagt met deze interpretatie van de Speciale Relativiteitstheorie en durft daarom nog een 5 te vragen.

Eddie Westerweel

Tja. Ik kan me Evelines verbazing wel voorstellen, maar daarmee is het nog geen leuk ikje.
Laten we er een 5 voor geven.

Zeveraar

Leuk “ikje”. Als je je kind niet verwacht kan het best even duren voor je je realiseert dat het je eigen kind is, dus voor mij is het ook een geloofwaardig “ikje”.

Willem®

Zoonlief had van links komend groen licht. Een beetje zigzaggen mag toch wel?

Diederik

Ik stel voor dat de zoon een ikje schrijft over ‘wat er door hem heen ging’ nadat hij tegen de stoep was geknald omdat hij (blijkbaar te laat en dus extra stom want echt niet goed uitgekeken) de auto van zijn moeder herkende.
Ik wil graag een ikje van de vader over ‘hoe de familie de confrontatie over deze belevenis heeft verwerkt’.
En tot slot een ikje van een broer of zus onder de kop ‘waarom ik nou opeens niet meer door rood mag rijden’

Marieke

@7 Goudhaantje, het doet mij verdriet dat jij nu ook al het woord “roedel” in de mond gaat nemen.

Steven

In de psychologie is het welbekend dat men goede belenden, zelfs eigen familieleden niet onmiddellijk herkend wanneer men ze niet verwacht. Dit geldt helemaal voor situaties waarvan men denkt dat die personen zich niet zullen begeven of gedragingen waarvan men niet verwacht dat deze personen ze zullen vertonen. Het is dus goed mogelijk dat het brein van mevrouw Vermeulen gewoon domweg niet was voorbereid op haar zoon daar in die situatie en dat gedrag vertonend. Pas later, na een plaatsvervangende schrikreactie, komt het brein bij zinnen en herkent het de spelers binnen de situatie. Zo te horen is de zoon van mevrouw Vermeulen een gezonde jongen met een positief zelfbeeld, wellicht een tikje grootmoedig, maar dat hoort erbij op die leeftijd, hij sport, is vrolijk en heeft blijkbaar een druk leven en geen tijd om voor stoplichten te wachten. Dat deze jongen een roedel psychologen nodig zou hebben kan ik nergens uit afleiden en vind ik persoonlijk een diepe belediging aan het adres van mevrouw Vermeulen en op geen enkele manier passen bij het stukje dat zij schreef of bij deze rubriek. Wanneer dit mijn zoon zou zijn geweest dan zou ik ergens hebben geglimlacht, maar ik zou vanuit de angst dat hem wat zou overkomen hem ook hebben nageroepen en met zogenaamde volwassen saaiheid hem hebben gewezen op de gevaren, zeer goed wetende dat wanneer ik hem gewoon laat gaat het in principe gewoon goed gaat aangezien hij instinctief fietst en daarop vertrouwt, en dat is vaak waardevoller dan angstvallig van alle gevaren voortdurend bewust te zijn.

Ingries

Je eigen kind niet herkennen? Alleen als je jampotdrager bent en zelfs dan niet echt goed kan zien, maar dan is de vraag; wat doet een halfblinde achter het stuur? Wat betreft de jongen; inderdaad voer voor psychologen, zoals Goudhaantje al zei…

Ingries

Ik stond vanmorgen op en maakte m’n ontbijtje klaar. Een knappe jongen van een jaar of 15 en een schattig meisje van, pak ‘m beet, 10 jaar kwamen de kamer binnen gelopen. Ik dacht ‘gut, ik zou best zulke kinderen willen hebben’ en verdomd als ‘t niet waar was; ‘t waren mijn eigen bloedjes!!!

De Schrijvende Rechter

Mhaw…een hyper-gepolijst Ik-je, waarbij weeige moedertrots (“Gevaarlijk maar behendig..”, “een vrolijke grijns op z’n gezicht.”) ondanks de schrik de boventoon voert. Ook al gaat het over gevaarlijke toestanden, spannend wordt het niet. Bovendien zie je de clou van mijlenver aankomen, het is van het genre “Man bestelt escort die eigen dochter blijkt te zijn”. Niet erg bijzonder dus, en daarom een even onopmerkelijk Eindoordeel.
Eindoordeel: 5+ (zegge: vijfplus)

Goudhaantje

Redactie, hulde voor het weghalen van mijn reactie op @7. De strijd tegen wangedrag op internet kan niet actief genoeg gevoerd worden.

