Aan het bed…
Mijn vader, een erg humoristische man, lag in het ziekenhuis. Hij had vocht achter zijn longen en er plekken op waardoor hij moeilijk kon praten. Ik stond bij zijn bed terwijl de arts hem allerlei vragen stelde om te kijken of hij nog helder was. De laatste vraag was: wie staat er aan uw bed. Hij keek me aan, keek weer terug naar de arts en zei: “Dat is mijn jongste dochter.” Even was het stil, toen kwam er fluisterend uit: “Heeft ze zich niet voorgesteld dan?” Een week later is mijn vader overleden.
Marieke van Son-Lodder
