Ik ben op bezoek bij mijn oudste zus.
Ze is 82 en woont sinds kort in een verpleegtehuis, waar ze de hele dag liedjes uit haar jeugd zingt en haar knuffels koestert. Ze lijkt volmaakt gelukkig.
Ik vraag haar of ze veel contact heeft met de andere bewoners.
Ze schudt haar hoofd.
„Waarom niet?”
„Allemaal dementen.”
Otto Holzhaus
Mooi! Een tikje schrijnend, maar zo grappig. Sterkte meneer Holzhaus met wat er misschien nog komen gaat voor uw zuster.
Strak ikje. De ouder wordende medemens moet het weliswaar weer eens ontgelden, maar dat is het mooie, die is het morgen toch vergeten. Goed getimed ook. Mischien zit er voor meneer Holzhaus nog een wild card voor het Boekenbal in.
Ik heb deze grap, in diverse variaties, al vele malen gehoord. De gevangene wil uit de gevangenis: “alleen maar criminelen hier”. De gek wil uit het gesticht: “allemaal gestoord hier”. De patient wil uit het ziekenhuis: “hier loop je alleen maar ziektes op”.
Wat mij betreft even geen moppen meer over dieren, kinderen en (bejaarde) gehandicapten.
Tragiek van aftakeling vrolijk, warm en in eenvoud beschreven, erg knap gedaan.
Op zich is dit een aardig voorval, maar wel een van de meest voorkomende, clichematige verhalen over dementerende ouderen. Dit Ik-je krijgt dus niet de originaliteitsprijs, maar is dragelijk geschreven.
Eindoordeel: 5.5+ (vijfeneenhalfplus)
Met mijn moeder van 81 liep het anders dan wat die meneer schreef over zijn zus van 82. Mijn moeder heeft 2 jaar in het verpleegtehuis gewoond. Toen zij stierf begin jan. van dit jaar kon zij niets meer, ook niet meer slikken. Ze herkende ons al snel niet meer, we zagen haar hollend achteruitgaan en moesten steeds weer afscheid nemen van een stukje van haar. De ziekte van Alzheimer invalideert -laat daar geen twijfel over bestaan- dat kan 2 jaar duren maar ook 10 jaar. Ik ben blij met het boek van Douwe Draaisma waarin hij duidelijk het verschil uitlegt tussen de ziekte van Alzheimer en vergeetachtigheid.
Mooie doch ietwat trieste anekdote.
Doet me denken aan mijn oma die, toen ze voor het eerst haar nieuwe afdeling op kwam, uitriep: ‘Maar hier ga ik niet zitten, dan ben ik binnen de kortse keren net zo dement als zij zijn’…
Dit is een variatie op “iedereen is gek, behalve de gek zelf”
Demente verleidt broodschrijver tot het schrijven van een ikje.
Het verhaaltje is nogal voorspelbaar voor hen die de wereld van gekken en dementen een beetje kennen.
Ze kunnen altijd weer voor verrassende opmerkingen zorgen.
Wrang en uit het leven gegrepen. Dit soort tragikomische anekdotes vormen de beste ikjes, vooral als ze -zoals hier- zonder nonsens zijn opgeschreven.
” De pot verwijt de ketel”
Zo hoort een “ik-je” te zijn! Ook heel herkenbaar, mijn grootmoeder baalde vroeger ook ernorm in het bejaardentehuis van die andere oudjes.
Een aandoenlijk stukje. Het zou onkies zijn om hier flauwe opmerkingen over te maken. Ik kan me voorstellen dat daarover nogal wat grappen gemaakt kunnen worden, maar ik hoop dat dat niet gebeurt. De vergrijzing nadert met rappe schreden voor ons alle! Dus wat gij niet wil dat u geschiedt… Enz..
Lief!!
We worden weer verwend, prima ikje. Zus had ook kunnen zeggen: “Ik ben hier alleen op bezoek. Maar dat denkt iedereen hier.”