Steven @14, kom op. Je verhaal hangt aan het woord ‘onmiddellijk’. Mevrouw Vermeulen maakt gewag van details (jongen, tennisracket, 13 jaar – ga er ook van uit dat ze de kleren van het jong zelf gekocht heeft en herkent), en heeft zijn gezicht gezien (vrolijke grijns). Dan moet ze toch nog eens kijken. Dat is niet ‘onmiddellijk’ meer.

Josefien

Ik geloof er niets van. Mijn zoon is stief, zeg maar, en zijn houding herken ik al van een paar honderd meter afstand. Tegen de tijd dat ik na het zien van zijn grijns hem pas herken, zou ik toch naar een opticien gaan.

j.dik

Ik snap hem niet. Een moeder die haar zoon niet herkent? Een puber die zou moeten stoppen voor een verkeerslicht? Welke zombie doet dat nou nog? Bovendien was het weer druk druk druk voor moeder en de kids: rijden, vriendinnen, tennissen, muziekschool straks en mogelijk een ziekenhuisje?
Bijna ga ik Wilders begrijpen dat onze samenleving verziekt is en mag Rouvoet het sexuele genot gaan voordoen aan kinders.

Ilona

Een erg leuk Ik’je. ik kan me de puber helemaal voorstellen: lekker doen wat thuis niet mag. Zelf ben ik blij dat ik niet alles kon zien/weten wat mijn pubers vroeger voor toeren uithaalden buiten mijn zicht. Als ik toen wist wat ik nu weet… Zoiets doet mijn kind niet, denk je, maar je staat verbaasd…

Nevets

@Steven 14 : Beetje mijn nickname omdraaien? Leuk hoor… Verder moet je iets met paragrafen doen als je zo’n lang verhaal vertelt.

DSA: Interessante interpretatie van de speciale relativiteitstheorie, ik neem aan dat u een natuurkundige als getuige op zult voeren die dit mag uitleggen :-)

Directeur-Generaal CAK

Betreffende moeder dient zich onverwijld bij het CAK, Afd. Verkeersopvoeding der Jeugd, Sector 13, K. 6345789 te melden, op straffe van terugvordering der alreeds verstrekte bijdragen inzake de wet Kinderbijslag.
W.g., De Directeur-Generaal CAK, namens deze,

Drs. P.F. Broselie.

Ee

14. Steven. Goede analyse.

Steven

@ Goudhaantje: Ik denk dat hier ook sprake is van enige invulling achteraf. In het moment zelf heeft ze dergelijke details wellicht niet waargenomen, of in ieder geval niet zo bewust als dit naar voren komt het het stukje. Volgens mij is dit een fenomeen dat ons allen niet vreemd is, alleen is het vaak zeer lastig te achterhalen wat je in eerste instantie zag en wat je daarna hebt ingevuld met verdere waarneming en kennis. Natuurlijk wil moeder dat zoon een grijns op zijn smoeltje heeft en dat hij behendig is, maar heeft ze dit werkelijk allemaal gezien in eerste instantie? Of vulde het brein de details later in zodat het plaatje mooier werd, het gaat hier per slot van rekening om haar zoon. Dat je twijfels kan hebben bij de chronologie van de vertelling, prima, maar weet dat in iedere vertelling de chronologie wordt aangepast, nagenoeg altijd onbewust. Soms om een effect te bewerkstelligen, soms om het mooier te maken, soms om het duidelijker te maken, enz. Ik lees hier even doorheen en zie dat in het ogenblik van het voorval ze al dergelijke details niet bewust heeft waargenomen, in datzelfde ogenblik schoot een moederlijke bezorgdheid door haar heen om er vervolgens achter te komen dat het zoonlief betrof waarna alle details uit herinnering en/of vervolgwaarneming werden ingevuld.

Verder over dat verkenningsverhaal, ik heb meerdere malen ervaren dat ik een familielid niet direct herkende in een situatie waarin ik deze niet verwachtte, en al helemaal niet wanneer ik ergens anders op ben gefocust, zoals het verkeer of een verkeerslicht dat op groen moet gaan springen. Dat mevrouw Vermeulen haar aandacht bij het verkeer had spreekt voor haar. Ook spreekt voor haar dat ze het zoon achteraf een beetje “pimpt”. De gedachten die ze in eerste instantie heeft is sneller dan dat wij hem lezen, dus er kan absoluut een eerste reactie zijn geweest waarna de herkenning volgt. Aan eenieder die het nodig vindt om mevrouw Vermeulen te veroordelen betreffende haar moederschap en haar aandacht voor haar kinderen, ik vind het erg fijn dat jullie allen je kinderen overal en altijd denken te herkennen, ook wanneer ze in een niet alledaagse houding op een racefiets zitten, en dat jullie brein al voordat het iets heeft kunnen waarnemen weten dat het een van je is. Dat dit proces bij mevrouw Vermeulen in deze situatie anders ging zegt mijns inziens niets over mevrouw Vermeulen, over hoe de gezinssituatie is, hoe ze haar kinderen opvoed en over enig verloop van de geestelijke gezondheid van zoonlief in de toekomst.

Lastige lezer

“Ik schat hem een jaar of 13″. Dat knarst toch tussen de tanden.

De Stem des Volks

Herkent Eveline niet eens die vrolijke grijns van die jongen – haar zoon? Wil er bij mij niet echt in.

BiBi

Tja, dat je je eigen kind niet herkent wil er ook bij mij niet in. Maar toch, leuk geschreven.

Laura

Een leuk ikje!

De Schrijvende Advocaat

@22 Nevets
Jazeker! En hij/zij moet ook ook een hoop weten van de Quantumtheorie. Katten die dood en levend tegelijk zijn (tot je gaat kijken), gelijke oorzaken die geen gelijke gevolgen hebben… Het paradijs voor een advocaat!

En dan nu iets compleet anders, wie geinteresseerd is in natuurkunde kan ik een geweldig boek van Vincent Icke aanraden, “The Force of Symmetry”. Geen wiskundige formules, maar wel begrip. Goede tip voor Sinterklaas.

Marieke

Goudhaantje, wat krijgen we nou? Zouden ze denken dat onze grote vriend onder jouw naam gepost heeft, omdat je het woord “roedel” gebruikte? Of was dat ook echt het geval?

Lekkerbelangrijk

Ik zou in elk geval een tennistas of -rugzak voor mijn zoon kopen…In de hand: dat is pas echt gevaarlijk!

Adriaan Vermeer

Leuk ik-je, bedankt hoor!

Een taalbetrekkende (kan dat?) vraag:

Is wachten voor het rode stoplicht niet net zo dubbelop als de trap op naar boven lopen? Als Eveline nu eens zou wachten voor het groene stoplicht, dan zou het verhaal een heel andere wending krijgen, met vele middelvingers door de lucht zwaaienden.

Verder denk ik bij razend verkeer eerder aan Bangkok en niet aan een dorp en al zeker niet als de stoplichten schijnbaar gewoon werken.

Daarbij is het best moelijk zigziggen door razend verkeer met een racket in de linkerhand (al helemaal als de fietser nog linkshandig is ook), tenzij spitsuur in het dorp door Eveline als razend verkeer wordt aangezien omdat deze dorpsbewoonster nog niet in, bijvoorbeeld, Napoli geweest is en het dus best mogelijk is eenhandig te zigzaggen.

Eveline, de groetjes aan uw zoon, ik deed het vroeger met een cricketbat in de hand, misschien nog wel moeilijker.