Niet echt een orgineel bejaardenhuis verhaal. Mijn oma (98) vindt dat ze tussen allemaal oudjes zit. “kijken de hele dag televisie. Kunnen geen krant meer openslaan. En die mevrouw daar, met die grijze haren, enz. enz.”.
Helaas een bekend verhaal zodat de clou niet meer verrassend is.
Aardig is wel de gedachte aan de leeftijd van de schrijver van dit ikje…
Niet een ikje om te schaterlachen, maar eentje om over na te denken. Aandoenlijk en redelijk vlot geschreven. Zo mogen er meer geplaatst worden.
Dat vind ik nou wat jammer van oudste zus. Ze woont maar een paar kamers verderop van mij, maar ik voel me nog lang niet dement. En om Huis ter Duin nou een verpleeghuis te noemen vind ik ook wat ver gaan…
Mooi miniatuurtje, gevoelig en grappig.
Holzhaus is vaste medewerker aan de Achterpagina, maar dat is in dit geval geen bezwaar.
Oordeel: een 8 (zegge: acht)
Kijk, zo moeten de ikjes zijn, kort, zonder overbodige woorden en zelf de pointe invullen.
mooi! grappige, ontroerende anekdote; mooi opgeschreven. Niets op af te dingen wat mij betreft.
Lekker weinig bijvoeglijke naamwoorden. Daar gaan de meeste amatreurstukjes (extra r is geen typo) mank aan in hun behoefte om zoveel mogelijk detail aan te brengen, niet hier. Schrijver gaat behoorlijk recht op zijn doel af. Clou is nogal voorspelbaar – hebben we allemaal weleens eerder gehoord – maar toch goed voor een herkennende glimlach.
Ik waardeer het “lijkt” in “Ze lijkt volmaakt gelukkig” want veel ouderen zijn te vaak te alleen.Een cijfer? Laat ik aan de dhz-eigenrechters over als ze hun taakstraf af hebben.
waar komt dit gevoel van respect hier plots vandaan?
nr. 13 Ilona: “Het zou onkies zijn om hier flauwe opmerkingen over te maken”. Lees je wel eens de respectloze arrogantie die hier dagelijks uitgebraakt wordt? De Schrijvende Rechter die zich beroept op het onschuldige ‘ik geef gewoon mijn mening’, maar het liefst zijn slachtoffers uiteenrijt. De zelfbenoemde amateurrechter.
Een ikje dat je raakt. Hard en toch zacht. De Achterpaginastukjes van deze schrijver zijn vaak wat geforceerd, maar nu is het raak. Redactie: keep up the good work!
Het andere uiterste:mijn moeder ver over de 80!
zelfstandig wonend. Af en toe een wandeling; neemt dan wat boodschapjes mee voor al die ouwe mensen in haar flat!
die ouwetjes kun je alles in de mond leggen.
Kinderen worden puber, worden volwassen, worden oud, worden kinderen. Mooi, herkenbaar Ikje.
Of ze had kunnen zeggen: “Ze vergeten steeds hoe ik heet.”
Goed ikje
ik hoor nog niemand over de mooie titel van dit stuk. zo beschouwd is dementeren zo erg nog niet; iets om hoop uit te putten, voordat de vermanende vinger van bv @Lia6 zwaait.
Tja, het moet ook gezegd… tóch géén ikje: wel in de categorie ‘bon mot’ van bijdehand kind, leuke allochtoon, kranige bejaarde: hij-tje/zij-tje
Bitter-zoet.
Het aantal mensen op deze wereld dat in een verpleegtehuis verblijft in aanmerking nemende, waarschijnlijk niet origineel. Maar dat hoeft hier ook niet. Het gaat on de wijze waarop het is verwoord.
Een goed Ik-je.
Ik zing ook nog liedjes uit mijn jeugd (stones, beatles) en probeer de hele dag aan mijn knuffels te zitten.
Lieve meneer #28. Ik weet niet of u de echte heer Holzhaus bent want ik heb sterk het gevoel dat men hier wel eens een loopje neemt met de namen.