Voorheen Afzender

Ongelooflijk verhaal. De jongen schiet het kruispunt over. Dit duurt een ruwe 3 seconden. (Hoe groot kan een dorpskruispunt zijn) Tijdens deze 3 seconden duurt het ongeveer 1 seconde voordat Eveline de fietser opmerkt, 1 seconde bekijkt ze hem van opzij en de laatste seconde van achteren. Ze ziet in deze 2 bewuste seconden dat de knaap gevaarlijk maar behendig tussen het razende (!)verkeer zigzagt, terwijl hij zich ook nog weinig aantrekt van de overige weggebruikers. (Alsof hij het dagelijks doet!).
In diezelfde twee seconden schat mevrouw Vermeulen de jongen op een jaar of 13, en ziet, tijdens de derde seconde, op zijn achterhoofd een vrolijke grijns. Ondertussen trekt ook het tennisracket in zijn hand haar aandacht. Ook moet ze nog denken: “Jongen toch, als je moeder dat zou zien” wat op zichzelf al 2 seconden in beslag neemt.
Natuurlijk herkent Eveline haar eigen kind niet, stelletje zeurpieten. Ze was veel te druk met andere dingen. Probeer het zelf maar eens te doen binnen 2 seconden.

Bezorgde lezeres

O ja, het moment van herkenning kwam toen moeders de fietstassen zag van zijn krantewijk. Het NRC. Kan niet missen.

Greet

Ingries 16: wat lief!

De Schrijvende Rechter

@ Vermeer (33)
Wij mochten op school nooit “stoplicht” zeggen, omdat het officieel een “verkeerslicht” schijnt te zijn.

Goudhaantje

Lieve Marieke @31, het is nog veel erger. Een opmerking dat het hier veel lastiger is sinds we moeten uitleggen dat we iets ironisch bedoelen, heeft de selectie helemaal niet doorstaan. Probeer ik het gewoon nog eens.

lilitab

Uit het leven gegrepen, dit ik-je.
Zelf heb ik ooit mijn destijds 10jarige dochter gezien terwijl ze met haar voeten op het stuur een bocht nam, waarbij ze niet kon zien wat ze na die bocht zou ontmoeten. Dat bleek ze elke ochtend op weg naar school te doen! Dat het altijd goed is afgelopen komt doordat de dorpsbewoners hier Swaab goed lezen, of wat in zijn artikelen staat uit zichzelf al weten.
Een stoplicht in een dorp is als een vloek in de kerk. Weghalen zou ik zeggen, Eveline!

@7 goudhaantje, wat bedoel je met roedel?

bezorgde krant

marieke 31: komt dat vaker voor dat iemand onder andermans naam post? en wat heeft een ‘roedel’ hiermee te maken? Ik snap er helemaal niks van.

Leuk die ikjes trouwens, alleen de reacties zijn soms wel wat lang.

Ellen

Hahahaha, ik vind die van Ingries veel leuker.

Meelezeres

Hier wordt alles om zeep gebracht. Dat stemt mij droef. Onwaarschijnlijke, maar leuke ikjes ondergaan hetzelfde lot als tweedehands anecdotes en uitgebeende mopjes uit Max Tailleurs verjaarde moppentrommel.

Ik blijf – af en toe – meelezen, mar iets insturen? De moed zinkt in mijn gympies.

Tim

Leuk en invoelbaar stukje. Steven weet trouwens prima waar z’n handdoek is.

Eveline Vermeulen

Beste ik-commentatoren,

Als NRC-abonnee lees ik de ikjes altijd. Vluchtig en meestal met veel plezier. De een is nu eenmaal treffender dan de ander. Wat ik me echter nooit heb gerealiseerd is dat er een wereld van ik-critici achter de ik-rubriek zit! Dit is het eerste ikje van mijn hand en ook de eerste keer dat ik (vanmiddag) de rubriek online benaderde (uit nieuwsgierigheid om – vanmiddag, vóór ontvangst van de krant – te checken of mijn inzending geplaatst was).

Verrassend om te zien hoeveel reacties er zijn! Nog verrassender is de diversiteit aan invalshoeken: vanuit de ‘feitelijke’ situatie (rood voor mij, dus groen voor hem? Nee: hij had alleen te maken met ‘haaientanden’. Dus formeel gezien stond hij in z’n ‘recht’); vanuit mijn ‘kwaliteit’ als moeder; vanuit zijn puberale, impulsieve gedrag; vanuit mijn ‘waarnemingsvermogen’ (!); vanuit de relativiteitstheorie; vanuit de vraag: waar of verzonnen?; vanuit mijn kennis/herkenning van mijn eigen kind; vanuit pedagogisch opzicht: heb je hem de les gelezen?