Het is een mooi Ikje, maar als u niet tegen kritiek kunt, moet u het niet inzenden. Mijn oma zat ook in een verzorgingshuis en overleefde veel andere bewoners. Als er dan weer een nieuwe buur kwam klaagde ze tussen haar Sanseferias over de nieuweling als “de jeugd van tegenwoordig”. Ach, oude mensen, we kunnen er een boek over schrijven..
Ja jongens en meisjes, de grijze golf is gearriveerd, o.a. via honderden verhaaltjes vol rimpels en rollators.
Geleidelijk zijn eerst oma’s, toen vaders en moeders vervangen door broer, zus, vriend. Tot er op een dag een allerschattigste anecdote in de krant staat, en je denkt “verrek, dat zei ik vorige week ook.” Kinderen en ouderen wordt niets gevraagd. Alles wat ze doen en zeggen is publiek materiaal. Of niet?Nog even door de was & wringer:
Ik bezoek mijn oudste zus.
Ze is 82 en woont in een verpleegtehuis, waar ze de hele dag liedjes uit haar jeugd zingt en haar knuffels koestert. Ze lijkt gelukkig.
Ik kan niet goed bedenken waarover te praten, dus vraag ik haar of ze veel contact heeft met de andere bewoners.
Ze schudt haar hoofd van nee.
„Waarom niet?” probeer ik.
„Ach, dat zijn allemaal dementen.”
mark 24: Ar I Es Pi Ie Si Tie
Kmoet er bijna van huilen, net als bij vorig ikje.
Mark 24. Na 35 reacties gelezen te hebben moet ik concluderen dat U voor Uw beurt heeft gesproken. Er wordt beleefd en positief gereageerd. Volgende keer misschien iets terughoudender?
@DLL
Het gaat nu mis met je. Anneke Grönloh is al vergeten.
@mark (24)
Houd vol. Je verwoordt het beter dan jmdp of kets. Welkom in ons midden, kankeraars & infantiele negatievelingen.
@ DSR 35
Niet bepaald een verbetering. Het expliciete “ik kan niet goed …” draagt niets bij, integendeel. “Ze schudt haar hoofd van nee” is een pleonasme en het staccato “Allemaal dementen” in het origineel maakt het verhaaltje juist zo puntig. Moet er niet eens een reparateur naar uw was/wring-combinatie kijken?
Mark (24) Ik geloof dat u het niet helemaal begrepen hebt. Maar ik ben blij dat de reacties zo zijn als ik had gehoopt.
En Arteps (36), Afzender (37), Willem (39) Thanks!
Willem 39. Complimentje. Zo houden we ze binnen. Ik heb alweer spijt van mijn reactie 37. Misschien een ietsiepietsie te rechtstreeks. Je kunt niet voorzichtig genoeg met ze zijn.
@mark (24)
Waarom reageer je zo negatief op de oordelen van DSR? Zijn reactie is een ijkpunt, waar menigeen steeds naar uitkijkt om de eigen mening aan te toetsen. Vaak kan men vervolgens niet anders dan hem gelijk geven. Heb jij dat niet dan?
Vrienden, zie ik jullie straks? Zonnetje schijnt, graadje of 12. K&Z tijd. Het bier komt gelukkig sneller door dan de reacties. Je zult Edwin als barkeeper hebben. Kun je zonder geld naar de kroeg.
@ LL 33: ik mag niet meer de hele dag aan mijn knuffels zitten ….
Wat een zure reacties altijd. Mooi ik-je, menselijk en ontroerend.
Angela 46. De zure reacties vallen wel mee. Moet je een beetje doorheen kijken. U heeft gelijk wat betreft menselijk en ontroerend. Zie mijn @16.
Niet nieuw, wel mooi en goed geschreven. Omdat de schrijver haar broer is en dus ongetwijfeld zelf niet meer de jongste, wringt het aangenaam. Het is trouwens een mythe dat originaliteit an sich iets mooi of lelijk kan maken. Herkenbaarheid is veel belangrijker, gecombineerd met authenticiteit.
Dit, lieve mensen, is een ik-je, zoals een ik-je bedoeld is, denk ik.
Volg nrc.nl op twitter en facebook, lees onze dagelijkse nieuwsbrief