Wat dat laatste betreft: ik heb hem diezelfde avond verteld wat ik had gezien en wat ik erbij dacht. Met een glimlach, maar ook met zorg (‘Kijk je wel goed uit als je dergelijke fratsen uithaalt?’). Ik heb hem niet de les gelezen. Want ik besef maar al te goed dat – alle goedbedoelde waarschuwingen en ‘beloof je me dat’s?’ van bezorgde ouders ten spijt – kinderen (mensen!) een eigen inschatting maken van de situatie.

Nogmaals dank voor alle reacties! Het is zoals het is, zoals ik het heb geregistreerd en zoals ik het heb verwoord. Daar laat ik het graag bij.

Eveline Vermeulen

HuM®

@33

Adriaan Vermeer: nee, ‘taalbetrekkende’ kan niet. ‘Taalkundig’ zou kunnen, al vind ik het in verband met het woord ‘vraag’ een beetje bombastisch klinken, maar dat is een mening, geen feit. Je moet het anders omschrijven, vrees ik: “Een vraag met betrekking tot de taal”, of zoiets.

Marieke

Ingries @16 Wat bijzonder dat jij je kinderen ‘s morgens vroeg al leuk vindt. Bij mij begint dat in de loop van de dag pas. Het is een geleidelijk proces helaas.

ronald

Wederom valt mij op dat bij sommige reacties het aantal woorden van een ‘ikje’ ruimschoots overschrijd.
Hou het kort en blijf bij de les!

Ingries

@ Greet 36 – Yep, soms, heel soms, als ze niet praten en nog stomdronken van de slaap zijn, zijn ‘t echt de pareltjes in de kroon van ‘t moederschap! Dit kan alleen overtroffen worden door de momenten dat ze daadwerkelijk liggen te slapen, engelachtig en wel…

Marieke

@40 bezorgde krant: helaas gebeurt dat nog wel eens. Maar op jouw prachtige pseudoniem moet je gelijk patent aanvragen bij de ikjes-redactie. Wat betreft het woord “roedel”: het voert helaas te ver om je dat uit te leggen. Dan wordt mijn commentaar veel te lang.

De Schrijvende Rechter

Ook voor ronald (47) de vraag wie hem tot burgemeester/zandbakopzichter heeft aangesteld. De redactie modereert vooraf en zal vast ook naar de lengte van een inzending kijken.
En over bij de les blijven gesproken: wat vond je eigenlijk van het Ik-je? Want daar hoor ik je niet over.

Ben benieuwd of hier een reactie op komt, maar DSR betwijfelt het, gezien het doorgaans onsportieve karakter van de doorsnee-zeloot.

j.dik

Steven @25
Wat bedoel je precies met dit proces?

Ilona

@ Eveline Vermeulen #44:

Bravo!

Marjan

Leuk ikje, zo leuk dat het ondanks de bijzonder ongeloofwaardige laatste zin toch geplaatst is?
Ach, dacht ik, enige literaire vrijheid mag je als ikje-schrijfster best nemen.

Eveline stelt bij reactie 44 dat het echt zo gegaan is. Haar zoon is toch een hele leuke jongen geworden dus ze zal vast geen beroerde moeder zijn.
Mijn pubers fietsen en lopen overal en nergens. Ik weet zelden waar ze uithangen, met wie en wat ze aan hebben maar ik herken ze al van verre, in mijn ooghoek, terwijl ik drie dingen tegelijk aan het doen ben. En nee, dat vinden ze niet altijd leuk….

Ingries

@ Eveline Vermeulen #44:

Ik sluit mij bij Ilona @ 52 aan: Bravo!

Ik kan mij nog steeds niet voorstellen dat je je eigen kind niet herkent, na hem in zijn glimlachende gezicht gekeken te hebben, maar je repliek op dit alles is waardig, lik op stuk en laat niets te wensen over!!! Ook meteen een overtuigend bewijs voor alle zeloten dat je als ikjes-schrijver niet je hachje tot gehaktmakerij aanbiedt! Hulde!

Ee

44. Eveline. Leuk dat je hebt gereageerd. Zoals je hebt gemerkt een gemeleerd gezelschap van ongelovige thomassen, kommaneukers, literatoren, didactici, schoolmeesters, gewone mensen, en zelfs hier en daar een verdwaalde ikjesschrijver. Gelukkig maar dat ikjesschrijvers er vaak geen weet van hebben, zodat er hier nog wat te doen overblijft.

Zeveraar!

@44 “de moeder in kwestie”

Dank voor de aanvulling, u lijkt mij een goede moeder!

Laura

Eveline, ik kan me er veel bij voorstellen dat je eerst die verbazing voelt en dat het je dan pas echt tot je doordringt: hé dat is er één van mij!

Dat terwijl ik toch geen verwaarloosde kinderen heb.

ronald

Bericht van ronald (47)voor DSR (50).
Ik ben geen zandbakopzichter en ook geen ‘zeloot’.
Het ‘ikje’ spreekt me wel aan en is helaas herkenbaar: ik heb ook kinderen die mij af en toe verbazen. Als ik het mag beoordelen: een voldoende, geen toppertje.

Moi

@ Eveline, ik sluit me aan bij 54, 52, 44 etc etc. bravo! Ik heb me wel verbaasd dat u uw zoon niet direct herkende maar heb zelf geen kinderen dus weet niet hoe dat is. U lijkt me een hele goede moeder

Undertaker

Eveline, mooie reactie. Dank daarvoor, ze getuigt van een groot hart.

Je Undertaker.

Undertaker

(sorry, maak er maar ‘de Undertaker’ van, ik zag de blamage pas toen het briefje al weg was….:))

De Schrijvende Rechter

@ Ronald (58)
Je bent inderdaad geen zandbakopzichter. Daar verbaasde ik me ook over je reactie op 47. Maar het kan dus ook anders. Dat is toch veel leuker dan zeurneuzen over hoe mensen zouden moeten reageren?

Ee

60 en 61. Undertaker. Zie nu pas in tweede instantie de zeer vermakelijke verschrijving. Het kan op een qwerty toetsenbord geen vertikking zijn geweest – j en d zitten er ver uit elkaar. Deshalf een commerciele of misschien zelfs freudiaanse verspreking? Of heb je ook zo’n modern deluxe toetsenbord waarbij na enige maanden de letters gaandeweg verdwijnen en goedbedoelde teksten geleidelijk veranderen in geheimzinnige toverspreuken?

Apiedapie

Je Apiedapie heeft het weer geflikt. Een leuk verhaaltje over een man die zonder koffer in Montreal aankomt, ‘s avonds laat, de volgend dag moet hij een vergadering voorzitten, en hij heeft allenig zijn apijkerbroek en meurende sweater aan. Wat zal hij doen, hoe lost hij het op, en hoe gaat het fout? Zie het eerder aan NRC aangeboden lezers-anecdootje:
http://www.drasties.com/?p=4543

Eveline Vermeulen

@Steven 14 en 25:
Beste Steven, ik geloof dat ik van uw gespychologiseer nog wat kan leren. Dank daarvoor! Nooit te laat om te leren.
Maar heb nooit beseft dat ‘ik’ zich daartoe leent.
Natuurlijk gaat mijn inzending- onbewust – om vertraagd bewustzijn, achteraf! Had het zelf nooit als zodanig gekwalificeerd, maar kan me voorstellen dat het achteraf zo lijkt: mooier dan het op dat moment was.
Ik schreef een stukje …. en zo was het!

Aan alle ik-critici: wat is daar mis mee? En waarom zijn jullie zo gepreoccupeerd met oneigenlijke inzendingen? Het lijkt me zo helder: je bent het EENS of je bent het niet!
En als je daarmee niet kunt leven zijn er genoeg andere uitlaatkleppen.

Eveline V.

Apiedapie

Eveline (65), klik je even mee op de spelregels (rechterhoekje)? Vooruit ik help je even:

“Voor publicatie in de rubriek ik@nrc.nl komen waar gebeurde verhalen in aanmerking: anekdotes uit eigen ervaring en observatie.”

Nog andere vragen?

Niet waar gebeurde verhalen en anekdotes uit andermans ervaring en observatie hebben vele andere uitlaatkleppen, zoals drasties.com.